Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
Πως μια ιδέα γίνεται γεγονός

[Ο Καρακιόζης σπάει το κεφάλι του να βρει τρόπο να γεμίσει το άδειο του στομάχι. Περνώντας κάτω από το Σεράι βλέπει την ανυποψίαστη νεαρή Βεζυροπούλα].
– Καλημέρα, Μαϊμουζέλ μου… 
– Αααα, καλώς τον Καραγκιόζη. Τι κάνεις;
– Μια χαρά Βεζυροπούλα μου… Αλλά, να, μια που σε βρήκα… μήπως σου βρίσκεται ένα βελόνι; 
– Βελόνι; Πώς, Καραγκιόζη μου, έλα πάνω να σου το δώσω, πολύ ευχαρίστως. 
– Όχι, Βεζυροπούλα μου, να μη σε βάζω σε κόπο για ένα τόσο δα βελόνι... Πέταξέ μου το! Αλλά, για να μη χαθεί, σε παρακαλώ τσίμπησέ το μου πάνω σε ένα καρβέλι ψωμί και πέταξέ το. Θα το πιάσω εγώ, μην ανησυχείς.

Καλοκαίρι απομεσήμερο στο χωριό. Πως θα περάσει η ώρα;

Η Αρχή

Ήταν σαν αυτές τις εικόνες που βλέπουμε καμιά φορά στις διαφημίσεις. Καλοκαίρι, απομεσήμερο στο χωριό, τα παιδιά κάθονται σε ένα τραπέζι στην πίσω αυλή, κάτω από μια κληματαριά και πίνουν πορτοκαλάδα. Ακούγονται ήχοι από τζιτζίκια. 

Και ρωτάει ο Δημητράκης: –Τι να παίξουμε; Χωρίς να το πολυσκεφτεί, απαντάει η Μαίρη: –Παίζουμε Καραγκιόζη; Κι έτσι, κάτι που κανονικά έπρεπε να τελειώσει με ένα σπρώξιμο, ένα πείραγμα, μια λοξή ματιά, έγινε στοίχημα.

Χωρίς πολλή σκέψη, επιστρατεύτηκαν σεντόνια, παρεό, μανταλάκια, σπάγκοι, μπαλαντέζα και ότι υπήρχε πρόχειρο και στήθηκε ένα πράγμα που μπερντέ δεν το ‘λεγες. Όμως, παίξαμε και γελάσαμε. Δεν ήταν παράδοση αυτό, δεν ήταν πολιτισμός. Ξέφραγο αμπέλι ήταν, τραίνο στην κατηφόρα, παιδιά που ξεκαρδίζονται με τα λάθη και τις παραλήψεις μας. Τα παιδιά βέβαια, πατημένα τριάντα και βάλε... Κανείς δεν ήξερε να παίζει θέατρο σκιών. Απλώς το κάναμε, χωρίς να το σκεφτούμε. Περάσαμε καλά, γελάσαμε πολύ και σκορπίσαμε γέλιο σε όσους έτυχαν να βρεθούν εκεί. 

Η Επανάληψη 

Και είπαμε να το ξανακάνουμε. Και το ξανακάναμε. Αυτή τη φορά με σενάριο κανονικό, με μουσική από cd, με τα σέα του και τα μέα του. 

Λόγω ευκολίας που έχω με τα ξύλα, και χάρη σε ένα σχετικό απόθεμα από σανιδάκια, έσιαξα τσάτρα-πάτρα ένα μπερντέ με ένα παιδικό σεντόνι. Για ποδιά, δυο παρεό. Για αέριο, δύο συννεφάκια ζωγραφισμένα, «Θέατρο Σκιών, Βίδων & Co». Εσωτερικά, στο ραφάκι της μέσης, με καρφάκια έδεσα τρία απλά ντουί που είχαμε στο σπίτι μας πριν βάλουμε τα φωτιστικά. 

Φιγούρες, από παιδική κατασκευή του αείμνηστου του Ευγένιου. Για τις λεγόμενες σούστες... τίποτε. Απλά καρφώσαμε τις φιγούρες σε ξυλάκια με πινέζες. 

Ούτε τα λόγια θυμόμασταν, ούτε φωνές καλές κάναμε. Εγώ δεν μπορούσα να βγάλω βραχνή φωνή –από το τσιγάρο ο λαιμός μου με πέθαινε. Έναν –αμφιβόλου ανδρισμού– Χατζατζάρη, όμως, τον έκανα. Η Μαίρη για Βεζυροπούλα ήταν πρώτη, αλλά τον Βεληγκέκα; Κοτζαναμάν φιγούρα, δυο μέτρα άντρας, που δέρνει τους πάντες πως θα έβγαινε από γυναίκα; 

Κι όμως, ήρθαν και μας είδαν. Σιγά-σιγά μαζεύτηκε η «γειτονιά». Και γέλασαν. Και κράτησε τούτο το πανηγυράκι ίσαμε σαράντα λεπτά, μία ώρα. Και η Ελπίδα έβγαλε λουκουμάδες στο τέλος. Τι ωραία που ήσανε! Γυρίσαμε πίσω στην δεκαετία του '60, τότε που δεν υπήρχε internet και κινητά...

Εσείς; 

Δεν είναι δύσκολο να παίξετε Kαραγκιόζη. Ο Καραγκιόζης είναι σχήμα-σκιά· δεν είναι πρόσωπο συγκεκριμένο... Φτιάξτε όποια φιγούρα θέλετε, η κίνηση και ο ήχος δίνουν την προσωπικότητα. Φαντασία θέλει (εμένα μου το λες, που δεν έχω;)

Μπερντές: Φτιάξτε ένα πλαίσιο παραλληλόγραμμο από ένα ως δύο μέτρα πλατύ και πιο κοντό από το πλάτος του. Καρφώστε το σεντόνι, επάνω του, με πινέζες –καλά τεντωμένο. Κολλήστε το, δέστε το, στερεώστε το κάπως σε ένα τραπέζι ή ανάμεσα σε δύο καρέκλες. Εν ανάγκη, στερεώστε απλώς ένα σεντόνι στο άνοιγμα μιας πόρτας.

