Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
Αρχιτεκτονικά στοιχεία

Το soundtrack των καλοκαιρινών μεσημεριών στο χωριό ήταν ο αδιόρατος ήχος των τζιτζικιών, το –όχι συχνό– γάβγισμα του σκύλου του Καρύδα, που τον έφερνε για το κυνήγι του Σεπτέμβρη, και το γέλιο της παιδικής μας αθωότητας. Όλοι οι «μεγάλοι» ήταν ξαπλωμένοι και τουρίστες δεν υπήρχαν. Στην μεσημεριανή ξεγνοιασιά μας –και πριν γίνει το παπαδικό η λέσχη των παιδιών– έπρεπε να προστατευτούμε από μεσημεριανό λιοπύρι και να χω(α)θούμε στις τρύπες των βράχων, την σκιά των πασχαλιών και τις αυλές των ακατοίκητων σπιτιών.

Σ' αυτά τα τελευταία, ανοίγαμε σιγά-σιγά την σιδερένια πόρτα της αυλής, για να μην κάνει κανένα θόρυβο και «μας καταλάβουνε», και κάναμε την αυλή σπίτι μας.

Τα κορίτσια σύχναζαν στην αποθήκη του Αντρίκου, απέναντι από το "Μπλε". Πίσω από την πράσινη σιδερένια πόρτα (που σήμερα οι κληρονόμοι του οικήματος την έχουν αφαιρέσει και στην θέση της υπάρχουν απαγορευτικά σάπια ξύλινα καδρόνια... ) υπήρχε όλος ο κόσμος τους: μιμούμενες τις μητέρες τους, σκούπιζαν την αυλή, έβγαζαν τα άγρια χόρτα, καθάριζαν το γωνιακό φούρνο και τακτοποιούσαν τις κούκλες με τα πλαστικά σερβίτσια... Μετά, "κουρασμένες" από την φασίνα, κάθονταν να συζητήσουν... 

Το πέρασμα από το πραγματικό στο φανταστικό, ήταν αυτές οι σιδερένιες πόρτες της αυλής. 

Οι περισσότερες ήταν παλιές –τουλάχιστον ενός αιώνα• κάποιες πολύ πιο παλιές• άλλες, πάλι, φτιαγμένες την δεκαετία του 2000• οι σιδερένιες πόρτες ήταν και είναι το πρώτο στολίδι των σπιτιών και των εκκλησιών του χωριού. Και όλα αυτά τα χρόνια, στα μακρινά ταξίδια μας, που δεν θυμόμαστε πότε άρχισαν και δεν ξέρουμε πότε θα τελειώσουν, που αγνοούμε την διάρκειά τους και τα μέρη από τα οποία θα περάσουμε, ένα πράγμα δείχνει ίδιο: οι σιδερένιες πόρτες που παραμένουν εκεί• κάποιος να τις ανοίξει και κάποιος να τις κλείσει –και όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά. Καμιά δεκαπενταριά υπάρχουν στο χωριό. Αξίζει να το γυρίσετε και να τις ανακαλύψετε αφού, πίσω και μπροστά από αυτές είναι οι άνθρωποι και οι αξίες τους. 

Τι έγινε, άραγε, εκείνη η πράσινη πόρτα, που στην αυλή της έπαιζαν τα κορίτσια; Κάποτε όλες οι απορίες θα λάβουν απάντηση...

 

Για την μεταφορά: mix_06.2015

Μοιραστείτε το