Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Το νέο έτος ήρθε και επιτέλους θα ανταμώσουμε...

Την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στις 11:00 στο Ψυχικό και το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου στις 18:00 στον Ρόκο.

Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε την επιστολή από το link:

/uploads/nikaliamoutos/2022/pita2023.pdf

Με το καλό να τα πούμε από κοντά.

Σας περιμένουμε

Το νέο έτος να είναι τόσο φωτεινό που να διαλύσει τους χειμώνες μας.

Υγεία και αγάπη. 

Με το καλό να ανταμώσουμε

Η γέννηση του Θεανθρώπου, ας φέρει την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία και αγάπη.

Η άρνηση συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους και μπορεί να είναι μια φυσιολογική και ωφέλιμη αντίδραση.
Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο μετά την είδηση του θανάτου του Γιάννη του Χαρικιόπουλου.
Το μυαλό μου όμως σταμάτησε να συνεργάζεται. Πως να δεχτείς ότι έφυγε ο Γιάννης.

Ένα χαμόγελο είναι, στην μνήμη μου. 
Άνιση η μάχη που έδωσε, προδιαγεγραμένο το τέλος της.
Την έδωσε όμως χωρίς να δειλιάσει, με όλη την δύναμη που είχε.

 

Δεν θα ξεχαστεί ο Γιάννης. Δεν θα ξεχαστεί το χαμόγελο του.
Ας είναι αναπαυμένος με όλους τους φίλους του, εκεί ψηλά...

 


 


 


 

 

107 χρόνια πριν...

Στην παλαιότερη φωτογραφία που έχουμε βρει —περίπου 1915—, φωτογραφία όπου απεικονίζονται καλάθια από τη Βωλάξ να πωλούνται στον (παλιό) εμπορικό δρόμο της Παναγίας, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι πραγματικά «δεν πρόκειται για μια χειροτεχνία με στόχο την κάλυψη οικογενειακών αναγκών, αλλά για ειδικευμένη βιοτεχνική απασχόληση ενός ολόκληρου χωριού».

Φωτογραφία: Félix Sartiaux (1876-1944) - Μουσείο Μπενάκη
Επιχρωματισμός: volax.gr (Σεπτέμβριος 2022)
Από το βιβλίο «Βλέμματα από την Ελλάδα - Από το άλφα έως το ωμέγα και από τον 19ο στον 20ό αιώνα» (εκδ. Μεταίχμιο, Νοέμβριος 2008)

Συνάθροιση από τζιτζίκια στην κηδεία του Γιακουμή.
 


ηχογράφηση: 4.08.2021
(15:24 το μεσημέρι)
η ηχογράφηση έγινε έξω από την πόρτα της εκκλησίας, κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας.

Ο καραγκιόζης, ο φίλος των παιδιών εδώ και δεκαετίες, έρχεται ξανά.

Τι λέτε για μία βόλτα στην ζούγκλα;


 
Εμείς πάντως θα είμαστε εκεί
 
 
 
 
 
Μια παράσταση από την oμάδα θεάτρου δρόμου X-SALTIBAGOS, βασισμένη στις τεχνικές του τσίρκο.
Τι είναι τελικά η αγάπη; Μήπως κάτι τεράστιο, φουσκωτό και ανάλαφρο;

 
Ή μήπως, κάτι που μοιάζει με χαλί που ανεβαίνουμε πάνω και μας πάει βόλτα; 
Όχι ίσως είναι κάτι που είναι τόσο μικρό όσο ένας κόκκος άμμου,
αλλά όταν το κρατάς μέσα στην χούφτα σου μεγαλώνεις και γίνεσαι γίγαντας.
Ένα κορίτσι και ένα αγόρι συναντιούνται και μέσα στην σιωπή τους 
προσπαθούν να εξερευνήσουν και να ανακαλύψουν το αίσθημα της αγάπης. 
Μερικές φορές κάνουν λάθη, αλλά όταν κάνουν κάτι σωστά κάτι αλλάζει στο χώρο τους.
 

Ο καραγκιόζης, ο φίλος των παιδιών εδώ και δεκαετίες, έρχεται ξανά.