Φιγούρες: Δείτε τα συνημμένα αρχεία, ψάξτε στο internet ή φτιάξτε δικές σας. Σε χαρτόνι χοντρό 2 ή 3 χιλιοστών (σε καταστήματα χαρτικών) ή από χαρτόκουτα. Τις ενώσεις με διπλόκαρφα, τρουκς, ή σπάγγο. Για χερούλια καρφώστε καβίλιες ή ξυλάκια, τριάντα με σαράντα πόντους.

Φωτισμός: Δανειστείτε, ικετέψτε, κλέψτε το φωτιστικό από το σαλόνι ή από το γραφείο των παιδιών. Θα πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα σε σας και το πανί. 

Ήχος: Κατεβάστε mp3 ή βρείτε τραγούδια επιλογής σας. Για παράδειγμα, πάντα ο Σταύρακας μου μοιάζει ότι σιγομουρμουράει το «Σαν απόκληρος γυρίζω»... Κάντε λίγες πρόβες να αποκτήσετε ευχέρεια. 

Οι φιγούρες πρέπει να «γλείφουν» το πανί και να γλυστράνε πάνω σε αυτό. Μην σας απομακρύνονται γιατί γίνονται θολές στον θεατή. Στον διάλογο, η φιγούρα αυτού που μιλάει πρέπει να κουνιέται λίγο, για να καταλαβαίνει ο θεατής το ποιος μιλάει. Τινάξτε λίγο το κεφάλι μπρος ή πίσω ή κάντε την να αναπηδήσει λίγο επί τόπου, ώστε να δώσετε έμφαση σε αυτά που λέει. Αντίστοιχα, οι φιγούρες που δεν μιλάνε πρέπει να μένουν ακίνητες γιατί μπερδεύουν τον θεατή.

Προσέξτε τα πόδια της φιγούρας να πατάνε στη «γη», εκτός κι αν είναι κάτι που πετάει. Φροντίστε επίσης να μπαίνουν και να βγαίνουν οι φιγούρες δεξιά και αριστερά της σκηνής, όχι να εμφανίζονται ή να εξαφανίζονται ξαφνικά στο πανί. Εννοείται πάντως πως ένας διάλογος μπορεί να συνεχιστεί και αφού έχει βγει η φιγούρα από το πανί. Υποτίθεται ότι ο χαρακτήρας είναι εκτός σκηνής και δεν φαίνεται. Εκείνη την ώρα εσείς θα ετοιμάζετε την επόμενη πράξη!

Προσπαθήστε να κρατήσετε τον Καραγκιόζη με ένα χέρι. Θέλει λίγη εξάσκηση. Μόνο αφού το κάνετε θα μπορέσετε να βγάλετε και τον Χατζηαβάτη ή άλλη δεύτερη φιγούρα στη σκηνή, ώστε να μπορεί να γίνει διάλογος.

Αν βρείτε... βοηθό, μπορείτε να βγάλετε περισσότερες φιγούρες στη σκηνή. Για περισσότερο στόμφο, βάλτε τον να χτυπάει παλαμάκια στις καρπαζιές. Με λίγες δοκιμές θα συντονιστείτε. Αν έχετε κάποιο κουτί, το κτυπάτε ή το πατάτε με το πόδι για να κάνετε ήχους (π.χ. ότι κάποιος χτυπάει την πόρτα στην παράγκα). Ακόμα μπορείτε να επιστρατεύσετε κάποιο παλιό ταψί ή τετζερέδι, κάνει για όταν πετά ο Καραγκιόζης το ποτιστήρι στον Χατζηαβάτη (φιγούρα για ποτιστήρι φτιάξατε, έτσι δεν είναι;) 

Δώστε προσοχή στον χαρακτήρα κάθε φιγούρας. Ο πασάς είναι μεγαλοπρεπής, το ίδιο και οι κινήσεις του. Δεν μπορεί να είναι το ίδιο με το Κολλητήρι που σταματημό δεν έχει... Απ’ την άλλη, ο Βεληγκέκας δέρνει. Δεν γίνεται ο Καραγκιόζης ή ο Χατζηαβάτης να τον δείρουν... απλά τον φοβούνται ή τον κοροϊδεύουν...

Για το πώς κυλάει η παράσταση, κατ’ αρχάς μη βιάζεστε. Κάλλιο να σας βγει μια ώρα, παρά πέντε λεπτά. Κάντε χωρατά, αστεία, τραβήξτε τα, χωρίς όμως να... γίνεται κοιλιά. Εναλλάξτε τραγικά και κωμικά στοιχεία. Βάλτε κάνα ανέκδοτο που ακούσατε, ή μια ατάκα για την τρέχουσα κοινωνική ή πολιτική κατάσταση. Σατιρίστε μικρούς και μεγάλους, χωριστά όμως.

Επίλογος 

Εύχομαι σύντομα να ξανακάνουμε παραστάσεις και να περάσουμε καλά. Τα καλοκαιρινά βράδια στο χωριό μπορούμε να κάνουμε εναλλακτικά πράγματα για να περάσουμε καλά! Ελπίζω να σας ώθησα να το τολμήσετε και σεις. Σα θέτε, μου το λέτε.

Μοιραστείτε το