Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
Άνοιξη στο χωριό

Τα χρόνια περνούν και μαζί με αυτά μεγαλώνουν οι άνθρωποι και αλλάζουν οι τόποι.
Το χωράφι της Καλαμάν, ένας τόπος πολύ αγαπημένος σε μικρούς και μεγάλους, είναι ένα από τα σημεία του χωριού που μπορείς να δεις την αλλαγή.

ΥΓ. Δες εδώ αλλαγές και σε άλλα σημεία του χωριού.

Άνοιξη στο χωριό

Μικρό παιδί σαν πήγαινα στο χωριό είχα μεγάλη χαρά να περνάω την ώρα μου στο σπίτι του μπαρμπα-Ανδρέα του Κακάλα. Εκεί στην σάλα του σπιτιού, στην γωνία του καναπέ όπου εκείνος καθότανε να ξεκουραστεί από τις εργασίες της ημέρας έπαιρνα και εγώ την ξύλινη καρέκλα με την ψάθα και πάνω στο μικρό τραπεζάκι στήναμε το παιχνίδι με τα χαρτιά. Πότε ξερή και πότε κοντσίνα. Η αμια-Λουκία πάντα θα είχε δουλειά είτε στην κουζίνα της είτε στα ζώα είτε κάποια άλλη άγνωστη σε εμάς, δεν την άκουγες ποτέ, πάντα ήσυχη, αθόρυβη  και γελαστή. Το παιχνίδι ξεκίναγε και η λαχτάρα μου να κερδίσω μου δημιουργούσε καρδιοχτύπι. Τις πιο πολλές φορές νικητής ήταν ο μπαρμα-Ανδρέας και εγώ έμενα να αναφωνώ δυνατά ένα μακρόσυρτο ¨δεν πειρααάζει¨. Κάθε χρόνο που πήγαινα στο χωριό ο μπαρμπα-Ανδρέας με χαιρετούσαι και αναφωνούσε  ¨δεν πειρααάζει¨ με εκείνη την γλυκιά, βραχνή και γελαστή φωνή του. Τα χρόνια πέρασαν το παιδί μεγάλωσε και η μνήμη του μπάρμπα αδυνάτησε, ώσπου στα τελευταία χρόνια με κοιτούσε με ένα απορημένο βλέμμα σαν κάποιο πρόσωπο άγνωστο σε αυτόν. Η προσπάθεια μου να του θυμήσω το ¨δεν πειρααάζει¨ ήταν άκαρπη.

Μερικές φορές καθόμουνα και στο εργαστήρι του και μου έδειχνε πως να καθαρίζω καλάμια, μια φορά μάλιστα μου έφτιαξε μια φλογέρα από ένα μικρό καλάμι! Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη.

Η απώλεια της μνήμης είναι στις ημέρες μας μια πολύ σοβαρή ασθένεια η οποία μπορεί να οδηγήσει προοδευτικά στην πλήρη αποδιοργάνωση της προσωπικότητας του ατόμου. Βέβαια, εκτός από την ασθένεια και τα γηρατειά, οι αναμνήσεις μας από τόπους που αλλάζουν μπορεί να ξεθοριάζουν και να μας αφήνουν μετέωρους στα νέα δεδομένα, λησμονώντας την ιστορία που κουβαλάνε πάνω τους αυτοί οι τόποι. 

 

ΥΓ. Εδώ μπορείς να περπατήσεις στο χωριό και να μπεις στα εργαστήρια της βωλακίτικης καλαθοπλεκτικής, ένα ζωντανό ταξίδι στο χθες!

Άνοιξη στο χωριό

Οι αυλές του χωριού γεμίζουν λουλούδια και τα αρώματα της  Άνοιξης κυκλοφορούν στα σοκάκια του χωριού. Η παλέτα με τα χρώματα πάντα διαθέσιμη, προσφέρει μαγικά ταξίδια, σε σηκώνει και σε βάζει σε ένα κάδρο απόδρασης...

ΥΓ. Έχε τον νου σου στις γλάστρες, πλησιάζει η ημέρα που κάποιοι μπορεί και να τις κλέψουν!!!

Σε ευχαριστούμε Ιωσήφ.

Άνοιξη στο χωριό

Ήταν τέλη Μαρτίου του 2006 όταν είχαμε ολική έκλειψη ηλίου ορατή σε πολύ μεγάλο βαθμό από το χωριό μας.

Από τότε το φαινόμενο έχει εμφανιστεί άλλες 7 φορές, με μικρή ορατότητα όμως στην χώρα μας.

Πριν από λίγες ημέρες η ολική έκλειψη ηλίου ήταν πρώτη είδηση παγκοσμίως.

