Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Το σκεφτόμασταν έναν ολόκληρο χρόνο, ίσως και περισσότερο. Τα παιδιά έδειχναν να το περιμένουν όσο τίποτε άλλο. Οι συσκέψεις του Χειμώνα και η τακτική αλληλογραφία για το «πότε», το «πως» και το «τι» ολοκληρώθηκαν. Το καλοκαιρινό Camp για τα παιδιά του χωριού ήταν γεγονός. Τι χρονιά κι αυτή!

Έχουν περάσει τρεις βδομάδες περίπου από το μεσημέρι της 9ης Αυγούστου όπου όλοι μαζί, μια παρέα, ξεκινούσαμε μια μικρή «εναλλακτική» περιπέτεια στη φύση της Βωλάξ. Προχτές, συναντήθηκα με τον Νίκο και τα παιδιά και μου έδωσε τις φωτογραφίες από αυτό το διήμερο. Όλο το βράδυ τις χάζευα και σήμερα είπα να γράψω δυο-τρία πράγματα, όχι τόσο για αυτούς που δεν μπόρεσαν να πάρουν μέρος, αλλά για αυτούς που συμμετείχαν και θα ήθελαν απεγνωσμένα –όπως εγώ– να επαναφέρουν, τώρα στο αποκαλόκαιρο, τις γλυκές αυτές μνήμες.

Με την προσμονή μιας ιδιαίτερης στιγμής, κατευθύνθηκα γεμάτος κέφι και σχετική αγωνία έξω από το παπαδικό της εκκλησίας. Το ρολόι μου (πάντα ένα λεπτό νωρίτερα από αυτό της Μαργαρίτας) έδειχνε 15:32 και ο κόσμος είχε σχεδόν μαζευτεί. Μια παρέα παιδιών που ξέρει να περνάει τέλεια, να γελάει με την ψυχή της και να διασκεδάζει (αποτελούμενη από 10 νεαρά παιδιά και τρία [συν ένα] μεγαλύτερα), ήταν έτοιμη για το «μεγάλο γεγονός»!

Είδαμε τα «φιλαράκια» μας, είπαμε τα νέα μας, αστειευτήκαμε και τσεκάραμε αν όλοι έχουμε μαζί μας τα απαραίτητα. Αφού ο καθένας πήρε το ραβδί του, κάναμε το καθιερωμένο «ζντό» έξω από την εκκλησία και ξεκινήσαμε για τον χώρο του camp, περπατώντας μέσα από το παλιό μονοπάτι της Καλαμάν. Η περιπέτεια είχε ήδη ξεκινήσει.

Για μια ολόκληρη νύχτα, από τα πιο μικρά παιδιά μέχρι τον πιο μεγάλο, θα κατασκηνώναμε έξω από το ξωκλήσι της Παναγίας, μακριά από το κλασικό «σπίτι μου-σπιτάκι μου», στην αναμονή για πολύ παιχνίδι.

Οι χώροι του Camp ήταν ήδη έτοιμοι: αυτός του μαγειρέματος, το σημείο που θα στήναμε τις σκηνές μας, ο χώρος του παιχνιδιού των ομάδων, το spot της βραδυνής πυράς, η τουαλέτα. Η Εύα από την Ομάδα Υποστήριξηςείχε ήδη μεταφέρει με το jeep, τις σκηνές και τα sleeping bags.

Τα παιδιά σχημάτισαν δυο (υπέροχες) ομάδες, επέλεξαν το όνομά τους, δημιούργησαν την χαρακτηριστική «κραυγή» τους και ζωγράφισαν το σημαιάκι τους. Αφού παίξαμε για λίγο το ο Δημήτρης λέει, οι αρχηγοί των δύο ομάδων, η Αγνή και ο Παύλος (που διακρίθηκαν για την ωριμότητά τους), έδωσαν παλμό και σιγουριά στην υπόλοιπη ομάδα και όλοι τους μας έδειξαν λίγη από την αποφασιστικότητά τους!

Οι Πεντάστεροι (κραυγή)

«Με πλάκωσε το πάπλωμα
και βρέθηκα στο Άπλωμα
Ήταν μια νύχτα ξάστερη
Και είμαστε... οι Πεντάστεροι!»

