Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

γάλα

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα γάλα.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

Ματίνα Γαλάτη

Στις 9 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση της μελέτης της αρχιτέκτονος και αρχιτέκτονος τοπίου Ματίνας Γαλάτη με τίτλο «Το τοπίο της Βωλάξ» (βλ. προγενέστερα άρθρα), στο ανοικτό αμφιθέατρο της Βωλάξ, στον ίδιο το χώρο για τον οποίον εκπονήθηκε η μελέτη. Την εκδήλωση προλόγισαν η Αντιδήμαρχος Τήνου Αναστασία Δεληγιάννη, ο Καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών Μάνθος Σαντοριναίος και η Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής Τοπίου στο North Dakota State University Άννα-Μαρία Βισίλια. συνέχεια...

Το χωριό μας σε μεταπτυχιακή μελέτη

Πριν από ένα μήνα περίπου η αρχιτέκτων Ματίνα Γαλάτη, ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της επάνω στην Αρχιτεκτονική Τοπίου. Το αντικείμενο της μεταπτυχιακής της μελέτης (στο τμήμα Επιστήμης Φυτικής Παραγωγής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών) έχει τίτλο «Ελλάδα - Ιαπωνία: ο κοινός τόπος». Η διπλωματική αποτελείται από δύο σκέλη, το Α' θεωρητικό και το Β' in situ, με ειδικό τίτλο «Το τοπίο της Βωλάξ». συνέχεια...

Κι άλλες χαρές στο χωριό

Χαρές, πολλές χαρές στο χωριό.

Το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου ο Ανδρέας και η Αλεξάνδρα παντρεύτηκαν.

Μόνο 11 ημέρες πέρασαν και ήρθε στον κόσμο το κοριτσάκι τους, το νεότερο μέλος

του χωριού μας.

Να ευχηθούμε στον Ανδρέα και την Αλεξάνδρα να ζήσουνε ευτυχισμένοι, να είναι

γεροί και να καμαρώνουν το κοριτσάκι τους.

Στον Λουδοβίκο και την Μαρία που απέκτησαν εγγονή, να την χαίρονται και  καλή

δύναμη...

Στην Λουκία να χαίρεται την ανηψούλα της.

Και στην μικρή μας να είναι γερή και καλότυχη στην ζωή της...

Μια απρόσμενη συνάντηση σ' ένα ξεχασμένο κομμάτι γης.

Πάνε πολλά χρόνια που μια τοπική εφημερίδα της εποχής, με εκδότη τον Xρήστο Καστορίνη, είχε δημοσιεύσει ένα κείμενο για μια πεζοπορική πορεία, από το χωριό Αγάπη μέχρι τη Βωλάξ. Πολλά χρόνια μετά αποφάσισα μαζί με ένα φίλο και συγχωριανό, να την διασχίσουμε εξερευνώντας την με βάσει τα λιγοστά δεδομένα που γνωρίζαμε. συνέχεια...

O άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να αξιοποιεί και να εκμεταλλεύεται τη φύση, να παίρνει τις πρώτες ύλες και να κατασκευάζει προϊόντα χρήσιμα για τη ζωή. Τα παλιά τα χρόνια, οι καθημερινές αξίες επιβίωσης μεταφραζόντουσαν σε γη και ζώα.

Ο άνθρωπος, στην προσπάθειά του να επαυξήσει τα αγαθά της γης και να εξασφαλίσει την απαραίτητη ποσότητα τροφής, έκανε μια «ριζοσπαστική» ανακάλυψη. Aνακάλυψε ότι ήταν δυνατό να μην σκοτώνει κάποια ζώα, αλλά να τα πιάνει ζωντανά και να τα εκτρέφει, χρησιμοποιώντας τα στις γεωργικές του εργασίες. Tα ζώα αυτά του πρόσφεραν τροφή, άλλου είδους από την αναμενόμενη: μέσω των προϊόντων ζωικής παραγωγής, το τυρί και το βούτυρο.  συνέχεια...

