Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Καλοκαίρι σημαίνει απομάκρυνση από τις δουλειές και τα σχολεία. Σημαίνει μοναδικές επιλογές διασκέδασης που δεν τελειώνουν ποτέ! Σημαίνει απόλαυση αθλητικών δραστηριοτήτων και χαλάρωση με παιχνίδι –πολύ παιχνίδι!

Την παιδαγωγική αξία του παιχνιδιού έχουν αναγνωρίσει διάφοροι διεθνείς οργανισμοί που ασχολούνται με την εκπαίδευση των μικρών παιδιών. Τί γίνεται όμως και με τα λίγο μεγαλύτερα παιδιά; Ας θυμηθούμε στιγμές του καλοκαιριού μέσα από τα παιχνίδια της παρέας.

Tα πρώτα γέλια και ο πρώτος θόρυβος της ημέρας που ξεκινάει δεν έρχεται από τα παιδιά! Πλήθη από τουρίστες και περιηγητές βολτάρουν στο χωριό, ψάχνουν τα εργαστήρια καλαθοπλεκτικής, περιμένουν να ανοίξει το λαογραφικό μουσείο και φωτογραφίζονται όλοι –μα όοολοι!–κάτω από τον «περιστεριώνα», ενώ δεν δοκιμάζουν να δουν τα βράχια από κοντά γιατί ως γνωστό κάνουν «τζιζ!»

  συνέχεια...

Όταν ήμασταν παιδιά υπήρχαν τα λεγόμενα «Βιβλία των Μικρών Εξερευνητών». Δεν ήταν κάποιο συγκεκριμένο περιοδικό κόμιξ, αλλά κάποια μικρά βιβλία 12.5x18.5cm με συμβουλές για εξορμήσεις στην ύπαιθρο (πως να ανάβεις φωτιά· πως να φυλλάξεις σε κουτί, με γύψο, τα ίχνη των ζώων· πως με ένα ραβδί να φτιάξεις ρολόι μέσα σε ένα χωράφι, πως να φτιάξεις κατσαρόλα από χαρτί, για να βράσεις νερό (!)· πως να κάνεις το ρολόι σου πυξίδα κ.α.). Βιβλία γεμάτα οδηγίες, πληροφορίες και κατασκευές, σε άρθρα που συνοδεύονταν από ήρωες του Disney.

Φέτος, στην πρώτη κατασκήνωση για τα παιδιά του χωριού, και σε μια εποχή που αυτά φτάνουν στην «κατάλληλη» ηλικία είπαμε να πούμε δυο-τρία πράγματα για τα περίφημα αυτά βιβλία, την συντροφιά μας στα παιχνίδια του καλοκαιριού μέσα στο χωριό. συνέχεια...

«Οι τζογαδόροι είναι οι λεβέντες της τράπουλας, αλλά η τράπουλα είναι ο μόνος λεβέντης», γράφει ο Γιάννης Βαρβέρης στο βιβλίο του Κόψε. Στην «λεβέντισσα» Ελένη του Φραγκιά έριξαν μια τράπουλα μέσα στον τάφο της όταν εκείνη πέθανε...

Τα παλιά χρόνια, η βασική διασκέδαση στο χωριό ήταν τα παιχνίδια με την τράπουλα και τα οποία παιζόντουσαν στα σπίτια των χωρικών αφού δεν υπήρχαν στο χωριό –πλην ελαχίστων και μικρών χρονικών διαλειμμάτων– καφενέδες. Κάποιοι μάλιστα, για να νιώσουν την ατμόσφαιρα, πήγαιναν στο παλιό παντοπωλείο του Κουμάρου (που σήμερα είναι λέσχη) να παίξουν πρέφα. συνέχεια...

Μια προσπάθεια να θυμηθούμε τα διάφορα λαχνίσματα, απαραίτητα για την δικαιότατη ανάδειξη ποιος θα τα φυλάξει...

«Με τον όρο λαχνίσματα (από το ουσιαστικό "λαχνός"), λαγχανίσματα (από το ρήμα "λαγχάνω") ή κληρωσιές ονομάζονται παιδικά κυρίως τραγούδια με μονότονο παραδοσιακό ρυθμό, που λέγονται πριν από την έναρξη ομαδικών παιχνιδιών όπως το κρυφτό, προκειμένου να καθορισθεί με κλήρο είτε ο πρώτος, είτε ο τελευταίος από τον οποίο θ΄ αρχίσει η παιδιά. Συνήθως τον κλήρο αποτελεί η τελευταία συλλαβή των τραγουδιών αυτών. Στα τραγούδια μπορεί να υπάρχουν και ερωτοαποκρίσεις, οπότε από τις συλλαβές αυτών καθίσταται πιο δύσκολο να βρεθεί εκ των προτέρων σε ποιόν θα τύχει η τελευταία συλλαβή». [Bικιπαίδεια]

Α μπε μπα μπλομ,
του κείθε μπλομ,
α μπε μπα μπλομ, του κείθε μπλομ
μπλιμ μπλομ. συνέχεια...