ομάδα: Αγνή, Μαργαρίτα, Βαγγέλης, Κλαούντια, Πέτρος
ηχογράφηση: Νίκος (Αύγουστος 2012)

Οι Χτυπημένοι (κραυγή)

«Από 'δω δεν θα φύγουμε χαμένοι
Μα πάντα κερδισμένοι!
Χτυ-πη-μέ-νοι!»
 (παλαμάκια)
ομάδα: Παύλος, Αλεξάνδρα, Κοσμάς, Ελευθερία, Μίμης
ηχογράφηση: Νίκος (Αύγουστος 2012)

Ακολούθησε το στήσιμο των σκηνών. Τα πάντα έπρεπε να γίνουν με το σωστό τρόπο και σχετικά γρήγορα. Ο χώρος δεν είχε ηλεκτρισμό και μόνο τρεις λάμπες θυέλλης θα μας προσέφεραν το φως τους κατά την διάρκεια της νύχτας.

Ο διαχωρισμός των παιδιών στις σκηνές έπρεπε να είναι τελείως αντίθετος (αγόρια-κορίτσια, βαθμοφόροι-κατασκηνωτές) από τον διαχωρισμό των ομάδων. Η Αλεξάνδρα αποτέλεσε το κορίτσι αποκάλυψη, και έδειχνε να έχει εγκλιματιστεί στον χώρο πιο γρήγορα και από εμάς που τον γνωρίζαμε! Όλα τα παιδιά, με μια μικρή βοήθεια από τους πιο μεγάλους, κατάφεραν και έστησαν σε χρόνο ρεκόρ τον χώρο στον οποίο θα κατέλυαν το βράδυ, ενώ φρόντισαν με επιμέλεια τα sleeping bags και οργάνωσαν τα προσωπικά τους είδη.

Η επιλογή ενός χώρου, απαλλαγμένου από πυκνούς θάμνους, μεγάλες πέτρες, αντικειμένων που δημιουργούν σχισμές, τρύπες και κρυψώνες, δημιούργησε εξαρχής ένα περιβάλλον αρκετά αφιλόξενο για τα φίδια. Η προγραμματισμένη επίσκεψη παρ' όλα αυτά του Αντρέα (από την περιβόητη Ομάδα Υποστήριξης) για να τοποθετηθεί θειάφι μετά το στήσιμο των σκηνών (ως άλλο ένα απωθητικό για τα φίδια) ήταν καθοριστική. Οι πιθανότητες να βρεθεί ένα φίδι σε περιβάλλον με αυτές τις συνθήκες έγιναν πλέον μηδαμινές.

Στο επάνω διάζωμα έβγαιναν καπνοί που έκαναν τα κοντινά πρόβατα του Λεμονιά να κοιτούν με περιέργεια. Η Μαρίνα ήταν εκεί για να δείξει μία από τις πολλές της δυνατότητες: αυτής της μαγείρισσας! Μια γερή ποσότητα από μακαρόνια ψημένα με τον παραδοσιακό τρόπο, με ξύλα σε ανοιχτή φωτιά, ετοιμάστηκε για να καλύψει τις ανάγκες όλης της ομάδας. Φρέσκια τηνιακή σαλάτα γεμάτη μυρωδιές από κάποιον κοντινό κήπο, αφράτο ψωμί και χυμοί πορτοκαλιού από την τοπική αγορά συνόδεψαν το δείπνο μας στη φύση.


Μήλα πράσινα και κόκκινα, γλυκά και ξυνά, μαζί με δροσερές φέτες καρπούζι ολοκλήρωσαν τις γαστριμαργικές μας απαιτήσεις λίγο πριν αρχίσει η βραδυνή πυρά. Ο ήλιος είχε δύσει χωρίς να το καταλάβουμε, τα αστέρια έδειχναν να έχουν φύγει και δειλά-δειλά τα πρώτα ξύλα έμπαιναν στον «ιερό κύκλο»! 

