Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

αναμνήσεις

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα αναμνήσεις.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

Οι ημερολογιακές σημειώσεις ενός κοριτσιού (της Σέι Σόναγκον) της γιαπωνέζικης αυλής του 1002 μ.Χ., έφτασαν στις μέρες μας ως το Βιβλίο του Μαξιλαριού. Εντυπώσεις, παρατηρήσεις, στιγμές ευαισθησίας της και ένα σύνολο από λίστες αποτέλεσαν ένα βιβλίο που έμεινε στους αιώνες ως ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα της ιαπωνικής λογοτεχνίας. Το ημερολόγιο της ζωής της, το φύλαγε κάτω από το μαξιλάρι της και μέσα σε αυτό βρέθηκαν λίστες με απλά πράγματα της καθημερινής ζωής..


«Nα μείνει, να μείνει στο τρύπιο καμίνι...»

Σε ένα μικρό τετραδιάκι ο Δημήτρης του Nάσου κατέγραψε τα παιχνίδια που παίζαμε στο χωριό, όταν ήμασταν παιδιά, από τα πρώτα χρόνια του δημοτικού μέχρι και πρόσφατα, που οι περισσότεροι από μας είναι παντρεμένοι. Στο άρθρο αυτό καταγράφουμε τα περισσότερα για να σωθούν στο χρόνο, και προσθέτουμε κανόνες στα σημαντικότερα από αυτά, επειδή, όπως λέει η Σοφία: «στην Μυστική Παγκόσμια Οργάνωση Παίδων (ΜΠΟΠ) διαχέονται οι κανόνες. Μόλις περάσεις μια ηλικία σβήνονται αυτόματα από τη μνήμη σου».

Το επικίνδυνα φορτισμένο retronio σκάει! συνέχεια...

Οι ομάδες, ο μπάστακας, τα βράχια και τα ... φρούτα

Διήγηση: Ζακ Βίδος, 
ηχογράφηση: 2009, 
διάρκεια: 6:09

 

Για την μεταφορά: mix_09.2015

Όταν ήμασταν μικροί δεν έτρεχε το νερό στα σπίτια του χωριού. Έπρεπε να κατέβει κανείς στην πηγή (πηγάδι όπως το έλεγαν) και να φέρει νερό στο σπίτι. Έτσι οι μεγαλύτεροι μας έβαζαν να πηγαίνουμε νερό σε όλα τα σπίτια της Βωλάξ (δεν ήταν τόσο πολλά τότε).

Mας έλεγαν οι γονείς μας να βοηθάμε τους γέροντες και να συμμετέχουμε και μεις, οι μικροί, στις δουλειές του χωριού, για να ξεκουράσουμε κάπως τις γιαγιάδες, αφού οι παππούδες έλειπαν από νωρίς στα χωράφια. Παίρναμε λοιπόν στάμνες,  μπιτόνια,  καρίκια,  μπουκάλια, οτιδήποτε για να μοιράσουμε νερό στα σπίτια... συνέχεια...

Το χωριό έχει σήμερα 35-40 κατοίκους. Tα παλιά τα χρόνια όμως οι κάτοικοι ήταν (πολύ-πολύ) λιγότεροι. Μια φορά, στα πρώτα χρόνια ύπαρξης του Συλλόγου, νοικιάστηκε ένα πούλμαν που θα μετέφερε όλους τους χωρικούς σε μια ημερήσια εκδρομή, να γνωρίσουν τις ομορφιές του νησιού. Ήταν μια προσφορά του Συλλόγου προς τους κατοίκους αφού, κάποιοι από αυτούς, για πρώτη φορά στη ζωή τους θα έβγαιναν από τα στενά όρια του χωριού!

Έτσι και έγινε. Eγώ ήμουν ένα από τα ελάχιστα παιδιά που δεν θέλαμε να αφήσουμε το χωριό «πόλη φάντασμα». Έτσι έμεινα πίσω με την αίσθηση ότι η Bωλάξ μου... ανήκει!

