Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!
Οι ημερολογιακές σημειώσεις ενός κοριτσιού (της Σέι Σόναγκον) της γιαπωνέζικης αυλής του 1002 μ.Χ., έφτασαν στις μέρες μας ως το Βιβλίο του Μαξιλαριού. Εντυπώσεις, παρατηρήσεις, στιγμές ευαισθησίας της και ένα σύνολο από λίστες αποτέλεσαν ένα βιβλίο που έμεινε στους αιώνες ως ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα της ιαπωνικής λογοτεχνίας. Το ημερολόγιο της ζωής της, το φύλαγε κάτω από το μαξιλάρι της και μέσα σε αυτό βρέθηκαν λίστες με απλά πράγματα της καθημερινής ζωής..


«Nα μείνει, να μείνει στο τρύπιο καμίνι...»

Σε ένα μικρό τετραδιάκι ο Δημήτρης του Nάσου κατέγραψε τα παιχνίδια που παίζαμε στο χωριό, όταν ήμασταν παιδιά, από τα πρώτα χρόνια του δημοτικού μέχρι και πρόσφατα, που οι περισσότεροι από μας είναι παντρεμένοι. Στο άρθρο αυτό καταγράφουμε τα περισσότερα για να σωθούν στο χρόνο, και προσθέτουμε κανόνες στα σημαντικότερα από αυτά, επειδή, όπως λέει η Σοφία: «στην Μυστική Παγκόσμια Οργάνωση Παίδων (ΜΠΟΠ) διαχέονται οι κανόνες. Μόλις περάσεις μια ηλικία σβήνονται αυτόματα από τη μνήμη σου».

Το επικίνδυνα φορτισμένο retronio σκάει!

Oμαδικά εξωτερικού χώρου

Κρυφτό

Γενικά, παίζαμε κρυφτό έξω από την Εκκλησία· μακράν το καλύτερο και διαχρονικότερο παιχνίδι! Συνήθως τα φιλούσαμε στο παράθυρο του Άγγελου (βλ. άνω φωτ.) και κρυβόμαστε στο απέναντι χωράφι του Μπιζνάδου. Tο παιχνίδι μπορούσε να καταστραφεί αν η μάνα δεν έφευγε από τη θέση της, καθόταν περίπτερο, όπως λέγαμε.

Τα παιδιά τα βγάζουν (βλ. λαχνίσματα στο τέλος του άρθρου) για να δουν ποιο τα φυλάει. Το παιδί που τα φυλάει, γυρισμένο προς τον τοίχο (ή το δέντρο ή κολώνα που έχει οριστεί), χωρίς να βλέπει, αρχίζει να μετράει, συνήθως μέχρι το 100, «πέντε-πέντε» για πιο γρήγορα, ενώ τα άλλα παιδιά σκορπίζονται για να κρυφτούν.
Aπαγορεύεται να βρίσκονται τα παιδιά στην πλάτη αυτού που τα φυλάει: «...από πίσω μου δεν έχω!».

Όταν τελειώσει το μέτρημα, φωνάζει: «φτου, κρυμμένος κι άκρυφτος»! Και αρχίζει να ψάχνει. Κάθε φορά που βρίσκει ένα παιδί, τρέχει στο σημείο που φύλαγε και το «φτύνει», σαν να επικυρώνει την έυρεση: «φτου... Άκης! φτου... Μαίρη!» Όποιον βρει πρώτον η μάνα, αυτός θα τα φυλάει στον επόμενο γύρο. Αν όμως κάποιος προλάβει και φτάσει στον τοίχο πριν τον δει το παιδί που τα φυλάει, τότε φτύνει αυτός, σαν ασυλία, και δεν κινδυνεύει να φυλάξει. Αν μάλιστα αυτό το παιδί είναι και το τελευταίο που έχει απομείνει, τότε λέει «φτου ξελευτερία!» και ελευθερώνει όλα τα παιδιά που έχει φτύσει η μάνα. Και δυστυχώς, η καημένη τα ξαναφυλάει!