Και ενώ οι μεγάλοι καθάριζαν το τραπέζι του φαγητού με προεξάρχουσα, για άλλη μια φορά, την Μαρίνα, δόθηκε χρόνος στις ομάδες να ετοιμάσουν σκετς, αινίγματα και παιχνίδια ώστε να τα παρουσιάσουν κατά την διάρκεια της βραδυνής πυράς.

Η μεγάλη πυρά της κατασκήνωσης είναι η κορυφαία στιγμή για όλους μας. Και σήμερα ακόμη μου λείπει! Η φωνή όσων είχαν πλησιάσει πρώτοι καλούσε και τους υπόλοιπους στην παρέα:
Στη φωτιά μας / στο σκοτάδι/ πλησιάστε / κι ευτυχείς τραγουδάτε...

Είπαμε τραγούδια που απαιτούσαν συγκέντρωση και προσοχή:
Ουέστα / Εεεε έλα ούστα / Σαλαμίνι τεξαμίνι ούα / Μπιτς ίτερ νάτερ μήτερ νάτερ, ίτερ νάτερ μήτερ νάτερ, μπρρρρ!

Τραγούδια που ξεσήκωναν την ομάδα με αυξομειώσεις στην ένταση της φωνής:
Ω Ιλίλι / απέρι τικι τόμπα / αμόσα, αμόσα, αμόσα / Ω ιλίλι λουάμπα ιλί.

Τραγούδια που έπρεπε να θυμάσαι και να αφαιρείς ένα γράμμα τη φορά:
Στον πάτο της κουζίνας μας είναι ένας ψύλλος / Αν σ' αρέσει ο ψύλλος μας, κι αν δεν είναι φίλος μας / Στον πάτο της κουζίνας μας είναι ένας ψύλλος...

Ερωτηθήκαμε με αινίγματα τύπου Mind-Trap από την ομάδα των Πεντάστερων, παίξαμε τις συνεχιζόμενες ιστορίες από την ομάδα των Χτυπημένων. Τραγουδήσαμε τους λεγόμενους «κανόνες»:
Νέοι φίλοι είναι σαν τ' ασήμι / μα χρυσάφι είναι οι παλιοί

Μιλήσαμε για την ένταση της βροχής και μάθαμε το τραγούδι: 
Στάλα-στάλα η βροχή, όλα τα μουσκεύει / στάλα - στάλα η βροχή βρέχεσαι κι εσύ...

Ακούσαμε τον μύθο με τις τρεις σκοτεινές και διαφορετικές ιστορίες γύρω από την προέλευση του Ταζέλου –ενός από τους λεγόμενους «τρελλούς του χωριού». Τα τελευταία λόγια του πριν φύγει από τη ζωή θα ήταν η εκκίνησή μας στο «Κυνήγι του Θησαυρού» της επόμενης μέρας!

Φωνάξαμε για μία ακόμη φορά το Φλί / φλάι / φλό! και η πυρά του Καλοκαιριού έκλεισε για πάντα με το γνωστό:
Η μέρα πάει, ο ήλιος πάει / στα βουνά, πέφτει η νύχτα βαθιά / σκοτεινιάζει κι ο Θεός μας φυλάει / μας φυλάει ο Θεός από ψηλά.

Τα φώτα θα έκλειναν σε μισή ώρα και όλοι οι κατασκηνωτές έπρεπε να ετοιμαστούν γρήγορα. Οι λάμπες θυέλλης θα έσβηναν, η μία μετά την άλλη, και ο μόνος ήχος που επιτρεπόταν ήταν αυτός από τις κουκουβάγιες της περιοχής. Ποια είναι η τέλεια μέρα; Αυτή που είμαστε όλοι μαζί!

Μικρά φωτάκια από φακούς άρχισαν να αναβοσβήνουν από το Καμπί. Πολλοί ήταν αυτοί που θα ήθελαν να είναι κοντά μας και να πάρουν μια εικόνα από την βραδυνή πυρά! Η μόνη μας, όμως, επαφή με με τους κατοίκους του χωριού ήταν οι μυστηριώδεις ανταλλαγές φωτεινών σημάτων. 