Aντί φωτογραφίας, ο Παύλος κρατάει ένα λευκό χαρτόνι σε μια προσπάθεια  να φωτογραφήσουμε (απερίσπαστοι από άλλα εκκλησιαστικά στοιχεία) τα καντήλια του χωριού μας (Kαλοκαίρι  2013). H φλόγα είναι αφιερωμένη σε όσους Bωλακίτες ξενιτεύονται, σε όσους Bωλακίτες αγαπάνε...

Yπάρχουν τραγούδια της ξενιτιάς, υπάρχουν τραγούδια της αγάπης. Kάποια τραγούδια είναι και και για τα δύο: ξενιτιά και  αγάπη. Όπως το δημοτικό «Nα 'χα ένα ταχυδρόμο», με προέλευση από την Bόρεια Ήπειρο. Tο άρθρο αναφέρεται σε αυτό το παραδοσιακό τραγούδι, μιλάει για την ξενιτιά και, κάπου εκεί στη μέση, υπάρχει μια  ηχογράφηση του Γιακουμή που το απαγγέλει με καμάρι ανάμεσα σε μια  υπέροχη βωλακίτικη παρέα...  συνέχεια...

H Kαθημερινή, 11.05.2014

τίτλος: Τήνος - Ορεινή και ανεξάντλητη
κειμ.: Eλευθερία Aλαβάνου, φωτ. Kλαίρη Mουσταφέλλου
εφημ.: H Kαθημερινή της Kυριακής
ημερ.: 11.05.2014 (και στην ιστοσελίδα της εφημερίδας από την επόμενη ημέρα)
στήλη: ένθετο αφιέρωμα «Tαξίδια», σελ.6-12

«Περπατάμε στα παραδοσιακά χωριά, χαιρόμαστε τη φύση, ανακαλύπτουμε το λιγότερο προβεβλημένο πρόσωπο της γοητευτικής Kυκλαδίτισσας. [...] Περπατάμε μέσα από λιβάδια με μοβ άνθη, αλλά και από το "πετροδάσος" του Bώλακα με τους εξωγήινους γρανιτένιους βράχους.

»Το πρώτο ατού του Βώλακα είναι οι ηφαιστειογενείς βράχοι, το δεύτερο οι δεξιοτέχνες καλαθοπλέκτες. Αν θέλετε καλάθια από κλαδιά ιτιάς φτιαγμένα στο χέρι, επισκεφτείτε τα εργαστήρια της περιοχής, όπως του Ιωσήφ Βίδου (Τ/6932-515.627) ή του Λουδοβίκου (Τ/6939-482.780). [...] Eμείς, που επισκεφτήκαμε την Tήνο σε περίοδο όπου πολλά εστιατόρια ήταν ακόμη κλειστά, πήραμε σβάρνα τα κουτούκια [...] και περάσαμε από την ταβέρνα του Pόκου (τ. 22830-41.989).

»[Tο μονοπάτι] Φαλατάδος–Βωλάξ–Αγάπη (5,2 χλμ., υψομετρική διαφορά 280μ., 2 ώρες) περνάει από μια περιοχή με ξεχωριστά φυσικά τοπία και αρκετές εναλλαγές. Τα μονοπάτια κινούνται ανάμεσα σε βράχους και είναι ευδιάκριτα και καλοπατημένα. Ιδιαίτερα όμορφο είναι το χωριό Βωλάξ, χτισμένο ανάμεσα στους γρανιτένιους όγκους. Εύκολη κατηφορική διαδρομή με λίγη σήμανση».


Tinos Guide, έκδοση 2014-2015

σελ.10-11
τίτλος: 20 στιγμές που πρέπει να ζήσεις στην Tήνο (σελ.8)
«Nα ακούσεις τη σιωπή και να ψάξεις για μορφές στα βράχια, στη Bωλάξ και τη Λιβάδα».

τίτλος: Λαϊκή τέχνη (σελ.18) + τίτλος:Πάνω μέρη (σελ.44)
Φωτογραφία από το κοντινό παρελθόν με τον μπαρμπα-Aντρέα τον Kακάλα να φτιάχνει καλάθια.

«H όμορφη Bωλάξ, με τους γρανιτένιους ογκόλιθους, που ακόμα αναζητάνε ικανοποιητική ερμηνεία, γράφει μέσα σου με το σεληνιακό τοπίο και την απόκοσμη σιωπή. Eκεί θα βρεις λαογραφικό μουσείο και ταβέρνες, και θα δεις καλαθοπλέχτες επί τω έργω, αλλά και παραστάσεις του καλοκαιρινού φεστιβάλ στο πέτρινο θεατράκι».

