Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Η Βωλάξ που μένουμε ορίζεται από τα βράχια που την περιβάλλουν, τα βουνά που την τριγυρίζουν και τα βορειοανατολικά ανοίγματα στη θάλασσα του Αιγαίου. Από τα ρέματα που εξακολουθούν να κυλάνε και από αυτά που ξεράθηκαν, με τις καλαμιές να δηλώνουν με την παρουσία τους τις παλιές διαδρομές του νερού και το δέσιμο των κατοίκων με τα καλάθια.

Oρίζεται από το Άπλωμα, το καλοκαιρινό Άπλωμα, με τον φωτεινό ουρανό του και τους αναρίθμητους αστερισμούς, από τους βελάνους που συνεχίζουν να επιμένουν, από τις λιγοστές λιγαριές που παλιά συνόδευαν τους δρόμους, από τα γιγάντια στρογγυλά βράχια που σπάσανε στον Πετριάδο για να γίνουν χωμάτινοι λεωφόροι και από τα μονοπάτια που έκλεισαν με τον καιρό ή μπαζώθηκαν κι αυτά, μονοπάτια πέτρινα, αρχαία, που με κόπο τα κρατούσαν ανοιχτά οι παλιοί.

Oρίζεται από το κρυμμένο πίσω από τα κυπαρίσσια εκκλησάκι του Άγιου Μάρκου, από την σεμνή Αγία Μαρίνα, την Καλαμάν και τους θρύλους της, την προτομή του Ντον Γιώργη που ικανοποιείται από την προσέλευση των πιστών τις Κυριακές και αναρωτιέται όταν τα παιδιά παίζουν πινγκ-πονγκ στην αυλή του, τη δική του αυλή.

Η Βωλάξ κρατιέται από τις θερινές νύχτες του «Παλέρμο», από τις φωνές και τα γέλια των μικρών, από το βαρύ και σταθερό περπάτημα των μεγάλων. Αντέχει από τους ανθρώπους της. Αυτή η αλυσίδα των παλιών ανθρώπων, αυτών που χτίζουν ένα τόπο, που αγαπάνε και σέβονται ο ένας των άλλον μέσα από την τριβή χρόνων, που χαμογελάνε και το εννοούνε, που σου δίνουν αυγά, κολοκύθια και ντομάτες από τον κήπο τους γιατί έχουν καιρό να σε δουν, γιατί ανησυχούν για σένα και θα ήθελαν να ανησυχείς και εσύ γι’ αυτούς, αφού τις υγρές νύχτες του Χειμώνα αισθάνονται λίγοι, λίγοι και ξεχασμένοι.

Είναι άνθρωποι που ξέρουν τους γονείς και τα εγγόνια σου και δεν σε ρωτάνε έτσι στο αδιάφορο, που δίνουν στη ζωή σου μια θέση  στον χρόνο, μια θέση που πριν από κάμποσο καιρό κόπηκε άξαφνα. Ένας κρίκος έσπασε χωρίς να είναι η σειρά του, χωρίς να έχει παλιώσει, ίσως χωρίς να το ξέρει και ο ίδιος: τον κρίκο αυτό τον έλεγαν Μήτσο.

Μοιραστείτε το