Πρωί-πρωί ο καιρός έδειχνε βαρύς και φθινοπωρινός, κατάλληλος για την διαδρομή μας στην Θεοσκέπαστη και τα κοντινά μικρά ξωκλήσια του Φαλατάδου (Αγ. Αντώνιος, Αγ. Ιωάννης). Για να έχουμε την απαραίτητη δύναμη στην μεγάλη μας βόλτα φρόντισε ο Νίκος. Πρωί-πρωί, κατά τις 7:00, ήταν ο πρώτος που άνοιξε τον φούρνο του Πεντόστρατου και μας έφερε φρεσκοαχνιστό ψωμί. Το βιτάμ και οι μαρμελάδες απλώθηκαν με την ίδια ευκολία που οι φέτες εξαφανίζονταν! Οι χυμοί κρίθηκαν απαραίτητοι και τα σχόλια για το «πως κοιμήθηκες τη νύχτα» συνεχίζονταν στα πηγαδάκια των παιδιών.


Η διαδρομή προς τον Πετριάδο και κατόπιν στα τρία ξωκλήσια ήταν πολύ όμορφη και μας έκανε να έρθουμε ακόμη πιο κοντά. Από την άλλη, είδαμε επιτέλους τα ενοχλητικά «κανονάκια» που διώχνουν ηχητικά τα πουλιά, ακούσαμε τις ιστορίες των συγκεκριμένων ξωκλησιών, και πήραμε πρακτικά μάθημα προσανατολισμού από τον Δημήτρη.

Κατά την επιστροφή μας τιμήσαμε το δεκατιανό και ξεδιψάσαμε με αρκετές ποσότητες νερού. Ο ήλιος είχε πάρει την θέση του και ο Νίκος μας έδωσε μικρά μαθήματα αντιμετώπισης της φωτιάς. Η ώρα των παιχνιδιών δεν θα αργούσε!

Μεγαλύτερη επιτυχία είχαν τα μανταλάκια που ξετρέλαναν τα μικρότερα κυρίως μέλη της παρέας! Τα παιδιά συμμετείχαν με την κατασκηνωτική τους ομάδα. Το κάθε παιδί, χαμηλά στο πίσω μέρος της μπλούζας του είχε ένα μανταλάκι. Έπρεπε, λοιπόν, να πάρει το μανταλάκι του άλλου για να τον βγάλει από το παιχνίδι, αλλά να προσέχει ταυτόχρονα να μην του πάρουν το δικό του και βγει ο ίδιος... Αυτός που έμενε τελευταίος έδινε έναν βαθμό στην ομάδα του.


Το κουτάλι και η πέτρα ήταν ένα παιχνίδι γνωστό από το περσινό Κυνήγι του Θησαυρού. Οι ομάδες έμπαιναν σε σειρά και ένας παίκτης από κάθε ομάδα ξεκίναγε μέχρι την τελική γραμμή, να φτάσει και να ξαναγυρίσει –στη λογική της σκυταλοδρομίας– ώστε να δώσει την πέτρα στον επόμενο συμπαίκτη του. Αυτός που θα του έπεφτε η πέτρα έπρεπε να ξαναρχίσει την προσπάθεια από την αρχή. Η ομάδα που τελείωνε πρώτη κέρδιζε ένα βαθμό.


Κάπου εδώ χάσαμε το μέτρημα και πάψαμε να δίνουμε βαθμούς στις ομάδες ώστε να μειωθεί η ανταγωνιστικότητα και να αυξηθεί το κέφι... Το επόμενο, παρόμοιο παιχνίδι ήταν τα δεμένα κορδόνια. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε πέντε ομάδες των δύο ατόμων (ανά φύλο και ανά ύψος) και κάθε ομάδα ήταν δεμένη στα πόδια με ένα σχοινί, στο ύψος του αστράγαλου. Όποια ομάδα κατάφερνε να βρει τον σωστό βηματισμό και να φτάσει πρώτη στο σημείο εκκίνησης, ήταν η νικήτρια.

