Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

Τις πρώτες μέρες του χρόνιου νιώθω πιο ευάλωτος από ποτέ και όταν νιώθω έτσι, καταφεύγω σε πράγματα που μου φαίνονται οικεία: όπως οι κιτρινισμένες φωτογραφίες από την πρόσφατη καθημερινότητα της Βωλάξ...

Όταν το χωριό δεν είχε μεγαλώσει σε έκταση και εγώ σε ηλικία, όλα ερχόντουσαν μπρος στα μάτια μου. Όταν έτρεχα στα χωράφια και κρυβόμουν στα χαλάσματα έβλεπα δεκάδες άχρηστα πραγματάκια από εδώ και από 'κει: μικρά πανάκια κομμένα κορδέλες, κουμπιά από λουλουδάτα φουστάνια, μπλέ γυάλινα βαζάκια από φάρμακα, θραύσματα από πορσελάνινα φλυτζανάκια, σόλες από παπούτσια, μέχρι χαρτιά από τράπουλες –συνήθως με τους αριθμούς 6 και 7–, άλλο πάλι κι αυτό...

Πέρασαν χρόνια και είδα το εξής στον κινηματογράφο: Ήταν λέει στην Αγγλία, και μαζευόταν όλο το χωριό για να πάει να κυνηγήσει. Όταν στο τέλος μετρούσαν οι χωριανοί τι είχαν «παίξει» και ξεκινούσαν για τον δρόμο του γυρισμού, διαπίστωναν ότι κάποια από τα λαγωνικά δεν είχαν επιστρέψει μαζί με την υπόλοιπη ομάδα. Άφηνε τότε το αφεντικό το σακάκι του κάτω στο χώμα και συνέχιζαν όλοι τους τον ευχάριστο γυρισμό, πολυλογώντας και θαμάζοντας τα κυνηγετικά «τρόπαια».

Πιο αργά το βράδυ, και μετά από το απαραίτητο ουίσκι για να ζεσταθούν, γύρναγε πίσω το αφεντικό του «χαμένου» σκύλου, για να πάρει πίσω το σακάκι του. Eκεί, επάνω στο ρούχο, βρισκόταν το λαγωνικό κουνώντας χαρούμενο την ουρά του και περιμένοντας στωικά το αφεντικό του. Εκείνος τον χαϊδευε σαν να μη συνέβαινε τίποτα και επέστρεφαν μαζί στο σπίτι. 

Στους δικούς μας ανθρώπους δεν αγγίζουμε τα πράγματά τους, δεν τους αλλάζουμε καν θέση. Πιστεύουμε ότι κάποια στιγμή θα τα χρειαστούν και τότε πρέπει να τα βρουν εκεί ακριβώς που τα έχουνε αφήσει.

Και δεν είναι μόνο τα «δικά τους». Αφήνουμε κι εμείς νέα σημάδια –σαν το σακάκι του κυνηγού που ψάχνει τον σκύλο του. Αφήνουμε μικρά αντικείμενα, πρόχειρες σημειώσεις, ερασιτεχνικά ποιήματα, μήπως επιστρέψουν και συναντηθούνε οι δρόμοι μας. 

Και δεν μιλάω μόνο για ανθρώπους που έφυγαν, μιλάω και για τους άλλους –αυτούς που κάποτε είχαν λιγότερες ρυτίδες· αυτούς που στην πορεία της διαδρομής άλλαξαν μονοπάτι και δεν το καταλάβαμε.

Αλλά δεν μιλάω μόνο για τους ανθρώπους, για τις στιγμές που πέρασαν, μιλάω. Για τις στιγμές που φεύγουνε συνέχεια, τώρα, αυτή τη στιγμή.

Η ροή του χρόνου μαλακώνει συνεχώς. Tο παρόν είναι εφήμερο και το μέλλον γεμάτο αβεβαιότητα. Καταφεύγω στις κιτρινισμένες φωτογραφίες από την πρόσφατη καθημερινότητα της Βωλάξ. Τι με έπιασε, πρώτες μέρες του νέου έτους... 


Ο Άγγελος πάει στην εκκλησία


 


Η Λουκία ζυμώνει


 


To Mαρκάκι ξεκινάει για τα ζώα του


 


Η Άννα απλώνει την μπουγάδα


 


Ο Γιώργος και η Μαρία περιμένουν επισκέψεις


 


Ο μπαρμπα-Αντρέας τραγουδάει


 


Ο Αλέκος χαιρετά την Λίζα (που πάει να φέρει νερό)


 


Ο Νάτσιος φορτώνει το μουλάρι


 


Η Ρόζα μας χαμογελά


 


Ο Αντώνης προσφέρει σταφύλια


 


Ο Φραγκιάς φτιάχνει ρακί για τις γιορτές του χειμώνα


 


Η Λενάρα τα λέει με την Ρόζα


 


Η Ζωζεφίνα κρύβεται


 


Ο Γιαννούλας πλέκει καλάθια

 

Για την μεταφορά: mix_09.2015

Μοιραστείτε το