Κρυφτό-κυνηγητό

Η γνωστή παραλλαγή που παιζόταν είτε σε ανοιχτό χωράφι, που ήθελε πολύ τρέξιμο, είτε σε δώμα, ώστε να δυσκολευτεί κάποιος να σε «πιάσει». Oι κανόνες ήταν ρευστοί ανάλογα την παρέα και το κέφι της ομάδας.

Tρύπιο καμίνι, Στάκα μαν, Aγάλματα

* Να μείνει να μείνει στο Tρύπιο καμίνι. Θυμίζουμε μόνο τις περιβόητες ψείρες όπου όποιος μάζευε πέντε εγκατέλειπε το παιχνίδι...
* Στάκα Mαν. Με τα δάκτυλα σε σχήμα όπλου: «στάκα (= στάσου) μαν!
* Αγάλματα. «Ένα δύο τρία, Έτοιμ' η φωτογραφία!». Tο παλαιότερα χρονικά παιχνίδι με ουσιαστικούς κανόνες που θυμάμαι.

Το παιδί που κάνει τη μάνα, με το πρόσωπο στραμμένο στον τοίχο, απαγγέλει κάποια στιχάκια ή μετράει: «ένα δύο τρία, έτοιμ' η φωτογραφία»! Σ' αυτό το διάστημα, τα άλλα παιδιά παίρνουν διάφορες πόζες, είτε το καθένα μόνο του είτε σχηματίζοντας συμπλέγματα, ανάλογα την έμπνευση. Όταν η μάνα τελειώσει, χτυπάει με το χέρι στον τοίχο και στρέφεται απότομα προς τα παιδιά που οφείλουν να μείνουν ακίνητα στις πόζες που έχουν πάρει. Η μάνα διαλέγει το «άγαλμα» που της έκανε πιο μεγάλη εντύπωση κι αυτό γίνεται μάνα στον επόμενο γύρο.

Αγαλματάκια

«Αγαλματάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα μέρα ή νύχτα;»· χρονικά νεότερο

Ένα παιδί κάνει τη μάνα, γυρίζει την πλάτη, και λέει: «αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα, μέρα ή νύχτα;» Αν πουν «νύχτα» δεν γυρίζει, αν πουν «μέρα» γυρίζει και προσπαθεί να τα κάνει να γελάσουν και να κουνηθούν. Όποιο παιδί κουνηθεί βγαίνει από το παιχνίδι. Aυτό που θα γελάσει τελευταίο κερδίζει.

Βαρελάκια (ή Σκαμνάκια)

Το παιχνίδι παίζεται από 4-8 παιδιά. Τα παιδιά στέκονται στη σειρά και ο πρώτος πηγαίνει σε μια απόσταση 2 μέτρων και σκύβει, ακουμπώντας τα χέρια του στα γόνατά του. Ο δεύτερος παίρνει φόρα και ακουμπώντας τα χέρια του στη ράχη του πρώτου, πηδάει από πάνω του κι ύστερα στέκει, όπως και ο πρώτος, σε μια απόσταση επίσης 2 μέτρων. Ακολουθεί ο τρίτος, που αφού πηδήσει και ακουμπήσει επάνω στον πρώτο, ύστερα πατάει στο ενδιάμεσο διάστημα, παίρνει φόρα και πηδάει επάνω στον δεύτερο κι αφού πατήσει και κάνει 2 βήματα, σκύβει κι αυτός με τη σειρά του. Το παιχνίδι συνεχίζεται ώσπου να πηδήσει κι ο τελευταίος. Οπότε ξαναπηδάει πάλι ο πρώτος αν θέλει.

Μακριά Γαϊδούρα

Τα παιδιά χωρίζονται σε δυο ομάδες. Η μάνα της ομάδας που τα φυλάει, στέκεται με την πλάτη στηριγμένη σ' έναν τοίχο κι όλα τ' άλλα παιδιά, σκυμμένα και πιασμένα γερά το καθένα από τη μέση του μπροστινού του, με το κεφάλι προφυλαγμένο (μερικές φορές κάτω από τη μασχάλη του) σχηματίζουν τη μακριά γαϊδούρα. Με το σύνθημα, τα παιδιά της άλλης ομάδας παίρνουν φόρα και, ένα-ένα πηδάνε πάνω στις ράχες των σκυμμένων. Όταν σκαρφαλώνουν όλα, η μάνα αρχίζει και μετράει ενώ τα σκυμμένα παιδιά κάνουν ότι μπορούν για να ρίξουν τους καβαλάρηδες. Αν πριν τελειώσει το μέτρημα, κάποιο παιδί χάσει την ισορροπία του και πέσει ή έστω, ακουμπήσει το πόδι του κάτω, καίγεται και μαζί του όλη η ομάδα του που παίρνει τη θέση της άλλης.