Το πέρασμα του σπιρτόκουτου ήταν ένα από τα παιχνίδια που πρότεινε η ομάδα των Πεντάστερων. Οι παίκτες καθισμένοι σε κύκλο έπρεπε να παραδώσουν, με την βοήθεια της μύτης και των άνω χείλεων, ένα σπιρτόκουτο στον διπλανό τους, αφού πρώτα είχαμε αφαιρέσει το εσωτερικό του τμήμα με τα σπίρτα. Όποιος δεν τα κατάφερνε και του έπεφτε έβγαινε απ' το παιχνίδι μέχρι να μείνει ο τελευταίος.

Δεκάδες παιχνίδια (με τα μπουκάλια νερό και ποιος τα αδειάζει πιο γρήγορα· με την γεμάτη από νερό λεκάνη και το μήλο· με το ψάξιμο του δεξιού παπουτσιού· με το γνωστό «γη, αέρας, θάλασσα», όπου πετάς μια μπάλα σε ένα παιδί και πρέπει να πει ένα ζώο, ένα πουλί ή ένα ψάρι...) έμειναν για να παιχτούν του χρόνου, με το καλό, αφού το μεσημεριανό φαγητό ήταν έτοιμο!

Τα (επαγγελματικής παρουσίασης) σάντουιτς της Εύας, τα ζεστά τοστ της Σοφίας, τα μυρωδάτα καλούδια του Κάρολου με τις τηγανητές πατάτες και η μοσχοβολιστή τυρόπιτα της Μαρίνας μοιράστηκαν σε όλους! Το φαγητό και η φυσική κούραση οδήγησε τους κατασκηνωτές σε αναγκαίες στιγμές χαλάρωσης και κουβεντούλας μέσα στις σκηνές τους.


Η στιγμή για να μαζέψουμε τα πράγματα και να αφήσουμε τον χώρο καθαρό είχε έρθει. Η αξία της συναδελφικότητας φάνηκε για άλλη μια φορά: φορτώσαμε τα αυτοκίνητα με τις σκηνές, τα τρόφιμα και τα μαγειρικά σκεύη, τους υπνώσακους και τις λάμπες για το χωριό και ξανακούσαμε για μια ακόμη φορά τις κραυγές των δύο ομάδων για να πάρουμε δύναμη. Για τον ίδιο λόγο (αυτόν της δύναμης) μοιράστηκαν κρουασάν ανάλογα την γεύση που ήθελε ο καθένας (φράουλα/σοκολάτα) λίγο πριν το Κυνήγι του Θησαυρού

Η επιστροφή έπρεπε να γίνει με τα πόδια, πάλι μέσα από το παλιό μονοπάτι, με τελικό προορισμό το θέατρο. Το τοπίο έδειχνε πιο πράσινο και πιο φιλόξενο από ποτέ! Στο χωριό θα μας περίμεναν και οι υπόλοιποι για να συμμετάσχουμε από κοινού στο φετινό Κυνήγι του Θησαυρού. Στόχος της νικήτριας ομάδας τα 24 (πραγματικά) χάλκινα νομίσματα που είχε κρύψει σε ένα πουγγί ο πατέρας του Ταζέλου...

Το παιχνίδι του θησαυρού έχει πλέον τη λογική μιας συλλογικής καλοκαιρινής δραστηριότητας όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για αυτούς που νιώθουν παιδιά! Αποτελεί για όλους μας πια έναν θεσμό! 

Οι ομάδες χωρίζονται ξανά αφού προστίθενται και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συμμετέχοντες και ξεκινάνε την πρώτη φάση του θησαυρού. Να ακολουθήσουν μια μεγάλη διαδρομή γύρω από το χωριό, σημειωμένη με βελάκια από κιμωλία, μέχρι να βρουν και να μαζέψουν 9 μικρούς φακέλους –κόκκινοι για την μία ομάδα και γαλάζιοι για την άλλη. Σε κάθε ένα από τα 9 φακελάκια υπήρχε κομμένο τμήμα ενός χάρτη θησαυρού. 

