Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
H Bωλάξ ως πολιτιστικό κέντρο

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε από το λογοτεχνικό πολιτιστικό σωματείο «Κοινωνία των (δε) κάτων», το 2ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου, στις 28-30 Ιουλίου στην Τήνο. Όπως και πέρυσι, την δεύτερη μέρα η εκδήλωση έγινε στο χωριό μας. Οι συμμετέχοντες απήγγειλαν αποσπάσματα από τα έργα τους και η βραδιά δεν έκλεισε (ευτυχώς) με παραδοσιακή μουσική και χορούς, όπως πέρυσι. Διοργανωτής του Φεστιβάλ είναι ο Ντίνος Σιώτης, ο οποίος συνέχισε για δεύτερη χρονιά την πολλή σημαντική προσπάθειά του, προκειμένου η Τήνος να προβάλλεται διεθνώς σαν πολιτιστικό και λογοτεχνικό κέντρο και όχι μόνο σαν τόπος προσκυνήματος.

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011
Ας τα πάρουμε, όλα με την σειρά:

20:58
Έναρξη της δεύτερης ημέρας του φεστιβάλ. Χώρος; Tο θεατράκι της Βωλάξ. Μιά κοπέλα διαβάζει στίχους από το ποίημα του Ελύτη «Το Φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά». Η βραδιά ξεκινά. Ο Τήνιος ποιητής και δημιουργός της «Κοινωνίας των (δε)κάτων» Ντίνος Σιώτης, λέει κάποια λόγια για το 2ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου, ευχαριστεί θερμά το χωριό και τους θεατές, και παρουσιάζει τους συγγραφείς που θα παρουσιάσουν μέρος από την δουλειά τους, ενώ μας εξηγεί για την μη άφιξη του Φερνάντο Αραμπάλ και της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ. Στο τέλος της βραδιάς, θα αποδειχτεί ότι δεν έλειπε τίποτα και κανένας.

21:07
Ο κόσμος συνεχίζει να προσέρχεται· ο Τατσόπουλος πίνει Φιξ στις κερκίδες. Όλα είναι έτοιμα. Ο πολυγραφότατος Δημήτρης Καλοκύρης είναι ο πρώτος συγγραφέας που παρουσιάζεται. Χάρη στην φιλική του σχέση με τον Ντίνο Σιώτη, το ιδιαίτερο χιούμορ του (ακόμη σκέφτομαι εκείνον τον τάφο με την επιγραφή «επιστρέφω αμέσως»...), και τις σωστές επιλογές από το σύνολο της δουλειάς του (με πρώτο, το ποίημά του με τον τίτλο «Παγκόσμιο») μας ζεσταίνει αμέσως και αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή για αυτό που θα επακολουθήσει.

21:23
Την σκυτάλη παίρνει ο Κύπριος πεζογράφος Τεύκρος Μιχαηλίδης (λαμπρός μαθηματικός –διδάκτωρ– και μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας). Μας διαβάζει ένα απόσπασμα από το βιβλίο του «Πυθαγόρεια Εγκλήματα». Η ανταπόκριση του κόσμου (167 άτομα μετρήσαμε στις κερκίδες) είναι θετική.

21:37
Ο Μιχαηλίδης υιός, παίρνει τον λόγο από τον πατέρα του. Μαθαίνουμε για έναν σπάνιο μαθηματικό πάπυρο, του 16ου αιώνα π.Χ., από τον Αιγύπτιο αρχιερέα Αχμές, που συνέλεξε 84 λυμένα προβλήματα. Ένα υπαρκτό πρόσωπο, ένας υπαρκτός πάπυρος σε ένα αστυνομικό-ιστορικό μυθιστόρημα με φόντο τα μαθηματικά... Ενώ φαίνεται οξύμωρη η σχέση μαθηματικών και λογοτεχνίας, όλα δείχνουν να ταιριάζουν σαν κομμάτια ενός δουλεμένου παζλ. Το λάτρεψα! Ο Απόστολος Δοξιάδης δικαιώνεται... 

Τι είναι καλύτερο, αναρωτήθηκε,
να μπορείς ν’ ανέβεις την πυραμίδα και να μην ξέρεις να τη μετρήσεις
ή να ξέρεις να τη μετρήσεις και να μη μπορείς ν’ ανέβεις;


21:48
Κατ' αρχάς να αναφέρω ότι αισθάνομαι ένα δέος για τον Κινέζικο πολιτισμό: Από την καλλιγραφία του Γουάνγκ Σιτζί και την γραφή της κίτρινης Αυλής μέχρι την αναγνωρίσιμη ζωγραφική του Κι Μπάισι· από τα υπέροχα ποιήματα του Λι Μπάι μέχρι τις σύγχρονες εικονικές ταινίες του Ζαν Γιμού. Αγαπώ τον κινέζικο πολιτισμό επειδή εκτιμά την ποιότητα του χρόνου, το τσάι, το μετάξι, το κλαδί μιας δαμασκηνιάς, τον βλαστό του ινδοκάλαμου. O Γουάνγκ Τζιαχσίν, καθηγητής της κινεζικής γλώσσας στο Πανεπιστήνιο Ρενμίν του Πεκίνου, είναι ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της σύγχρονης Κίνας και απέδειξε –για άλλη μια φορά– ότι είχα δίκιο...

