Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
107 χρόνια πριν...

Στην παλαιότερη φωτογραφία που έχουμε βρει —περίπου 1915—, φωτογραφία όπου απεικονίζονται καλάθια από τη Βωλάξ να πωλούνται στον (παλιό) εμπορικό δρόμο της Παναγίας, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι πραγματικά «δεν πρόκειται για μια χειροτεχνία με στόχο την κάλυψη οικογενειακών αναγκών, αλλά για ειδικευμένη βιοτεχνική απασχόληση ενός ολόκληρου χωριού».

Φωτογραφία: Félix Sartiaux (1876-1944) - Μουσείο Μπενάκη
Επιχρωματισμός: volax.gr (Σεπτέμβριος 2022)
Από το βιβλίο «Βλέμματα από την Ελλάδα - Από το άλφα έως το ωμέγα και από τον 19ο στον 20ό αιώνα» (εκδ. Μεταίχμιο, Νοέμβριος 2008)

Συνάθροιση από τζιτζίκια στην κηδεία του Γιακουμή.
 


ηχογράφηση: 4.08.2021
(15:24 το μεσημέρι)
η ηχογράφηση έγινε έξω από την πόρτα της εκκλησίας, κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας.

Ο καραγκιόζης, ο φίλος των παιδιών εδώ και δεκαετίες, έρχεται ξανά.

Τι λέτε για μία βόλτα στην ζούγκλα;


 
Εμείς πάντως θα είμαστε εκεί
 
 
 
 
 
Μια παράσταση από την oμάδα θεάτρου δρόμου X-SALTIBAGOS, βασισμένη στις τεχνικές του τσίρκο.
Τι είναι τελικά η αγάπη; Μήπως κάτι τεράστιο, φουσκωτό και ανάλαφρο;

 
Ή μήπως, κάτι που μοιάζει με χαλί που ανεβαίνουμε πάνω και μας πάει βόλτα; 
Όχι ίσως είναι κάτι που είναι τόσο μικρό όσο ένας κόκκος άμμου,
αλλά όταν το κρατάς μέσα στην χούφτα σου μεγαλώνεις και γίνεσαι γίγαντας.
Ένα κορίτσι και ένα αγόρι συναντιούνται και μέσα στην σιωπή τους 
προσπαθούν να εξερευνήσουν και να ανακαλύψουν το αίσθημα της αγάπης. 
Μερικές φορές κάνουν λάθη, αλλά όταν κάνουν κάτι σωστά κάτι αλλάζει στο χώρο τους.
 

Ο καραγκιόζης, ο φίλος των παιδιών εδώ και δεκαετίες, έρχεται ξανά.

Μετά την περιπέτεια στην ζούγκλα, θα αντιμετωπίσει τους πειρατές.
Θα τα καταφέρει;

 
Πάμε να δούμε;
 

Ένα παλιό άρθρο από το μη ενεργό σήμερα σάιτ της Κώμης.

Μια τέτοια νύχτα όλο το χωριό είναι στο πόδι: Το βράδυ παραμονή Πρωτομαγιάς, μια ιδιότυπη μάχη λαμβάνει χώρα. Ένα έθιμο που πάει χρόνια πίσω. Γλάστρες με λουλούδια αφήνουν για λίγο τις αυλές των σπιτιών για να στολίσουν τις αυλές των εκκλησιών. Δύο στρατόπεδα δημιουργούνται αναπόφευκτα. Απ’ την μια οι νέοι του χωριού που χωρισμένοι σε ομάδες προσπαθούν να μαζέψουν όσο το δυνατό περισσότερες γλάστρες για την διατήρηση του εθίμου. Απ’ την άλλοι οι κάτοχοι που απελπισμένοι ξενυχτούν προσπαθώντας να αποτρέψουν το «ξεγύμνωμα» της αυλής τους. Στην μέση όσοι αναπολούν τις μέρες που έκαναν τα ίδια.

Μια τέτοια νύχτα, πριν 6-7 χρόνια, είπα να κάνω και την καθιερωμένη βόλτα για να «τιμήσω» το έθιμο. Είχα αργήσει να βγω και δεν πρόλαβα να ενσωματωθώ σε κάποια από τις «ομάδες δράσης». Βγήκα στον δρόμο και υπέθεσα ότι θα μπορέσω να βρω «συνένοχους». Πράγματι μέσα σε λίγα μόλις βήματα, συνάντησα κάποιους οργανωμένους που «έσερναν» μαζί τους μέχρι και καρότσι.