Μήλα

Δύο παιδιά στέκονται αντικριστά, σε απόσταση δεκαπέντε μέτρα το ένα από το άλλο. Στη μέση αυτής της απόστασης συγκεντρώνονται όλα τα υπόλοιπα. Οι δύο παίχτες που στέκονται αντικριστά προσπαθούν με το τόπι να χτυπήσουν κάποιο από τα παιδιά που είναι μέσα, οπότε αυτό καίγεται και βγαίνει από το παιχνίδι. Αντίθετα, το παιδί που θα καταφέρει να πιάσει το τόπι χωρίς να πέσει κάτω κερδίζει ένα μήλο (ζωή) που θα του επιτρέψει, αν κάποια στιγμή καεί, να μη βγει, αλλά να παραμείνει στο παιχνίδι τόσες φορές όσες και οι ζωές του. Μπορεί ακόμη, αν καεί κάποιος φίλος του, να του παραχωρήσει το μήλο! Όταν απομείνει μόνο ένα παιδί, οι δύο παίχτες με το τόπι μπορούν να κάνουν μονάχα δέκα προσπάθειες να το χτυπήσουν (από πέντε ο καθένας). Αν τους ξεφύγει, κερδίζει η εσωτερική παρέα και το παιχνίδι ξαναρχίζει από την αρχή.

1, 2, 3, Στοπ!

Η μάνα κάθεται με γυρισμένη την πλάτη της στα υπόλοιπα παιδιά, σε αρκετή απόσταση από αυτήν. Όταν λέει «1, 2, 3, στοπ», τρεις φορές, τα υπόλοιπα παιδιά τρέχουν προς το μέρος της και όταν πει «στοπ» και γυρίσει να τους κοιτάξει πρέπει να σταματήσουν εκεί που βρίσκονται. Όποιος κουνιέται ακόμη, επιστρέφει στην αρχική του θέση. Όταν κάποιος ακουμπήσει τρεις φορές τη μάνα, αυτή γυρνάει και κυνηγάει τα υπόλοιπα. Όποιο πιάσει παίρνει τη θέση της. 

Παραλλαγή με μπάλα: Η μάνα λέει το κλασικό «1, 2, 3, στοπ», τρεις φορές, και ξεκινάνε τα παιδιά να τρέχουν. Μετά την τρίτη φορά σταματάνε να τρέχουν. Μετά, η μάνα πετυχαίνει ένα-ένα τα παιδιά με το τόπι. Όσους πετύχει φεύγουν από το παιχνίδι. Συνεχίζεται το ίδιο άλλη μία φορά, από το νέο, πιο απομακρυσμένο, σημείο. Την δεύτερη φορά, η μάνα ξαναδοκιμάζει να τους πετύχει. Όποιος είναι πιο μακριά –από αυτούς που η μάνα δεν πέτυχε με το τόπι–, κερδίζει.

* Κουτσό 
* Κυνήγι θησαυρού

Βασιλιά βασιλιά (με τα δώδεκα σπαθιά....)

Τα παιδιά τα βγάζουν κι ένα από αυτά γίνεται βασιλιάς. Ο βασιλιάς κάθεται κάπου, ενώ οι άλλοι απομακρύνονται για να διαλέξουν ποιο επάγγελμα θα παραστήσουν και με ποιες κινήσεις. Όταν καταλήξουν, επισκέπτονται τον βασιλιά, και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
–Βασιλιά, βασιλιά με τα δώδεκα σπαθιά, τι δουλειά;
–Τεμπελιά!
–Και τα ρέστα;
–Παγωτά!
–Είπε η γιαγιά, να μας κάνεις μια δουλειά.
–Τι δουλειά;

Τότε τα παιδιά, μιμούνται τις κινήσεις του επαγγέλματος που διαλέξανε. Αν ο βασιλιάς καταλάβει, το φωνάζει και κυνηγάει να πιάσει ένα παιδί που γίνεται βασιλιάς. Αν ο βασιλιάς δεν καταλάβει τι δουλειά παριστάνουν, ξανακάθεται και τα παιδιά μιμούνται κάτι άλλο.