Η Μαίρη (από την Ομάδα Υποστήριξης) κέρασε όλους τους συμμετέχοντες κομμάτια από μυρωδάτη καρυδόπιτα γιατί η διαδρομή δεν ήταν μικρή. Μια διαδρομή που ξεκινούσε πίσω από το θέατρο, έφτανε μέχρι το Χοντρό Γκρεμνό, έκοβε έως την Καυκάρα, ακολουθούσε το μονοπάτι της Σαββαγιάννης της Μπίλιας προς το χωριό και κατέληγε στου Βουράκη τ' Αλώνι πάνω από το Άπλωμα.


Η δεύτερη και τελευταία φάση του παιχνιδιού απαιτούσε την ένωση των εννιά τμημάτων σε έναν τελικό χάρτη του χωριού γεμάτο σύμβολα. Αν κάποιος εξηγούσε τα σημεία του, τα ακολουθούσε ένα προς ένα, και έφτανε στο τελικό «Χ», θα έβρισκε το πουγγί με τα παλιά νομίσματα και η ομάδα του θα ήταν η φετινή νικήτρια του μεγάλου παιχνιδιού! Έτσι και έγινε! Με την άλλη Μαίρη να μοιράζει τα νομίσματα σε όλους όσοι έλαβαν μέρος στο παιχνίδι.

Ο ήλιος είχε δύσει. Κουρασμένος, σκούπισα τον ιδρώτα που κυλούσε στο πρόσωπό μου. Η ώρα έδειχνε 8:07 –πάντα ένα λεπτό πίσω από την Μαργαρίτα. Η κατασκήνωση και ο θησαυρός έλαβαν τέλος. Αγκαλιές, φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, χειροκροτήματα και μεγάλη ικανοποίηση!

Χαιρετηθήκαμε λες και θα τελείωνε για πάντα αυτό που ζήσαμε. Σαν να μην βρισκόμασταν την επόμενη ημέρα. Η αλήθεια ήταν ότι και εγώ μπερδεύτηκα με όλα αυτά: ήταν η παύση μιας κατασκήνωσης ή το τέλος ενός μεγάλου καλοκαιρινού πάρτυ; Δώσαμε γρήγορα όρκο να τα ξαναπούμε την επόμενη χρονιά. Υποσχεθήκαμε –ξανά και ξανά– να μη λείψει κανείς, και όσοι έρθουν να φέρουν κι άλλους! Εκείνη ακριβώς τη στιγμή –την ώρα που όλοι μας κάναμε ευχές– έπεσε ένα αστέρι βάζοντας φωτιά στον ουρανό της Βωλάξ.

Στείλτε μας τις απόψεις σας, πείτε μας τι σκέφτεστε, πως περάσατε· σχολιάστε χωρίς σταματημό, βγάλτε την τρέλα σας, εκφραστείτε! Και εμείς θα τα ανεβάσουμε πολύ-πολύ σύντομα!

 