Εμείς στο Volax.gr, προσπαθώντας για αποκλειστική ενημέρωση, στείλαμε στην Βόρεια Αμερική τους ανταποκριτές μας, για να εξασφαλίσουμε αποκλειστικές φωτογραφίες του φαινομένου. Δυστυχώς την ίδια σκέψη είχαν όλα τα Μ.Μ.Ε..

Οι ηλιακές εκλείψεις προκαλούσαν στο παρελθόν φόβο, ενώ κατά καιρούς συνδέθηκαν με μύθους, θρύλους και δεισιδαιμονίες σε όλη την παγκόσμια ιστορία.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η έκλειψη ηλίου ήταν σημάδι θυμού από τους θεούς και η αρχή μιας μεγάλης καταστροφής.

Ήταν όμως οι εκλείψεις, οι μόνες δεισιδαιμονίες που είχαν οι πρόγονοί μας;

Ο κος Ζακ μας αφηγείται ιστορίες με τις αγελούδες που αναφέρονται στο χωριό:

 

ηχογράφηση: Βωλάξ 12.08.2016

διάρκεια: 02:20

Και τότε η Μαρίνα κάνει ένα μαγικό και εμφανίζει παλιές αναρτήσεις του site για αγελούδες, εδώ.

 

Ευχαριστούμε τον Δημήτρη, την Εύα και τον Νικόλα για την φωτογραφική κάλυψη του φαινομένου.

Άνοιξη στο χωριό

Άνοιξη 1981

Εκεί που απεικονίζεται η χαρά και η ηρεμία έρχονται στο μυαλό μνήμες οδύνης και θυμού. Κύκλος αέναος η ζωή. Μητέρες καμαρώνουν κρατώντας ψηλά τα παιδιά τους και εκείνα, αφημένα στο μητρικό άγγιγμα, αντικρίζουν τον φακό. Ο χρόνος είναι αυτός που εξαφανίζει την παιδική αθωότητα και φέρνει την ωριμότητα. Δεν αργεί η στιγμή που η φωνή της μάνας γίνεται άηχη και τα μικρά μαθαίνουν πώς είναι να κουβαλάς ο ίδιος το φορτίο σου. Και πάλι ο χρόνος είναι αυτός που μετατρέπει τις δυσάρεστες εμπειρίες σε γλυκές αναμνήσεις: Στη φωτογραφία που μας έστειλε η Ροζαλί Πιπέρη, απεικονίζονται πέντε κορίτσια περιτριγυρισμένα μονάχα από τη φύση. Μια βωλακίτικη φύση όπου όλα μοιάζουν ήσυχα, σχεδόν ακίνητα. Μακάρι και ανίκητα.

Σε ευχαριστούμε Ροζαλί.

ΥΓ. Το χωριό αποτελεί πάντα έμπνευση για έκφραση. Εδώ, μέσα από τον ποιητικό κόσμο της Μαρίας Λαϊνά, κάτι για την αγωνία της φθοράς.

Άνοιξη στο χωριό

Πάσχα 2014

...ποιός είναι αυτός που δεν έχει σκαρφαλώσει στους βράχους του χωριού;;;

Η Φωτεινή Ξενοπούλου μας στέλνει στιγμές που σίγουρα όλοι μας έχουμε φυλαγμένες στα βάθη του μυαλού μας!!!

ΥΓ. Αν θες να ανοίξει το μπαούλο των αναμνήσεων πάτησε εδώ.

Ευχαριστούμε την Φωτεινή για την αναρρίχηση.

Άνοιξη στο χωριό

Σαν αυτούς που ψάχνουν μέρος να παρκάρουν στο Παγκράτι και τελικά βρίσκουν θέση στον Υμηττό...
Έτσι και ’γώ: Ήθελα να πάω στα Περάματα «από άλλο δρόμο» και μπλέχτηκα στο πίσω μέρος του χωριού.
Σκέφτομαι: μικρό παιδάκι, ποτέ δεν έτυχε να κατέβω σε εκείνα τα μέρη.
Κι ας είχα πάει παντού —έτσι νόμιζα, τουλάχιστον.

Η φωτογραφία είναι του 2012 και ήδη τα σπίτια μού φαίνονται πολλά.
Τουλάχιστον τα σύννεφα είναι πάντα στη θέση τους.
Να πω και αυτό: υπήρχε και ο Κάρολος κάπου αριστερά. Έπαιρνε νερό για τις ντομάτες του.
Τον αφαίρεσα στο φώτοσοπ. Ήθελα άδειο το τοπίο. Ανθισμένο αλλά άδειο.
Μοιάζει περίεργο αλλά όσο πιο κενό δείχνει ένα μέρος τόσο περισσότερες είναι οι αναμνήσεις.