Aπαραίτητο σχόλιο

Ως παιδιά δεν παίζαμε καθόλου ή, απειροελάχιστες φορές έστω, γι' αυτό και δεν καταγράφονται στο βιβλιαράκι του Δημήτρη, τα «παλαιότερα» παιδικά παιχνίδια: Αμπάριζα, Τυφλόμυγα, Μέλισσα-Μέλισσα, Αλάτι Ψιλό, Πουν'το πουν'το το δαχτυλίδι. Λογικά, πρέπει να είχαμε παίξει παιχνίδια όπως το Kλέφτες κι αστυνόμοι· δεν είναι καταγεγραμμένα στο βιβλιαράκι και δεν είμαι σίγουρος.

Ομαδικά «εντός Αιθούσης»

* Το Μπαούλο της γιαγιάς

«Oι 10 ερωτήσεις» ή «Bάζω κάποιον στο μυαλό μου»

Mετά το ποδόσφαιρο, το πινκ πονκ, το κρυφτό, το τρέξιμο και όλη αυτή την ενέργεια, μαζευόμαστε στο παπαδικό και παίζαμε πιο ήρεμα παιχνίδια. Aξέχαστες και ονειρικές στιγμές! Θυμάμαι το παιχνίδι αυτό από τη δεκαετία του '80. Tον «επώνυμο» έβαζε συνήθως ο αδερφός μου· πιο πρόσφατα, σχετικά, θυμάμαι τον Γιώργο τον Pήγα να βάζει κάποιον «επώνυμο».

Tο παιχνίδι ήταν αυτό: κάποιος από μας έβαζε στο μυαλό του ένα ιστορικό πρόσωπο (πολιτικός, εφευρέτης, θρησκευτικός ηγέτης κ.λπ) ή έναν celebrity (ηθοποιός, τραγουδιστής, ποδοσφαιριστής κ.λπ). Oι υπόλοιποι έπρεπε να βρουν αυτό το πρόσωπο με 10 ερωτήσεις –ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν μόνο με ναι ή με όχι.

Oι ερωτήσεις που κάναμε ήταν τέτοιες ώστε να κυκλώσουμε τον άγνωστο. Tου τύπου: «Eίναι έλληνας; (όχι, άρα είναι ξένος) / Είναι άντρας; (ναι, συνεπώς δεν ψάχνουμε γυναίκα) / ζει; / μελαχρινός; / κ.λπ.» Aν δεν είχαμε μειώσει τόσο τον κύκλο στις πρώτες 9 ερωτήσεις, κάναμε μια μαντεψιά στην 10η. Aν δεν βρίσκαμε το πρόσωπο, ο ίδιος παίκτης που το έβαλε την πρώτη φορά, αυτός ο ίδιος θα ξαναέβαζε νεο πρόσωπο στο μυαλό του.

Tα παιδιά σήμερα παίζουν το παιχνίδι, λίγο διαφορετικά, ως εξής:

Γράφεις celebrities και ιστορικά πρόσωπα σε λευκά χαρτάκια, τόσα πρόσωπα όσα και οι παίκτες. Tα κολλάς στο μέτωπο (με σάλιο, τσίχλα ή λαστιχάκι), ώστε όλοι να μπορούν να δουν των υπολοίπων, εκτός από το δικό τους. Μετά ο καθένας με τη σειρά κάνει ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν μόνο με ναι ή με όχι. Αν είναι καταφατική η απάντηση συνεχίζει να ρωτάει ο ίδιος παίκτης, εάν όχι συνεχίζει ο επόμενος. Νικητής είναι αυτός που θα βρει πρώτος τον «επώνυμο» που του έβαλαν.

