Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Ένας φίλος μας που είχε σπουδάσει φωτογραφία, είχε πει ότι «η Βωλάξ μπορεί να δείχνει σιωπηλή και ήρεμη αλλά, σου φωνάζει απαιτώντας να την φωτογραφήσεις». 

Το 1923, ο επικηρυγμένος ληστής Γκαντάρας –επονομαζόμενος και Μαύρος Λήσταρχος– σπρωγμένος από ποιος ξέρει ποια ματαιοδοξία, γλίστρησε κρυφά στο σπίτι ενός φωτογράφου από τον φεγγίτη της σκεπής. Φόρεσε τη φουστανέλα του και έφερε όλα του τα όπλα και τα ασημένια τσαπράζια του. Ο Μάνθος, ο φωτογράφος που διέμενε εκεί, τρόμαξε μόλις τον είδε, αλλά ο φοβερός Γκαντάρας τον ηρέμησε και του ζήτησε απλώς να τον φωτογραφίσει με την φορεσιά του. Η συνέχεια είναι γνωστή· έγινε δημοτικό ποίημα και τραγούδι. 

Ο αναγνωρισμένος φωτογράφος-θεωρητικός Alexring μας δίνει το 2009, μια ημερολογιακή σειρά φωτογραφιών από την Τήνο. Η ομορφότερη: Το σπίτι του Γιόλαρου στο χωριό. (βλ. επάνω). Την ίδια χρονιά, ο Ισίδωρος Λεοντής (απόφοιτος του Ινστιτούτου Φωτογραφίας της Νέας Υόρκης και του Κολεγίου Κολούμπια στο Σικάγο) στο βιβλίο του LaTinos Soul (εκδ. Μίλητος) παρουσιάζει –μεταξύ άλλων– 36 φωτογραφίες από το χωριό μας. 

Το χωριό και τα βράχια είναι πάντα εκεί, και περιμένουν να εντυπωσιάσουν και να επιβληθούν στον επόμενο φωτογράφο που θα ταξιδέψει κοντά μας.

 

Για την μεταφορά: mix_09.2015

Φεβρουάριος 1642

Η πρώτη επίσημη καταγραφή του χωριού, βρίσκεται στον Κατάλογο Πρωτογέρων του 1621, στην ποιμαντική επίσκεψη του επισκόπου Νικόλαου Ρήγου στις 13 Φεβρουαρίου 1642. O επίσκοπος επισκέφτεται την παλιά ενορία του χωριού.

1907

Η εκκλησία που φαίνεται (μπροστά) ήταν η παλαιά ενορία της Bωλάξ (από καρτ ποστάλ της εποχής). Έπεσε το 1911 και από τότε χρησιμοποιείται το ενοριακό κοιμητήριο του αγίου Ιωάννη (πίσω). Στην θέση της γκρεμισμένης ενορίας υπάρχει σήμερα ένα μικρό εικονοστάσι.
 

1950

Tο ίδιο σημείο την δεκαετία του '50. Τις δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα πολλοί νέοι εγκατέλειπαν το χωριό με κάθε τρόπο. Η υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής στην πόλη τροφοδοτούσε τα όνειρά τους.

Καλοκαίρι 1985

Οι... αθηναίοι γυρίζουν και χτίζουν εξοχικά. Τα μισά σπίτια είναι ερειπωμένα, με πεσμένες στέγες ή γεμάτα ποντίκια. Υποτυπώδης χωματόδρομος οδηγεί στο χωριό.

Αύγουστος 2008

Πολλά δέντρα και πράσινο, σχεδόν κανένα ερειπωμένο σπίτι. Πλέον υπάρχει κατάστημα με σουβενίρ, δύο ταβέρνες, θέατρο, μουσείο και ιστοσελίδα!