Βρισκόμαστε στο 2024 και δεν προβλέπεται να πάω στο χωριό πριν από το Καλοκαίρι.
Άντε να δούμε πότε θα έρθει η επόμενη ανοιξιάτικη φωτογραφία μου από το ίδιο σημείο.

 

Αν θες να διαβάσεις για τις ντομάτες του Μάκη, δες εδώ.

Άνοιξη στο χωριό

Απρίλιος 2019

Την περίοδο τον σχολικών διακοπών τα παιδιά μαζεύονται στο χωριό και βρίσκουν χρόνο και χώρο για να εκφραστούν.

Ο Αντώνης Ξενόπουλος μας θυμίζει την χαρά και την ανεμελιά των παιδιών με την φωτογραφία που μας στέλνει.

Πόσες φορές δεν έχεις κλείσει τα μάτια και δεν έχεις δει τα ανθισμένα λιβάδια του χωριού, τις μαργαρίτες να χορεύουν στον ρυθμό που πνέει ο άνεμος.

Ο Ιωσήφ ο Γκανάνης θυμάται:

ηχογράφηση: Αθήνα 28.06.2015

διάρκεια: 1:34

ΥΓ. Τα παιδιά πάντα ήθελαν να βρίσκονται στο χωριό και πάντα εύρισκαν τρόπους να είναι το χωριό επίκεντρο της χαράς τους. Δες εδώ και θα καταλάβεις.

Ευχαριστούμε τον Αντώνη για το κάλεσμα στο όνειρο.

Άνοιξη στο χωριό

Την εβδομάδα που μας πέρασε βρήκαμε στην λαϊκή αγκινάρες τηνιακές και φυσικά αγοράσαμε... και το έργο ξεκίνησε...

Θύμησες από τα παλιά αναδύθηκαν αυτόματα και καταγράφηκαν.

Άκουσε την κα Ρίτα επί το έργο, να θυμάται το χωριό μας:

 

ηχογράφηση: Αθήνα 03.04.2024

διάρκεια: 2:04

ΥΓ. Αν θες να “μυρίσεις” λίγο χωριό πάτησε εδώ.

Άνοιξη στο χωριό

Ρώτησα τον Ζακ τι θα μπορούσε να μου πει για την Άνοιξη στο χωριό. Toυ εξήγησα πως η Μαρίνα σκέφτεται να μεταφέρει στην ιστοσελίδα διάφορα στοιχεία, για κάθε μέρα του Απριλίου και πως θα ήθελα να με βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια.

Περίμενα να μου μιλήσει για την αναγέννηση της φύσης, το ζωηρό πράσινο του τοπίου, τις υπέροχες μυρωδιές που αναδύει η βωλακίτικη γη και όλα αυτά τα ρομαντικά που νιώθουμε εμείς οι άνθρωποι της πόλης.

Μεταφέρω αυτούσιο τον διάλογο:

—Λοιπόν. Θα ήθελα να μου πεις αν θυμάσαι κάτι το οποίο κάνατε εσείς στο χωριό, ας πούμε στα τέλη Μαρτίου-αρχές Απριλίου…
—Εμείς, την εποχή εκείνη φυτεύαμε. Αυτό κάναμε! Βάζαμε πατάτες, λάχανα, ντομάτες, μαρούλια…
—(με έκπληξη) Έβαζες εσύ μαρούλια;
—Βεβαίως! Είχαμε στη Σαβαγιάννη μαρούλια, είχαμε στα Μάγια και κάποιες χρονιές και στον Πετριάδο.
—Τι άλλο βάζατε, δηλαδή;
Τα πάντα: μαρούλια, μελιτζάνες, πιπεριές, κρεμμύδια, κολοκύθια…
—Συγγνώμη. Τα κολοκύθια πώς τα τρώγατε, δηλαδή;
—Τηγανητά συνήθως. Αλλά η μαμά τα έβαζε και στη σούπα.
—Τι άλλο φυτεύατε;
—Σου λέω, όλα τα ζαρζαβατικά. Είχαμε κήπους. Αγγούρια στη Σαβαγιάννη…
—(πετάγεται η Σοφία) Αυτά ήταν κίτρινα. Όλο σπόρια μέσα…
—(ο Ζακ κάπως ενοχλημένος) Τέλος πάντων. Εμείς την Άνοιξη φυτεύαμε! Αυτά.

Η αφήγηση διακόπτεται.

 

ΥΓ. Αν θες να δεις τα λουλούδια της Άνοιξης στο χωριό, πάτησε εδώ.