Σας δίνουμε τους κανόνες ενός από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια τράπουλας που έπαιζαν στο χωριό! Διαβάστε τους (δυσεύρετους) κανόνες και ραντεβού στο παπαδικό για καμιά παρτίδα... Κόψε!

Το σκαμπίλι ήταν το ένα από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια τράπουλας, που παιζόταν από τους κατοίκους της Βωλάξ, κυρίως, τις νύχτες του χειμώνα. Παίζεται είτε από δύο άτομα, είτε από τέσσερα με δύο ζεύγη παικτών. Συνήθως παίζεται με 2 ζεύγη (σε χιαστί διάταξη). Στην οικογένεια το έλεγαν και "τρίο" («θα πιάσουμε τον τρίο;») συνέχεια...

Ένα από τα παιχνίδια με χαρτιά που έπαιζαν στο χωριό ήταν και το σκαμπίλι. Παιχνίδι που παιζόταν με τα 28 από τα 52 χαρτιά της τράπουλας και που απαιτούσε τεχνική κατάρτιση, εξ’ ού και η εξευγενισμένη έκδοση της ρήσης «η πρέφα θέλει υπομονή και το σκαμπίλι τέχνη». 

συνέχεια...

Το χωριό, απομακρυσμένο από τα αστικά κέντρα, είχε ελάχιστη επιρροή από κάθε είδους τεχνολογική εξέλιξη. Τα παιχνίδια που μας έκαναν να νιώθουμε "μικροί εξερευνητές", ειδικά σήμερα, αναδύουν πάντα την ίδια αίσθηση της γλυκιάς νοσταλγίας. Η αλήθεια είναι ότι θέλουμε να μείνουμε πάντα παιδιά. Κυρίως στο μυαλό και την ψυχή. Ακολουθήστε μας!

Εισαγωγή 
Στο τέλος της ταινίας «American Beauty» ο πρωταγωνιστής, την ώρα που πεθαίνει, βλέπει εικόνες από την ζωή του να περνούν αστραπιαία μπροστά από τα μάτια του. Οι εικόνες αυτές δεν κρατάνε «μια στιγμή» όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά πολύ περισσότερο. Ίσως μια ολόκληρη αιωνιότητα. 

Κρατούν πάντως τόσο, ώστε να μπορούν να ταιριάξουν ως κινηματογραφικό φλας μπακ ολόκληρης της ζωής του. Τι εννοούμε; Το χόρτο, για παράδειγμα, όπου ξάπλωνε στην κατασκήνωση μικρός για να παρατηρείσει το φεγγάρι, ήταν «ίδιο» με το χόρτο όταν ξάπλωνε στην εφηβεία και αγγάλιαζε την κοπέλα του. Και το γρασίδι αυτό, ήταν πάλι «ίδιο» με αυτό που ως μεσήλικας, πλέον, γονάτιζε για να επισκευάσει τη μηχανή του αυτοκινήτου του...

Η διάφορες εικόνες από το παρελθόν, μας φέρνουν ένα γλυκό συναίσθημα, την υλοποίηση της συμφιλίωσης με ότι έχουμε ζήσει. (Αναρωτιώμαστε, μάλιστα, μήπως όλα αυτά τα πράγματα έχουν από μόνα τους μνήμη...)συνέχεια...

Δεκαετία του '80

Στην αρχή δεν υπήρχε τίποτα• εμείς και τα παιχνίδια μας –και αυτά ήταν λιγότερα από μας... Η έλλειψη χώρου για παιχνίδι, δημιούργησε την αγάπη μας για «εξερευνήσεις» και μας οδήγησε στο πηγάδι και τα χωράφια. Καλοκαίρι με καλοκαίρι πέρναμε θάρρος, κάτι που μας οδήγησε στα βράχια και τις συστάδες τους –τα «όροι» όπως λέγαμε. Μεγαλώναμε, όμως, και μεγαλώναν και οι απαιτήσεις μας. Από την ηλικία της φαντασίας είχαμε φτάσει στην ανάγκη μας για ιδιωτικότητα. Τα βράχια ήταν το εξοχικό μας. Χρειαζόμασταν την πρώτη μας κατοικία!

