Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

O Ζγάνος –Μαθιός δηλαδή ήταν το όνομά του, αλλά έτσι τον ήξεραν όλοι– και ο μικρός γιος του, ξεκίνησαν κάποτε από το Σκλαβοχωριό να πάνε στον Σκαλάδο, στους μύλους του Φόνσου για αλεύρι. Επειδή ο πατέρας είχε πιεί λίγο παραπάνω, όπως συνέβαινε εκείνα τα χρόνια στα χωριά, έχασε τον δρόμο του.


Περιπλανήθηκε με τον γιο του για αρκετή ώρα αφού είχε μπλεχτεί στα διάφορα μονοπάτια που υπήρχαν έξω από το Σκλαβοχωριό, και οδηγήθηκε νότια προς το Βωλάξ. Ο ουρανός άρχιζε να σκοτεινιάζει και το φανάρι του μικρού σταδιακά έσβησε. Ο γιος κουράστηκε για τα καλά, τόσο μικρός που ήταν, και ο πατέρας του σκέφτηκε να κοιμηθούν σε κάποιο δέντρο εκεί κοντά και, νωρίς-νωρίς το πρωί, να τραβήξουν κατά τους μύλους.

Κοιμήθηκαν κάτω από ένα πλατάνι, στη χαράδρα. Το παιδί στον ύπνο του είδε ένα όνειρο. Και το όνειρο ήταν κάπως έτσι: Στο κέντρο υπήρχε ένας μεγάλος ολοστρόγγυλος βράχος και το παιδί κοιμόταν επάνω του. Δεξιά και αριστερά υπήρχαν δυο μικροσκοπικές πέτρες σα χαλίκια. Στην μια μικρή πέτρα υπήρχε μια σκουριασμένη αλυσίδα, και στην άλλη μια παλιά σκάλα. Δίπλα σε όλα αυτά, δυο βρύσες που έτρεχαν νερό. Το παιδί ξύπνησε τρομαγμένο, διηγήθηκε τι είδε στον ύπνο του και ρώτησε τον πατέρα του τι σημαίνει αυτό το όνειρο.

Ο πατέρας του τον καθυσήχασε: Ο βράχος, ήταν το σημείο που o μικρός θα έχτιζε το σπίτι του, εκεί όπου το παιδί θα κοιμόταν και θα ονειρεύονταν. Η σκάλα ήταν για να ανέβει ψηλά και να πετύχει όλα του τα όνειρα και η αλυσίδα ήταν για να δέσει την καλή του τύχη και να τον ακολουθεί παντού. Οι δυο βρύσες δίπλα, έβγαζαν καλό κρασί για να πιούν όλοι οι χωριανοί στην υγειά του και στην καλοτυχία του.

Το παιδί ηρέμησε μα ο πατέρας είχε κάνει λάθος στην εξήγηση: Ο στρογγυλός βράχος ήταν η Βωλάξ, το μέρος που το παιδί πέθανε –εντελώς ξαφνικά– την επόμενη μέρα. Η πέτρα με την αλυσίδα ήταν το χωριό που ονομάζουμε σήμερα Σκλαβοχωριό, το μέρος που ξεκίνησαν πατέρας και γιος. Η άλλη πέτρα με τη σκάλα, είναι το χωριό που ονομάζουμε Σκαλάδο, γιατί η σκάλα αυτή οδηγούσε στον Άδη. Οι δυο βρύσες ήταν τα δάκρυα του πατέρα του που πόνεσαν τον αδικοχαμένο γιο.

Μοιραστείτε το