Μπαρμπα-Μητς
φωτό: Νίκος Καλιαμούτος

Για την μεταφορά: mix 06/2015

Μοιραστείτε το

4 σχόλια

#103
maggie 2000
Αυτό το καλοκαίρι ήταν πραγματικά υπέροχο και την ευθύνη την έχουν όλοι οι τέλειοι άνθρωποι με τους οποίους το πέρασα... Πραγματικά θα μου λείψει το "ωραίο τραπεζάκι", ο Ψηλός που δε γνώρισα, οι τενεκέδες που πέφτουν από την οροφή της εκκλησίας, τα φαντάσματα με τους σταυρούς, το θέατρο και το παπαδικό... Ξέρω όμως ότι του χρόνου θα είμαι πάλι εκεί με τους ίδιους υπέροχους ανθρώπους!! Όσο για το κυνήγι θησαυρού και το camping ήταν φοβερά και όπως έχω πει χίλιες φορές, σας ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ (για όλα)!!!! Ελπίζω του χρόνου να είναι ακόμα καλύτερα! Εύχομαι να καθόμαστε πάλι στο "ωραίο τραπεζάκι μας" με μια τράπουλα, τον saboteur και τις ιστορίες μυστηρίου-μεσαίωνα (ίσως και κάποιες καινούριες "volax edition"), μετά από κάποια ώρα παρακολούθησης πεφταστεριών και το καθιερωμένο, τώρα πια, μουουουουυυ!!
lots of love
Μ.Κ.
1 Σεπτεμβρίου 2012
#104
Νikos 79
Παιδιά σας χαιρετώ όλους! Δεν είμαι από την Τήνο, δεν έχω έρθει ποτέ στο νησί σας και τυχαία βρέθηκα σε αυτή τη σελίδα! Χάρηκα όμως το ίδιο με όλα αυτά που διάβασα ότι κάνετε και για το πόσο καλά φαίνεται ότι περνάτε! Μου αρέσει που είσαστε τόσο αγαπημένοι, συνεχίστε να ζείτε τέτοιες στιγμές! Σας ζηλεύω... Χαιρετισμούς από την Κέρκυρα.
1 Σεπτεμβρίου 2012
#105
Βαγγέλης
Φέτος πέρασαμε τέλεια στο χωριό, το Camp ήταν μια απίστευτη εμπειρία που θα την ζούσα ξανά και ξανά, ελπίζω να γίνει και του χρόνου και κάθε χρονιά, αλλά με περισσότερες μέρες! :p
3 Σεπτεμβρίου 2012
#106
fr. Georges
Έχω την αίσθηση πως σήμερα πρέπει να γράψω μερικές σκέψεις για το καλοκαίρι που πέρασε.

Έρχονται στιγμές που η λογική δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα... Κάτι με σπρώχνει να αραδιάσω λίγες γραμμές για γεγονότα που δεν έζησα αλλά που τα αισθάνθηκα βαθιά, διαβάζοντας εμπειρίες που έκαναν οι μικροί φίλοι, μέσα στα αιωνόβια βράχια του χωριού μας. Είμαι σίγουρος πως πέρασαν αξέχαστες στιγμές.

Πολλοί είναι οι παράγοντες που βοήθησαν σ’ αυτή την επιτυχημένη περίοδο των διακοπών. Η κατασκήνωση και άλλες πολλές καλοκαιρινές εκδηλώσεις έδωσαν την ευκαιρία για μια μοναδική επικοινωνία μεταξύ όλων: γονιών, νέων και παιδιών.

Πριν απ’ όλα συγχαίρω όλους εκείνους που είχαν την ιδέα και που μπόρεσαν να ασχοληθούν με τα παιδιά του χωριού αυτό το καλοκαίρι. Συγχαίρω όλους εκείνους που εμπιστεύθηκαν και στήριξαν αυτό το δύσκολο και τολμηρό έργο της μικρής αλλά τόσο έξυπνης οργάνωσης. Μια κατασκήνωσης με παιχνίδια, ιστορίες και πολλές άλλες μοναδικές στιγμές που έζησαν μικροί και μεγάλοι έχει μπει στην ιστορία του χωριού. Εύγε στα παιδιά που με χαμόγελο, χαρά και τόλμη, ξεκίνησαν για το άγνωστο, για να ζήσουν την περιπέτεια μέσα στο μοναδικό και πρωτόγνωρο περιβάλλον της Τήνου. Έτσι το όραμα έγινε πραγματικότητα… Το ανήκουστο στέφτηκε με επιτυχία…

Συγχαίρω νέους, γονείς και παιδιά γι’ αυτό που πραγματοποιήθηκε στο Βωλάξ. Τι άλλο να πω; Και του χρόνου και για πολλά χρόνια να ξαναγίνουν αυτού του είδους οι εμπειρίες και ο αριθμός των παιδιών να πληθαίνει συνεχώς.

Επιτρέψετε μου να κάνω μια ευχή. Οι νέοι και οι γονείς να συνεχίσουν αυτή την προσπάθεια, έτσι ώστε μια μέρα η σκυτάλη να περάσει από τους σημερινούς στους αυριανούς νέους, που θα είναι τα σημερινά παιδιά. Το καλοκαίρι αυτό ας μην παραμείνει μόνο σαν ένα ξεκίνημα, αλλά η πρώτη κατασκήνωση, που θα μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά!
9 Οκτωβρίου 2012