Η απαγγελία στην άγνωστη σε μένα κινεζική γλώσσα, με ταξίδεψε στην ύψιστη ακμή της Δυναστείας των Τάνγκ. Η«Etude» με διεισδύει. Ο «Σκορπιός» και το «Κιτρολέμονο» με ενθουσιάζουν. Όλα, τόσο ευαίσθητα και τόσο δυνατά. Μια βόλτα σε μακρινούς αλλά οικείους τόπους, εκεί που η σιωπή μπορεί να κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο. Η «Αφιέρωση στην Έμιλυ Ντίκινσον», δείχνει ότι η λογοτεχνία είναι παγκόσμια. Μια από τις πιο απολαυστικές παρουσιάσεις όλης της βραδιάς.

22:06
Εμφάνιση της πρωτοεμφανιζόμενης συγγραφέως Δήμητρας Κολλιάκου, με απόσπασμα από το «Μιλήστε μου για τη βροχή». Δεν είχα κάνει αποσυμπίεση ακόμα... Σκεφτόμουν το «Κιτρολέμονο» του Τζιαχσίν και παρατηρούσα την φιγούρα του Γιουσέφ...

22:24 
Παρουσίαση του Ιρακινού Σααντί Γιουσέφ. Γεννήθηκε το 1934 κοντά στην Μπάσρα του Ιράκ και έζησε 40 χρόνια μακριά από την πατρίδα του λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων. Το ποίημα «America, America» κατενθουσίασε όλους μας που χειροκροτούσαμε για αρκετά λεπτά. Ακολούθησε η «Νύχτα στην Αλ-Χάρμα». Αποφάσισα να ψάξω περισσότερα στοιχεία για τον Σααντί Γιουσέφ στο internet, μόλις θα τελείωναν οι καλοκαιρινές μου διακοπές.

Αμερική
[...]
Πάρε αυτά που δεν έχεις
και δώσε μας αυτά που έχουμε.
Πάρε τις ρίγες της σημαίας σου
και δώσε μας τ' αστέρια.


22:36
Περνάμε στην μεγάλη αποκάλυψη: Η «Κοινωνία των (δε)κάτων» θα προσπαθήσει να εκδόσει στα ελληνικά, έργα του Γιουσέφ. Από την άλλη, ο Σααντί Γιουσέφ έχει μεταφράσει ποιήματα του Καβάφη στα αραβικά, για πρώτη φορά! Ακολουθεί η απαγγελία της «Ιθάκης» στην μητρική του γλώσσα, την αραβική! Η καλύτερη στιγμή μου. Με νανούρισε με τον τόνο της φωνής του και τον τρόπο απαγγελίας, θυμίζοντάς μου τα παραμύθια που μου έλεγε ο παππούς μου όταν ήμουνα μικρός (τότε που η λέξη "μεγάλο" γινόταν "μεγάααααλο" και τα μάτια του φωτίζονταν). Δεν καταλάβαινα τα Αραβικά, αλλά ένιωθα τι σημαίνει ποίηση μόνο από τον ήχο του λόγου, τον μουσικό του ρυθμό, τις γλωσσικές αναπνοές, τους ανεπαίσθητους δισταγμούς, τις κρυφές εντάσεις.... Κι αυτό το "Ιθάκα", το σημάδι "Ιθάκα" για να θυμηθώ τους Καβαφικούς στίχους... Ακόμη επαναφέρω στο μυαλό μου την στιγμή αυτή. Η απόλυτη κορύφωση! Απλά υπέροχος!

22:53
Η εκδήλωση τελειώνει. Οι λογοτέχνες άξιοι· ο μεταφραστής δημιουργικός· η οργάνωση υποδειγματική –καμία σχέση με την πρώτη φορά. Η πιο ουσιαστική λογοτεχνική στιγμή από όσες έχουν παρουσιαστεί μέχρι σήμερα σε αυτό το θεατράκι! Η βραδιά κλείνει την στιγμή που το φεγγάρι βρίσκεται στην θέση του, δίπλα από τα φωτισμένα βράχια του θεάτρου. Ραντεβού σε 9 μήνες.

Κλείνω με τις τελευταίες αράδες από το ποίημα του Ελύτη, από αυτό με το οποίο ξεκίνησε η βραδιά:

[...]
Ώσπου τέλος ένιωσα
κι ας πα' να μ' έλεγαν τρελό
πως από 'να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.


 

Για την μεταφορά: mix 09/2015

Μοιραστείτε το