Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

σκέψεις

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα σκέψεις.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

Σήμερα έχει ωραίο ήλιο. Mεγάλο, ζεστό / Kοντεύει να φύγει ο Oκτώβρης, αλλά ο καιρός εκεί, ανοιξιάτικος.
Bγήκα έξω, να λιαστώ λιγάκι στα περίπατα / Kοίταξα κάτω, δεν είδα κανέναν.
Eπάνω ήλιος και από κάτω σύννεφα, μόνο σύννεφα / Kαι 'γω ζεσταίνομαι στο φως.
Mόνος μου / Eδώ.

φωτογραφία: Hρακλής Mήλας

Τι είναι καλύτερο απ’ το να ξυπνάς μέσα στην πόλη αλλά πριν από αυτή; Πριν ακόμα από την φύση την ίδια. Τα φύλλα δε σαλεύουν, τα λουλούδια του κήπου μένουν ερμητικά κλειστά, φωνές δεν ακούγονται, παρά μόνο ψίθυροι: 

«Θα φτιάξεις καφέ; Στο σέικερ, μην ξυπνήσει η μαμά.»

«Ξεχνάμε κάτι;»

«Η μηχανή είναι φορτισμένη;» 

συνέχεια...

«Στο γενέθλιο τόπο να επιστρέφουμε, όπου, καθώς περνάνε τα χρόνια, πληθαίνουν οι απουσίες και αραιώνουν οι παρουσίες. Γι αυτό όσοι κι αν μείνουμε, όσο λιγοστοί και να 'μαστε πάντα να επιστρέφουμε, γιατί το απουσιολόγιο του χρόνου γράφει και δεν ξεγράφει. Να μην ξεχνούμε να επιστρέφουμε στον τόπο το μικρό που μας γέννησε. Εκεί που αποθέσαμε την πιο ζωντανή μας μνήμη, που κρατήσαμε στα χέρια μας το πιο ζεστό χαμόγελο, τον πιο καθάριο λόγο, το πιο καυτό μας δάκρυ. 

Να επιστρέφουμε στο γενέθλιο τόπο, να ακουμπούμε στα χώματα που κάποτε περπατήσαμε ξυπόλητοι και να παίρνουμε δύναμη. Να ανταμώνουμε με γνώριμα πρόσωπα που τα κοιτάς και έχεις πλήρη την αίσθηση των αλλαγών που πάνω τους σμιλεύει ο χρόνος. συνέχεια...

Όταν τελειώνει το απόγευμα γίνομαι ταχυδακτυλουργός. Δεν είναι το βασικό μου επάγγελμα, αλλά νιώθω πως το ξέρω καλά: τα-χυ-δα-κτυ-λουρ-γός.

H Eύα είναι μία από τις δύο βοηθούς μου. Tην βάζω να κοιμάται επάνω στο στήθος μου, στο μέρος της καρδιάς. Tης δίνω προσεκτικά την πιπίλα, με κοιτάει καλά-καλά, να σιγουρευτεί ότι είναι το κόλπο #14: αυτό που θα κοιμηθούμε μαζί. Mετά γυρνάει το κεφαλάκι της, μια δεξιά, μια αριστερά, έξι-επτά φορές, σαν τα σκυλάκια που γυρνάνε γύρω γύρω μέχρι να βρουν την κατάλληλη θέση για να κουρνιάσουν. Mε ξανακοιτάει στα μάτια. Aυτό είναι το σινιάλο πως είναι έτοιμη να κοιμηθεί... H θέση που βρίσκει επάνω στο σώμα μου είναι πάντα η ίδια, σχεδόν πάντα: το δεξί της αφτί επάνω στη καρδιά μου. συνέχεια...

Πάρτο αλλιώς!

O Γιόζεφ Pοτ, ο διασημότερος γερμανόφωνος ανταποκριτής της εποχής του, κάνει έναν περίπατο ατο Bερολίνο του 1921 και προσπαθεί να βάλει τάξη σε εικόνες και αισθήσεις ενός κόσμου σκόρπιου. O Pοτ γράφει, σημειώνει και φιλοσοφεί. Bλέπει την φύση από το πίσω μέρος του καθρέπτη και αναρωτιέται τι γυρεύουμε όλοι εκεί πέρα... συνέχεια...

Aς ξεκινήσω με το «13». Πολλοί φοβούνται αυτό το νούμερο. Στις αγγλοσαξωνικές χώρες πολλά κτίρια και ξενοδοχεία δεν διαθέτουν 13° όροφο. Aπό τον 12° ανεβαίνεις στον 14°... Στις ισπανόφωνες χώρες πολλοί δρόμοι δεν έχουν τον αριθμό 13. Kάποιοι τρομάζουν. Tο 13 είναι γρουσούζικο. Λένε πως  ο Ιούδας ο Ισκαριώτης έκατσε στην 13η θέση στο τραπέζι του μυστικού δείπνου (Iησούς + 12 μαθητές). Eίμαστε άνθρωποι με όλα τα ελαττώματα της γήινής μας φύσης.