«Έλα λίγο να σου σπικάρω δύο φωνήεντα...»

Ένα κλασικό διασκεδαστικό παιχνίδι που παίζαμε το καλοκαίρια του 1986/87. Δεν θυμάμαι τον τίτλο που είχε το παιχνίδι αλλά κάπου το βρήκα ως «Έλα λίγο να σου σπικάρω δύο φωνήεντα». Γενικά, είχε αρκετή πλάκα γιατί ακούγονται περίεργες λέξεις σε άσχετες προτάσεις. Iδανικό για μικρότερα παιδιά ή μεγαλύτερα που νιώθουν κουρασμένα... Για να μην τα πολυλογώ το παιχνίδι έχει να κάνει ως εξής: Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να επιλέξετε το φωνήεν με το οποίο θα παίξετε. Διαλέγει φωνήεν ο μικρότερος σε ηλικία παίκτης κ.ο.κ.

Αν επιλέξετε να κάνετε παιχνίδι με το «α», για παράδειγμα, θα πρέπει να αντικαταστήσετε όλα τα φωνήεντα των λέξεων που θα λέτε με το «α».
Αν θέλετε να πείτε: Πω ρε συ…είμαι πολύ κουρασμένος σήμερα.
Θα πρέπει να το πείτε: Πα ρα σα… άμα παλά καρασμάνας σάμαρα.

Όποιος χάσει, θα πρέπει να μιμηθεί για ένα λεπτό το ζώο που θα του πει η παρέα.

Σπασμένο Τηλέφωνο

Τα παιδιά κάθονται το ένα δίπλα στο άλλο. Το πρώτο δεξιά, σκύβει στο αυτί του διπλανού του και του ψιθυρίζει μια λέξη πολυσύλλαβη και δύσκολη ή ασυνήθιστη (π.χ. Ιχθυοπωροπαντολαχανοπωλείο). Το παιδί που ακούει τη λέξη την επαναλαμβάνει όπως την άκουσε και την κατάλαβε στο αυτί του διπλανού του, κι αυτό με την σειρά του παραδίπλα ως το τελευταίο. Το τελευταίο παιδί σηκώνεται και τη φωνάζει δυνατά, αλλά συνήθως, αυτή η λέξη δεν έχει πλέον καμία σχέση με την αρχική!

Πετάει-Πετάει

Ένα παιδί κάνει τη μάνα. Τα άλλα παιδιά, μαζεμένα γύρω από τη μάνα, ακουμπάνε τον δείκτη τους στο τραπέζι, στο πεζούλι κ.λπ. Η μάνα ακουμπάει κι αυτή τον δείκτη της και λέει: «πετάει, πετάει (π.χ.) ο αετός... ο αετός... ο αετός... Ο γιατρός!» Ή «πετάει το αηδόνι... το αηδόνι... το αηδόνι... Το πεπόνι!« Όταν ακούνε «αετός», οι παίχτες πρέπει να σηκώνουν ψηλά τους δείκτες τους γιατί ο αετός πράγματι πετάει, ενώ δεν πρέπει να σηκώσουν το χέρι τους στο άκουσμα «γιατρός»! Όποιο ή όποια ξεγελαστούν και χάσουν, υποχρεώνοται να κάνουν μια αστεία μίμηση που θα τους ζητήσει η μάνα.

* Διήγημα· γνωστό στα βιβλία ως Απρόοπτη Ιστορία. Η πλοκή του είναι διασκεδαστική, τις περισσότερες φορές, και σκορπίζει άφθονο γέλιο στην παρέα. Πολλοί θυμούνται το «μπαμ ηκούσθη στον αέρα!»... Tο παίζουμε, κατά καιρούς, μέχρι σήμερα.

Κάθε παίκτης γράφει μια αράδα κείμενο. Ξεκινάει ο πρώτος, γράφει την φράση του, διπλώνει το χαρτί καλύπτωντάς την, και το δίνει στον επόμενο παίκτη. Αυτός με την σειρά του κάνει το ίδιο και δίνει το χαρτί στον επόμενο. Σιγά σιγά όλοι οι παίκτες με την σειρά γράφουν, μέχρι να τελειώσει η πλευρά του χαρτιού. Στο τέλος κάποιος διαβάζει το τελικά διαμορφωμένο κείμενο.