Όλη η παρέα φώναζε όσο πιο δυνατά μπορούσε για να σιγουρευτεί πως κανείς δεν έχει μείνει πίσω. Θεωρητικά, αν έμενε κάποιος στο χωριό, θα έβγαινε να δει γιατί κάποιοια πιτσιρίκια φώναζαν

Δεν υπήρχε κανείς, εμείς και τα βράχια! Kάποια στιγμή, αργά το απόγευμα γυρίσαν πίσω γονείς και συγχωριανοί. Πρέπει να ήταν η μοναδική μέρα που το χωριό δεν ξεπέρασε τους τρεις κατοίκους –όλα παιδιά!

Ένα μικρό κειμενάκι για έναν αγνό τροβαδούρο.

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια όταν, στα κεντρικά περίπτερα του Συντάγματος, μπορούσε να βρει κανείς μια καρτ-ποστάλ που απεικόνιζε τον Μάρκο τον «Τσιτσάνη» να γυρνάει στα σοκάκια της Πλάκας και να προσφέρει χαμόγελα στους τουρίστες. Tον θυμάμαι προσωπικά. συνέχεια...

Στην «Άλλη Πλευρά του Νομίσματος» γράφει ότι κάθε αρχή είναι σαν όνειρο. Δεν ξέρεις τίποτα για όσα η μοίρα σου επιφυλάσσει και μπορείς να κάνεις όσα σχέδια θέλεις. Η ψυχή σου δεν πονάει, γιατί κάθε καινούργιο σχέδιο δεν έχει δοκιμαστεί και εσύ μπορείς να το φτιάξεις όπως το φαντάζεσαι. Η πραγματικότητα δεν μπορεί να βάλει κανένα φραγμό στην φαντασία και έτσι αυτή ταξιδεύει σαν το ιστιοφόρο. Από το ένα νησί στο άλλο... συνέχεια...

Στα διάφορα έγγραφα και στους εκκλησιαστικούς κώδικες είναι απλά ονόματα. Σχεδόν πάντα γραμμένα στα λατινικά –«Giovanni e sua moglie Sofia», ο Γιάννης και η γυναίκα του Σοφία. Τα ονόματα αυτά κρύβουν συχνά μια ολόκληρη ιστορία. Συχνά με απρόσμενο τέλος...

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η επικοινωνία με τα άλλα νησιά των Κυκλάδων καθώς και με τον Πειραιά γινόταν αραιά και που. Συνήθως με καΐκι ή με κάποιο σκυλοπνίχτη της γραμμής. Κλειστή λοιπόν η κοινωνία της Τήνου, ασφυκτικά κλειστή, με πρώτη συνέπεια να γίνονται πολλοί γάμοι μεταξύ συγγενών και δεύτερη, απολύτως φυσιολογική, να υπάρχει έξαρση της τρέλας, είτε παθολογικής είτε θείας. συνέχεια...

Σε ένα blog διαβάσαμε ότι στον Πειραιά, στα κεντρικά γραφεία του Αγούδημου –που λογικά αυτή την εποχή τελεί υπό εκκαθάριση– βρίσκονται ατάκτως στοιβαγμένα (φαίνονται καθαρά στο ισόγειο) πάνω από 20 arcades από τα πλοία του.

Τι αναμνήσεις μας έφερε αυτό! Πόσοι από εσάς (μέχρι 40-45 χρονών) θυμούνται τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που παίζαμε –ή έστω χαζεύαμε– στα πλοία, πηγαίνοντας στην Τήνο (και γυρίζοντας), ώς πιτσιρίκια στη δεκαετία του '80 μέχρι τα πιο «ζόρικα» arcades της δεκαετίας του '90; Πόσα χρήματα είχαν φαγωθεί στα 6ώρα-7ώρα (εκείνα τα χρόνια) ταξίδια, που έκαναν τα πλοία για τις Κυκλάδες. Κανονικό λιώσιμο δηλαδή!! συνέχεια...

Ο άξιος σύζυγος και τα δύσκολα χρόνια!


διήγηση Mαρία Bίδου
ηχογράφηση 1998, 
διάρκεια 1:10


 

Για την μεταφορά: mix_09.2015

«κρύο πολύ, μην το συζητάς...»

"When I think of winter / I put my hand in father's glove"

διήγηση: Ζακ Βίδος,
ηχογράφηση: 2009, 
διάρκεια: 5:34

 

Για την μεταφορά: mix 09/2015