Το παιχνίδι και η κίνηση αποτελεί ζωτική ανάγκη για κάθε νεαρή ζωή μέσα στη φύση. Το συναντάμε στα ζώα, που τρέχουν, πηδούν, παίζουν μεταξύ τους, με την μητέρα τους ή κυνηγώντας άλλα μικρότερα. Αυτή η φυσική ανάγκη δεν μπορεί να λείπει από τα παιδιά. Παιδί και παιχνίδι είναι δύο λέξεις που συνεπάγεται η μία την άλλη. Μέσα από το παιχνίδι, εδώ και χιλιάδες χρόνια, τα παιδιά σε όλο τον κόσμο ψυχαγωγούνται, αυτοδιαπαιδαγωγούνται, δοκιμάζουν και ασκούν τις δυνάμεις τους, ανταγωνίζονται σωστά με τα συνομήλικα τους, μαθαίνουν να πειθαρχούν στους κανόνες, φτιάχνουν χαρακτήρα, δημιουργούν προσωπικότητα, κοινωνικοποιούνται, ασκούν το σώμα και το πνεύμα τους, κρατώντας τα σε καλή φυσική κατάσταση.


Το παπαδικό
Η δεκαετία του '80, μας έφερε ως «δώρο» την λέσχη μας! [1] Μέχρι τότε δίναμε ραντεβού σε κάποια σπίτια και από εκεί αποφασίζαμε που και πως θα παίξουμε.

Aπό αριστερά: Γιώργος, Aντώνης, Aνδρέας, Δημήτρης

Παιδική χαρά δεν είχε δημιουργηθεί ακόμα και ο «ξεχασμένος» χώρος του παπαδικού σοβατίστηκε και φροντίστηκε από την αρχή. Ο –πάντα θετικός– π. Ανδριώτης, έδωσε την άδειά του και όλα τα παιδιά βρήκαμε τον χώρο μας! Εκεί, εμείς τα παιδιά, συναντιόμαστε, παίζαμε, χαιρόμαστε. Το παπαδικό έγινε η λέσχη μας, έγινε ο τόπος συνάντησης, το σήμα κατατεθέν της παρέας. Από πού να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Αμέτρητες ιστορίες έχουν καταγραφεί μέσα (και γύρω) από το παπαδικό.συνέχεια...

Και ενώ τα κορίτσια έπαιζαν «λάστιχο» (με διάφορες φιγούρες), που ήταν της μόδας τη δεκαετία του '80, τα αγόρια στην ίδια δεκαετία (και λίγο πιο πριν) έπαιζαν με... καλάμια: Φυσοκάλαμα με τα «μπαλάκια» από τις πασχαλιές (Ξεκινήσαμε χωρίς φυσοκάλαμο τη δεκαετία του '70). Παίρναμε τα καλάθια που έφτιαχναν οι παππούδες μας, μαζεύαμε τα πράσινα μπαλάκια από τις πασχαλιές και πολεμούσαμε μεταξύ μας από τις αυλές και τα δώματα των σπιτιών. Το αποτέλεσμα ήταν να μας φωνάζουν ΟΛΟΙ οι χωρικοί ότι θα γλιστρήσουν και θα «σκοτωθεί κανείς».

Γενικά, τα καλάμια ήταν βάση για τα παιχνίδια μας: πιστολάκια από καλάμι μάς έφτιαχνε ο παππούς, σφυρίχτρες από καλάμι μάς έδειχνε πως γίνονται η γιαγιά, τα μεγάλα καθαρισμένα καλάμια γινόντουσαν σπαθιά και τα χοντρά ήταν η «μαγκούρα» μας για να μας προστατεύει από τα φίδια στις γύρω εξερευνήσεις. Εκτώς των άλλων, φτιάχναμε και καράβια από καλάμι και δοκιμάζαμε να τα «ταξιδέψουμε» (συνήθως με αποτυχία) στις ποτίστρες της πηγής...

Για την μεταφορά: mix_09.2015

Οι ομάδες, ο μπάστακας, τα βράχια και τα ... φρούτα

Διήγηση: Ζακ Βίδος, 
ηχογράφηση: 2009, 
διάρκεια: 6:09

 

Για την μεταφορά: mix_09.2015