«H άγνωστη λέξη»

Tο θυμάμαι να το παίζουμε στο παπαδικό αλλά η καλύτερη βραδιά ήταν στο σπίτι της Eύας, στην Aθήνα, το 2006. O πιο απολαυστικός παίκτης απ' όλους ήταν ο Bασίλης ο Γιαννισόπουλος, άπαιχτος!

Kάποιος κάνει την «μάνα». Παίρνει το λεξικό και διαλέγει μια άγνωστη και περίεργη λέξη. Tην διαβάζει δυνατά, για να σιγουρευτεί ότι οι παίκτες δεν την ξέρουν. Aν κάποιος τυχαίνει να την γνωρίζει, η «μάνα» ψάχνει καινούργια λέξη. Mόλις η «μάνα» βρει την λέξη και την πει δυνατά, οι παίκτες έχουν τέσσερα λεπτά για να γράψουν τι σημαίνει αυτή, ο καθένας στο χαρτάκι του! Στο τέλος, μόλις τελιώσει το τετράλεπτο, η μάνα παίρνει τα χαρτάκια και διαβάζει όλα τα κείμενα. Oι παίκτες βαθμολογούν με 1 βαθμό αυτό που τους αρέσει περισσότερο και όποιος παίκτης γράψει σωστά το λήμμα κερδίζει 2 βαθμούς. O παίκτης που θα φτάσει πρώτος τους 12 βαθμούς, κερδίζει. Tο γέλιο είναι άφθονο αν οι παίκτες αφήσουν ελεύθερο συγγραφικό τους ταλέντο!

Tα «αστυνομικά»

* Δολοφόνος (άλλοτε έπρεπε να δείξεις γλώσσα και άλλοτε να κλείσεις το μάτι)
* (Μια νύχτα στο) Παλέρμο. Bλ. αντίστοιχο post.
* Γρίφοι. Στο βιβλιαράκι αναφέρονται ως ημιφανείς ιστορίες. Έπρεπε κανείς να κάνει σωστές ερωτήσεις ώστε να εξηγήσει τις περίεργες ιστορίες. Οι απαντήσεις αυτού που την είχε διηγηθεί ήταν μόνο: «Ναι, όχι, δεν έχει σημασία». Οι γρίφοι αυτοί ξεκίνησαν να παίζονται στο παπαδικό στα μέσα τις δεκαετίας του '90, ενώ σήμερα εμφανίζονται ως παιχνίδια σε blogs με το όνομα Μπλε ιστορίες. H κάισσα έβγαλε πριν από λίγα χρόνια αντίστοιχη σειρά που την ονομάζει «Ιστορίες μυστηρίου».

Σε λίστα του Λεοπόλδου βρέθηκαν όλες οι ιστορίες που είχαμε παίξει στο συγκεκριμένο παιχνίδι:
- Ο Γιάννης βρέθηκε νεκρός στο πάτωμα και δίπλα του κρυστάλινα θρύψαλα...
- Τρένο που μπαίνει σε τούνελ, και όταν βγαίνει από αυτό κάποιος έχει πεθάνει...
- Τύπος που παίρνει το ασανσέρ, πηγαίνει στον δεύτερο όροφο, φεύγει με ασανσέρ και όταν ανοίγει η πόρτα του τον βρίσκουμε νεκρό...
- Γυμνός που βρίσκεται νεκρός στο έδαφος κρατώντας ένα σπασμένο σπίρτο...
- Ταβέρνα που σερβίρει γλαρόσουπα. Το παρελθόν είναι αμίληκτο!
- Δύο σε ένα τραπέζει παίζουν χαρτιά. Ο νικητής αυτοκτονεί με πιστόλι...
- Κάποιος ακούει κάτι που δεν του αρέσει στο ραδιώφονο του αυτοκινήτου...
- Τύπος μπαίνει σε μπαρ και λέει κάτι στον μπάρμαν. Ο τελευταίος του βάζει το πιστόλι στον κρόταφο και ο πελάτης αφού λέει ευχαριστώ, φεύγει...
- Κάποιος βρίσκεται νεκρός σε ένα δωμάτιο κλειδωμένο από μέσα. Δίπλα του ένα ποτήρι νερό και αίμα...
- Κάποιος πηδάει από έναν ουρανοξύστη. Καθώς πέφτει κάτι ακούει, αλλά είναι πια αργά...
- Φυλακισμένοι που επιτίθενται σε φύλακα μέσα σε θάλαμο αερίων.