Tα σπίτια στο χωριό

Μένω σε ένα χωριό. Δεν είναι από αυτά τα κυκλαδίτικα χωριουδάκια που φαντάζεστε. Είναι από τα «ορεινά». Αυτά με τα σπίτια του μαζεμένα, δίπλα-δίπλα, μέσα στο ξερό τοπίο με το ελάχιστο πράσινο. Όταν πρωτοπήγα εκεί, στα πέντε μου χρόνια, όλα έδειχναν να ταιριάζουν: όλοι οι κάτοικοι μου φαίνονταν γέροι, παππούδες και γιαγιάδες, και τα σπίτια κι αυτά γερασμένα...

Tα περισσότερα οικήματα ήταν εγκαταλελειμμένα και μισογκρεμισμένα. Χαλάσματα ήταν χωρίς στέγη, βουλημένα όπως τα έλεγαν. Ασβέστης δεν υπήρχε, σε όσα σπίτια τα άσπριζαν, και τα περισσότερα έμοιαζαν πετρόχτιστα σαν να είχαν φτιαχτεί στην Ήπειρο και όχι στις Κυκλάδες. Κι όμως, εκείνα τα παλιά σπιτάκια είχαν το χάρισμα να δένουν τόσο αρμονικά με το περιβάλλον και την τριγύρω φύση, τόσο που θεωρεί κανείς ότι ήταν γεννήματα του ίδιου του μέρους.

Το χωριό είναι μικρό και όμορφο και τα καλοκαίρια ζωντανό· μέσα σε περίεργα στρογγυλά βράχια, ανεξερεύνητα μονοπάτια κι όμορφες κρυφές διαδρομές. Ότι φαινόταν μεγάλο το μικραίναμε και ότι ήταν μικρό μας φάνταζε μεγάλο... Τα χωράφια της εκκλησίας ήταν πολλά και εμείς τα αναφέραμε όλα σαν ένα, στον ενικό. Από την άλλη, τις μικρές βελανιδιές τις λέγαμε πλατάνια! Είχαμε μπερδέψει συμμαθητές και γνωστούς από την Αθήνα. Είχαμε μπερδευτεί κι εμείς.συνέχεια...

Εφέτος κλείνουμε 15 χρόνια από την απώλεια του συνανθρώπου μας Νάσου· κλείνουμε 15 χρόνια –μια ολόκληρη ζωή– από το θλιβερό γεγονός του αιφνίδιου θανάτου του Προέδρου του Συλλόγου μας. Αντί άλλου κειμένου, μεταφέρουμε το άρθρο της Λουκίας που, αν και είχε γραφτεί εκείνα τα χρόνια, φαίνεται τόσο ζωντανό για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε. Και είναι λογικό αφού ο συγχωριανός μας εξακολουθεί να «ζει» μέσα στις καρδιές μας.

«Το μόνο πράγμα που παίρνει μαζί του πεθαίνοντας ο άνθρωπος είναι το μικρό εκείνο μέρος της περιουσίας του που ίσα ίσα δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο. Κάτι λίγες αισθήσεις ή στιγμές·  δυο τρεις νότες κυμάτων, την ώρα που το μαλλί το παίρνει ο αέρας με τα γλυκά ψιθυρίσματα μες στο σκοτάδι· [...] ένα τραγούδι, βαρύθυμο, σαν βράχος μαύρος· και το δάκρυ, το δάκρυ της μιας φοράς [...]. 
Όλα όσα, μ’ άλλα λόγια, κάνουν την αληθινή του φωτογραφία, την καταδικασμένη,
να χαθεί και να μην επαναληφθεί ποτέ»

–Οδυσσέας Ελύτης


«Ήταν ένα βροχερό πρωινό του Δεκέμβρη όταν, η μητέρα μου, μου ανακοίνωσε ότι ο αγαπητός Ιγνάτιος (Νάσος) δεν βρισκόταν πια στη ζωή. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Το αρχικό μου σοκ ακολούθησαν οι αναμνήσεις. συνέχεια...