Μετά την περιπέτεια στην ζούγκλα, θα αντιμετωπίσει τους πειρατές.
Θα τα καταφέρει;

 
Πάμε να δούμε;
 

Ένα παλιό άρθρο από το μη ενεργό σήμερα σάιτ της Κώμης.

Μια τέτοια νύχτα όλο το χωριό είναι στο πόδι: Το βράδυ παραμονή Πρωτομαγιάς, μια ιδιότυπη μάχη λαμβάνει χώρα. Ένα έθιμο που πάει χρόνια πίσω. Γλάστρες με λουλούδια αφήνουν για λίγο τις αυλές των σπιτιών για να στολίσουν τις αυλές των εκκλησιών. Δύο στρατόπεδα δημιουργούνται αναπόφευκτα. Απ’ την μια οι νέοι του χωριού που χωρισμένοι σε ομάδες προσπαθούν να μαζέψουν όσο το δυνατό περισσότερες γλάστρες για την διατήρηση του εθίμου. Απ’ την άλλοι οι κάτοχοι που απελπισμένοι ξενυχτούν προσπαθώντας να αποτρέψουν το «ξεγύμνωμα» της αυλής τους. Στην μέση όσοι αναπολούν τις μέρες που έκαναν τα ίδια.

Μια τέτοια νύχτα, πριν 6-7 χρόνια, είπα να κάνω και την καθιερωμένη βόλτα για να «τιμήσω» το έθιμο. Είχα αργήσει να βγω και δεν πρόλαβα να ενσωματωθώ σε κάποια από τις «ομάδες δράσης». Βγήκα στον δρόμο και υπέθεσα ότι θα μπορέσω να βρω «συνένοχους». Πράγματι μέσα σε λίγα μόλις βήματα, συνάντησα κάποιους οργανωμένους που «έσερναν» μαζί τους μέχρι και καρότσι.

Με προειδοποίησαν για κάποιον νοικοκύρη που έμενε ξάγρυπνος παραφυλώντας στην αυλή του, δίπλα στον δρόμο, αλλά το αγνόησα. Πέρασα μάλιστα επιδεικτικά, με τα χέρια στις τσέπες μπροστά από την αυλή του, γνωρίζοντας ότι μπορούσε να με βλέπει. Ξαφνικά, αφού προηγήθηκε ήχος από βηματισμούς, ένιωσα νερό να με καταβρέχει (ακόμη και σήμερα εύχομαι να ήταν μόνο νερό). Βρεγμένος πήρα το δρόμο του γυρισμού.

Ο εκνευρισμός πέρασε γρήγορα, αλλά σκέψεις ήρθαν μόλις έφτασα σπίτι: «πάει εφέτος... δεν θα τιμήσουμε το έθιμο... του χρόνου πάλι». Κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται αυτή η ιστορία. Φαντάζομαι να κλέβω την πιο όμορφη γλάστρα και να την στολίζω μπροστά στην πόρτα της εκκλησίας. Στην πιο περίοπτη θέση να την δουν όλοι. Την πιο όμορφη γλάστρα, δεν την έκλεψε όμως ποτέ, κανείς.

Κάθε χρόνο ανθίζει ιώδες και κίτρινο λες και ποτίζεται με χρώμα και όχι με νερό... Και από μια τρελή ιδιοτροπία η φύση, αποφάσισε να κλέβει άσπρο εκκλησάκι και να στολίζει την αυλή αυτής της γλάστρας! Της λίθινης αυτής γλάστρας, σπαρμένη λιμπίνους, μαργαρίτες, σπάρτα, μολόχες, μπερδεμένων και απλωμένων τυχαία, να εναλλάσσει το κίτρινο και το ιώδες μόνο σε τούτη την μεριά του χρόνου, μόνο για λίγο μέχρι το χώμα να πάρει νερό και χρώμα. Κι αν καταφέρεις να κλέψεις μια απ’ αυτές, δεν θα την πας πιο μακριά από την θύμησή σου...

(Και τι μεγάλο ταξίδι είναι αυτό!)