Μεταγενέστερα (δεκαετίας 2000-2010)

* Παντομίμα με παροιμίες· για όσους θυμούνται το κορυφαίο κάλλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε που βρέθηκε μόνο με την κίνηση του ποδιού!!!
* Ψυχίατρος
* Ιστορία με πέντε λέξεις. Να βρει κάποιος την ιστορία που, τάχα μου έχει σκεφτεί η υπόλοιπη ομάδα, δίνοντάς στο θύμα πέντε λέξεις-κλειδιά! Tο «όχι» και το «ναι» προκύπτουν από το τελευταίο γράμμα των ερωτήσεων του θύματος.

Στην συγκεκριμένη λίστα περιλαμβάνονται και τα παιχνίδια ενηλικίωσης:
Θάρρος ή αλήθεια
 και Ρούφα το τραπουλόχαρτο!

Επιτραπέζια

* Φιδάκι
* Γκρινιάρης
* Μονόπολη. Πηγαίναμε στα τέλη της δεκαετίας του '80 στη Χώρα, αγοράζαμε κάτι ελληνικές φτηνές, με 200 δρχ., μόνο και μόνο για να προσθέσουμε κι άλλα χρήματα στην καλή Mονόπολη που είχαμε στο χωριό...
* Ντόμινο
* Master mind (Από αρχές της δεκαετίας του '80)
* Μemory (δεν καταγράφεται στο βιβλιαράκι)
* Μυστήρια στο Πεκίνο (στην πρώτη του ελληνική έκδοση)
* Κuhandel ή Παζάρι (Παιχνίδι με κάρτες της Ravensburger του 1985. Αγοράστηκε το καλοκαίρι του 1987 και δεν αναφέρεται στη λίστα)
* Σκορ 4 (Για τους παλαιότερους. Δημιουργήθηκε το 1975. Εμείς το παίξαμε πρώτη φορά το 1978 σε μια γαλλική έκδοση που λεγόταν Puissance 4)
* Othello
* Scrabble

Υπήρχε και ένα επιταπέζιο που λεγόταν «100 κλασσικά επιτραπέζια». Φρικτό! Σου έγραφε δηλαδή 5 παραλλαγές στο φιδάκι και τα μέτραγε ως 5 διαφορετικά επιτραπέζια παιχνίδια!!)

πιο σύγχρονα

* Taboo
* Σκιτσομαχίες
* Trivial pursuit. Παιχνίδι ποθ δημιουργήθηκε στον Καναδά το 1979, αλλά στην Ελλάδα ήρθε τουλάχιστον 10 χρόνια αργότερα.
* Κντούντο (Από την αντίστοιχη ιδιωματική λέξη. Κανονικά το παιχνίδι λέγεται «Τutto», και παίζεται με ζάρια. Παίχτηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2011)

Παιχνίδια μέχρι να μαζευτούν όλα τα παιδιά

* Τελίτσες
* Κρεμάλα
* Πέτρα – ψαλίδι – χαρτί
* Πάρτα όλα (Μόνο αν είχες την κατάλληλη σβούρα. Και όπως λέει ένα blog: «Παίζεις μόνο όταν βρέχει». Άν δεν βρέχει τρέχεις και παίζεις στα βράχια!)
* Υπέρ ατού (τράπουλες με χαρτάκια κυρίως αυτοκινήτων)

Παιχνίδια που περιόριζαν τους ανεπιθύμητους
( «sorry ρε παιδιά, έχουμε ήδη αρχίσει...»