Με προειδοποίησαν για κάποιον νοικοκύρη που έμενε ξάγρυπνος παραφυλώντας στην αυλή του, δίπλα στον δρόμο, αλλά το αγνόησα. Πέρασα μάλιστα επιδεικτικά, με τα χέρια στις τσέπες μπροστά από την αυλή του, γνωρίζοντας ότι μπορούσε να με βλέπει. Ξαφνικά, αφού προηγήθηκε ήχος από βηματισμούς, ένιωσα νερό να με καταβρέχει (ακόμη και σήμερα εύχομαι να ήταν μόνο νερό). Βρεγμένος πήρα το δρόμο του γυρισμού.

Ο εκνευρισμός πέρασε γρήγορα, αλλά σκέψεις ήρθαν μόλις έφτασα σπίτι: «πάει εφέτος... δεν θα τιμήσουμε το έθιμο... του χρόνου πάλι». Κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται αυτή η ιστορία. Φαντάζομαι να κλέβω την πιο όμορφη γλάστρα και να την στολίζω μπροστά στην πόρτα της εκκλησίας. Στην πιο περίοπτη θέση να την δουν όλοι. Την πιο όμορφη γλάστρα, δεν την έκλεψε όμως ποτέ, κανείς.

Κάθε χρόνο ανθίζει ιώδες και κίτρινο λες και ποτίζεται με χρώμα και όχι με νερό... Και από μια τρελή ιδιοτροπία η φύση, αποφάσισε να κλέβει άσπρο εκκλησάκι και να στολίζει την αυλή αυτής της γλάστρας! Της λίθινης αυτής γλάστρας, σπαρμένη λιμπίνους, μαργαρίτες, σπάρτα, μολόχες, μπερδεμένων και απλωμένων τυχαία, να εναλλάσσει το κίτρινο και το ιώδες μόνο σε τούτη την μεριά του χρόνου, μόνο για λίγο μέχρι το χώμα να πάρει νερό και χρώμα. Κι αν καταφέρεις να κλέψεις μια απ’ αυτές, δεν θα την πας πιο μακριά από την θύμησή σου...

(Και τι μεγάλο ταξίδι είναι αυτό!)

Χριστός Ανέστη,

Χρόνια πολλά και καλά σε όλους.

Σε μία πολύ δύσκολη περίοδο τελέστηκε σήμερα η Αναστάσιμη λειτουργία στην Παναγία Καλαμάν.

Όλοι προσπάθησαν για να γίνει το πανηγύρι, μετά από δύο χρόνια απουσίας.

Για να ανταμώσουμε πάλι στον ιερό αυτό χώρο.

Για να διασκεδάσουμε και να αφήσουμε πίσω για λίγο τα προβλήματα.

Σας γνωρίζουμε τα αποτελέσματα της λαχειοφόρου:

συνέχεια...

«Η αφθονία» του Μιχαλάκη Παρασκευά (Ταχιάς), οπωροπωλείο και όχι μόνο: αν παρατηρήσει κανείς ο Μιχαλάκης έχει προς πώληση και πολλά άλλα, διαφορετικά μεταξύ τους είδη: Από πήλινες ζάρες (αριστερά) μέχρι βωλακίτικα καλάθια που έπλεκαν οι Φυριγαίοι (αριστερά κάτω), χορτάρινα καλαθάκια από βρούλα (κρεμασμένα ψηλά) και μαζί με αυτά τα γνωστά φ’σερά (στην πόρτα) που έπλεκαν οι γυναίκες. Αντί της πλαστικής σακκούλας, υπάρχει το αυτοσχέδιο χωνί από εφημερίδα, που ήδη έχει στρίψει ο Μιχαλάκης ο Παρασκευάς και το κρατά για να εξυπηρετήσει τον επόμενο πελάτη, ενώ ο αδελφός του Παράσχος στέκεται μπροστά από τα κοφίνια και τα καφάσια, γελαστός, γιατί γνωρίζει ότι τον φωτογραφίζουν (Δεκαετία του 1960).

Το εν λόγω οπωροπωλείο ήταν στον μοναδικό τότε κεντρικό/εμπορικό δρόμο της Τήνου, τον σημερινό λεγόμενο «παλιό δρόμο της Παναγίας». Δίπλα υπήρχε το μπακάλικο του κυρ-Μανώλη του Τζεπαπαδάκη ενώ αργότερα και ακριβώς απέναντι, υπήρξε το μανάβικο του Αντώνη Σπανού (Πλουμής) και της γυναίκας του, της κυρα-Μαριγούλας, εκεί όπου άλλοτε στεγαζόταν το μικρό καπνοπωλείο του κυρ-Σωκράτη του Μπιμπίρη και έβρισκες συχνά τον μπαρμπα-Άγγελο Βίδο (Καλιάνος) να καπνίζει και να αφηγείται ιστορίες από την μακρινή, τότε, Βωλάξ.