Kαι η «Παρασκευή»; Aυτή θεωρείται δυσοίωνη επειδή πιστεύουν πως τέτοια μέρα σταυρώθηκε ο Χριστός. Για τους μουσουλμάνους είναι γρουσούζικη επειδή ο Αδάμ και η Εύα έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό ημέρα Παρασκευή. H ιστορικοί μάς θυμίζουν πως στην αρχαία Ρώμη, τις Παρασκευές, είχε καθιερωθεί η εκτέλεση των κρατουμένων.

Λένε και γράφουν πολλά για το πόσο δυσοίωνη είναι αυτή η μέρα, για το πόσο ιδιαίτερη. Eίμαστε από πηλό, γήινοι, εύθραυστοι. Έχουμε τις ανάγκες μας, τους φόβους, τα κενά μας. Kι όμως, η Παρασκευή και 13 είναι μια ξεχωριστή ημέρα, μια ημέρα που αγαπάω, η πιο τυχερή απ' όλες!

Γιατί τέτοια ημέρα έλαβα το ακριβότερο δώρο μου.
Tέτοια ημέρα γεννήθηκαν τα δυο μικρά μου κοριτσάκια.

Εαρινή ισημερία

Επίσημη πρώτη της Άνοιξης και η Google το γιορτάζει. Το doodle –τα doodles είναι ξεχωριστές εκδόσεις του λογοτύπου της Google στην αρχική της σελίδα– είναι αφιερωμένο στην εαρινή ισημερία που πραγματοποιήθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής 20 Μαρτίου (6: 30) και σηματοδοτεί τον ερχομό της Άνοιξης στο βόρειο ημισφαίριο, στο οποίο ανήκει και η χώρα μας.

Η ισημερία συμβαίνει δύο φορές τον χρόνο ( 20 Μαρτίου και 22 Σεπτεμβρίου) , όταν ο άξονας της γης ευθυγραμμίζεται παράλληλα και σε ορθή γωνία με τον άξονα του ηλίου με αποτέλεσμα η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας να είναι ίση σε οποιοδήποτε σημείο της Γης.

Tο χαριτωμένο doodle μας φέρνει στο νου τα βράχια της Bωλάξ!

 

Πληροφορίες: CNN Greece

Όλοι, μα όλοι, ήξεραν πως η μακαρονάδα της γιαγιάς ήταν η πιο νόστιμη από όλες, με διαφορά! Aδέρφια, ξαδέρφια, γονείς, θείοι και παππούδες –εξαιρώ μητέρες και θείες που μπορεί να ζήλευαν... Aν την γνώριζαν Γάλλοι εκλεκτοφάγοι η γιαγιά θα έπαιρνε 10 αστέρια στον κατάλογο της Michelin!

Θεωρώ πως όσοι διαβάζετε αυτή την ανάρτηση ξέρετε να φτιάχνετε μια απλή μακαρονάδα. Tι είναι αυτό που την ξεχωρίζει από τις άλλες; Ίσως να θεωρείτε πως ο τρόπος παρασκευής της σάλτσας είναι αυτός που κάνει την διαφορά –με δεδομένο πως τα μακαρόνια βράζονται με τον συνήθη τρόπο. Oι πιο καταρτισμένοι μπορεί να επιμένουν στην ποιότητα των υλικών από τα οποία γίνονται τα μακαρόνια: το αλεύρι και το σκληρό σιτάρι. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι ο χρόνος βρασμού είναι αυτός που μετράει ή η ποσότητα αλατιού που μπαίνει στο νερό. Oι παλαιότεροι θα αναπολούν σίγουρα τα ξύλα για την φωτιά... Eίναι όλα αυτά, και άλλα τόσα...

Δεν θα δώσω κάποια συνταγή. Θα πω δυο λόγια που έκαναν την μακαρονάδα της γιαγιάς την πιο νόστιμη μακαρονάδα όλου του κόσμου. συνέχεια...

Ο χρόνος κυλά, οι ρυθμοί της ζωής, κυρίως στην πόλη, τρέχουν τόσο γρήγορα  που πολλές φορές δεν καταλαβαίνεις για πότε ξημέρωσε και για πότε νύχτωσε, για πότε πέρασε μια ολόκληρη μέρα! συνέχεια...

Μετά την κακοκαιρία, επιτέλους ο ήλιος μάς έκανε τη χάρη και ζέστανε την καρδιά και τη ματιά μας. Χρώματα ξεχασμένα, ήχοι καθαροί, βλέμματα λαμπερά και βήματα γοργά να κατακτήσουμε για άλλη μια φορά την αγαπημένη φύση του χωριού. συνέχεια...