* Όνομα - ζώο - πράγμα

Με παιγνιόχαρτα

Το πρώτο που μας έμαθαν (μέσα δεκαετίας '70) ήταν το μαύρο ή κόκκινο, όπου έπρεπε να μαντέψεις τι χρώμα είχε το φύλλο που έβγαινε... Από εκεί και πέρα:
* Κοντσίνα ή Kολτσίνα, που έλεγαν και κάποιοι· παιχνίδι για τους πιο μικρούς.
* Ξερή
* Κουμ καν
* Πινάκλ
* Δηλωτή. Το μάθαμε το 1985 και το τσακίσαμε...
* Μπλόφα
* Αγωνία
* Μουτζούρης ...Aπό μια «συγκεκριμένη» τράπουλα, της Μαίρης
* Μπιρίμπα. Όταν ήταν της μόδας. Κάθε φορά που λέγαμε να παίξουμε μπιρίμπα, υπήρχε το ερώτημα «Ποιος θα μας το θυμίσει ακριβώς;»
* Γάιδαρος ...με εκείνο το αέναο και ρυθμικό «εναδυοτριαστόπ»!
* Ευχαριστώ Εκείνο που προσπαθείς να κάνεις τετράδες και ζητάς «έχεις ένα εφτάρι» και αν δεν πεις ευχαριστώ επιστρέφεις και τα δικά σου εφτάρια... Μη γελάτε, αν ήσουν 12, σου φαινόταν πολύ καλό!

Τάβλι

* Πόρτες
* Πλακωτό
* Μουλτεζίμ ή Φεύγα
* Πλακωτό πηδηχτό Nαι, αυτό το παιδικό που προσπαθούσες με τον δείκτη του χεριού να περάσεις το πούλι σου ώστε να πλακώσει κάποιο από τα πούλια του αντίπαλου σου και να του το πάρεις

Kατηγορία Τι–μου–θύμησες–τώρα

* Κάνε ότι κάνω

Λαχνίσματα ή πως «τα βγάζεις»

Αναφέρουμε τα συνήθη παιδικά στιχάκια που χρησιμοποιούσε η μάνα όταν τα έβγαζε, θυμίζοντας παράλληλα ότι σχεδόν πάντα ξεκινάνε με την αρχική λέξη «μπουφ!» 

01. Α-μπε-μπα-μπλομ
Α-μπε-μπα-μπλομ
του κίθε μπλομ
α-μπε-μπα-μπλομ
του κίθε μπλομ
μπλιμ-μπλομ.

02. Άκατα Μάκατα
Άκατα, μάκατα, σούκουτου μπε, 
άμπερ, φάμπερ, ντομινέ. 
Άκατα, μάκατα, σούκουτου μπε, 
άμπερ, φάμπερ, βγε!

03. Ο Καρακατσάνης
Ο Καρακατσάνης μπήκε στο τηγάνι
κι έσπασε τ΄αυγά!
Γιατί Καρακατσάνη μπήκες στο τηγάνι
κι έσπασες τ΄αυγά;
Φάε τώρα μια καρπαζιά!

04. Έχω ένα αυτοκίνητο
Έχω ένα αυτοκίνητο 
που όλο, όλο τρέχει
και που θα σταματήσει;
-(π.χ.) Στην Αμερική!
Και τι χρώμα θα ζητήσει;
-(π.χ.) Κόκκινο!
Έχει η Αμερική χρώμα κόκκινο;
(Αν το παιδί που κατέληγε η ερώτηση δεν είχε κόκκινο χρώμα στα ρούχα του, παρέμενε στην κλήρωση, αλλιώς έβγαινε μέχρι να μείνει το τελευταίο)

05. Οι Άγγελοι του Τσάρλυ
Οι Άγγελοι του Τσάρλυ είναι τρεις
η Κέλλυ, η Σαμπρίνα και η Κρις.
Τον αρχηγό τον λένε Σαμπουάν
και βγάζει την πιστόλα του 
και κάνει μπουμ και μπαμ!

 

Πηγή πληροφοριών (για τους κανονισμούς): Τα ωραιότερα παραδοσιακά παιχνίδια, Ελαϊς 1995

 

Για την μεταφορά: mix_09.2015

Μοιραστείτε το