Στον ίδιο χώρο του Οπωροπωλείου «Η αφθονία» στεγάστηκε αργότερα η αντιπροσωπεία των παγωτών ΕΒΓΑ και από κοινού, Χωραΐτες και ταξιδιώτες αγόραζαν συνήθως παγωτό φυστίκι στα παιδιά τους. Μια γεύση που μάλλον έχει χαθεί από τα σημερινά ψυγεία παγωτών. Και ας πούμε τάχα ότι μόνο αυτό έχει χαθεί.


Ανακτήθηκε από το αρχείο της Ελένης Παρασκευά, με πρώτη ανάρτηση στις 26.08.2014. Επιχρωματίστηκε μέσω του playback-fm.

Η Ανάσταση πλησιάζει!

Από αριστερά: η Ελευθερία σύζυγος Γιάννη Φιλιππούση (Δράκος), στο βιολί ο μπαρμπα-Κώστας Πανώριος (Σταμνάς), όρθιος ο Μηνάς Βενάρδος Δελατόλας και δεξιά καθισμένος, ένας λαουτιέρης που δεν μπορεί να αναγνωριστεί. Χώρα Τήνου, λογικά στον Μεσοπόλεμο.

Η φωτογραφία ανακτήθηκε από τη σελίδα του facebook «ΤΗΝΟΣ: ΑΝΑΠΟΛΩ Το ΧΘΕΣ» και επιχρωματίστηκε μέσω του playback-fm.

Μεταφορά της είδησης

Πάντα η ζωή έχει τις όμορφες αλλά και τις άσχημες πλευρές της... Δυστυχώς έχω να μεταφέρω ένα δυσάρεστο νέο: ο νονός μου Ιωσήφ Φυρίγος δεν είναι πια μαζί μας, ένας υπέροχος άνθρωπος που μόνο αγάπη είχε να δώσει, για μένα το άγιο ζευγάρι ο Ιωσήφ και η Μαρία που πάντα ειχαν ανοιχτή την αγκαλιά τους. Καλό παράδεισο και πάντα να τον θυμόμαστε με αγάπη.
Ελισάβετ Ξενοπούλου 12:25, 1/01/2022

Μόλις με ενημέρωσε ο πατέρας μου, δεν γνωρίζω περισσότερα, μόνο ξέρω την επιθυμία του να ταφεί στη Βωλάξ.
Ε. Ξ. 12:26

Χτύπησαν πένθιμα οι καμπάνες στο χωριό. Τώρα θα γιορτάζει με την Μαιρούλα του. Καλό παράδεισο να έχει.
Νίκος Καλιαμούτος, 12:44

Τι κρίμα. Ο Θεός να τον αναπαύσει. Θα τον θυμόμαστε όλοι με αγάπη, να τραγουδά στα γλέντια. Σαν σήμερα είχε πεθάνει ο παππούς ο Αντώνης.
Φωτεινή Ξενοπούλου, 1:04

Πέρσι το καλοκαίρι, μάλλον πρόπερσι πια, περπατούσαν με τον Γιακουμή τον Κακάλα. Τους πέτυχα έξω από τον Άγιο Μάρκο. Τους ρώτησα τι κάνουν. Ο θείος Ιωσήφ είχε ένα χαμόγελο και μια κατάφαση συμφωνίας σε αυτά που έλεγε ο Γιακουμής. «Τα ποδάρια μας πονάνε αλλά βγήκαμε μια βόλτα να ξεπιαστούν...» Ο Θεός να τους αναπαύσει.
Αντώνης Ξενόπολος 3:03

Καλή ανάπαυση!! Να ζήσετε να τον θυμόσαστε, Ελισάβετ!
Μαίρη Ιακ. Βίδου 3:04

Και ένα βίντεο που όσο περνά ο καιρός γίνεται και πιο «μοναδικό» (ανάρτηση στο YouTube)
Ανδρέας Βιδάλης 3:46

Καλό παράδεισο να έχει, να ζήσετε να τον θυμόσαστε!
Δημήτρης Ιγν. Βίδος 3:56

Να ζήσετε να τον θυμάστε Ελισάβετ! Καλό παράδεισο!
Μαίρη Ιγν. Βίδου 4:36

...