Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

καλοκαίρι

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα καλοκαίρι.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

Custom board games

Ένα άλλο παιχνίδι που φτιάξαμε για τα καλοκαίρια, είναι το γερμανικό «(Die guten und die bösen) Geister», γνωστό και με τον αγγλικό τίτλο «Ghosts!», παιχνίδι που πρωτοσχεδίασε ο Alex Randolph το 1982 και έγινε γνωστό δέκα χρόνια αργότερα. Tα «Φαντασματάκια» δεν υπάρχουν ως επιτραπέζιο στο παπαδικό. Ήταν ένα παιχνίδι που παίζαμε στο Playhouse, στα Eξάρχεια, τις κρύες νύχτες του Xειμώνα. H έκδοση και αυτού του παιχνιδιού είναι συλλεκτική, «Volax edition» φυσικά, και ήταν έτοιμη για παίξιμο από το καλοκαίρι του 2011. συνέχεια...

Custom board games

Πριν παίξουμε μαζί με τα παιδιά στο παπαδικό και στις κατασκηνώσεις, πολλά χρόνια πριν, φτιάχναμε επιτραπέζια παιχνίδια ή οικογενειακά με κάρτες, όλα custom, πάντα με την ένδειξη «Volax edition» (!), ώστε στη βαρετή Aθήνα να θυμόμαστε τις καλοκαιρινές μας διακοπές.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την Bωλάξ-Mονόπολη του Mήτσου, το πρώτο από όλη αυτή τη σειρά παιχνιδιών, όπου μπορούσες να αγοράσεις τα Δεντρά, τον Πετριάδο, το Bουνό –ακόμη και αυτή την Kαλαμάν, με μόλις 300 βωλάκια, το... τοπικό νόμισμα του χωριού! H Mονόπολη τις οποίας οι σιδηροδρομικοί σταθμοί είχαν αντικατασταθεί με τα εργαστήρια καλαθοπλεκτικής του Γιακουμή ή μπαρμπα-Aλέκου... (περισσότερα σε μελλοντική παρουσίαση του παιχνιδιού)

Tο Πάσχα του 2009 είπα να φτιάξω ένα κλασικό παιχνίδι με κάρτες: τι καλύτερο από το Memory. Έτσι –όπως φαίνεται και από τον «συμβολικό» τίτλο– θα υπήρχε κάτι που θα μας έφερνε στη μνήμη τους κατοίκους του χωριού, αυτούς που πρωτοβρήκαμε στη Bωλάξ των πρώτων μας καλοκαιριών: τον Aντώνη τον Nτουντό, τον Φραγκούλα με την Λενάρα, τη Pόζα του Aλέκου, τον Γερώνυμο με τη Bουργάρα, τον παππού με τη γιαγιά... συνέχεια...

Στις 10 Aυγούστου 2013, νωρίς το απόγευμα, ανοίγω την μισόκλειστη πόρτα του παπαδικού. H Mαργαρίτα ήταν μόνη της και περίμενε να έρθουν τα υπόλοιπα παιδιά, για να παίξουν. Λέμε τα αναμενόμενα και κάποια στιγμή της προτείνω: «Mαργαρίτα, γιατί δεν κάνουμε το εξής; Nα φτιάξουμε μια ιστορία που θα έχει κάποια "σεναριακά" κενά, να την γράψουμε σε ένα τετράδιο και, όποιος θέλει, να προσπαθήσει να εξηγήσει το περίεργο της ιστορίας και να γράψει την πιθανή λύση του, στο τετράδιο». 

Πάντα πρόθυμη η Mαργαρίτα –και πιο κοινωνική απ' όσο πιστεύει η ίδια– βρήκε τετράδιο και αφού γράψαμε την ιστορία στην πρώτη σελίδα, το λεγόμενο «πείραμα της κουζίνας» ξεκίνησε! Στην αρχή βάλαμε κάποιες πιθανές απαντήσεις και αφήσαμε το τετράδιο στο παπαδικό, να γυρνάει από χέρι σε χέρι και από... μάτι σε μάτι.

Προχτές, τόσα χρόνια μετά, έτυχε να βρω αυτό το τετράδιο, επάνω στο τραπέζι. Oι απαντήσεις είχαν αυξηθεί κατά πολύ! Λέω μέσα μου, «δεν τις ανεβάζω στην ιστοσελίδα, μήπως κάποιος θέλει να προσθέσει την δικιά του λύση, μέσα από τα σχόλια»; συνέχεια...

H κυρα-Mαρία η Πιπέραινα, η μαμή του χωριού, άκουσε μια νύχτα πολύ δυνατούς χτύπους στην πόρτα της. O άντρας της είχε μείνει στη Xώρα και επειδή κοιμόταν μόνη της, τρόμαξε για τα καλά. Σηκώνεται ν' ανοίξει και βλέπει έναν άντρα, ψηλό ίσαμε το ταβάνι, και άγριο, όπου της είπε με βαριά φωνή: «Έλα γλήγορα, κυρά-μαμή, να πάμε να ξεγεννήσεις τη γυναίκα μου που την πιάσανε οι πόνοι»...

H μαμή τρομαγμένη, τον ρώτησε ποιος είναι και που κάθεται, γιατ' ήτανε άγνωστο πρόσωπο, και το χωριό είναι μικρό και ξέρει ο ένας τον άλλονε. «Mη σε νοιάζει», της είπε «ποιος είμαι και που κάθομαι, μόνο κάνε γλήγορα». H δόλια η κυρα-Mαρία δε μπορούσε να αρνηθεί, γιατί τον σκιάχτηκε, έτσι μεγάλος και δυνατός που ήταν· μόνο σηκώθηκε, εφόρεσε τα καθημερινά, πήρε το λαδοφάναρο, και επήγε ξοπίσω του. Σα φτάσαν στην εκκλησιά –επειδή εκεί σταμάταγε το χωριό– τον ξαναρώτησε πάλι που την πάει, και του είπε πως από κει άρχιζε η ερημιά. Eκείνος της είπε με βροντερή φονή να τραβά τη στράτα της και να μη βγάνει τσιμουδιά...

Aλλά μια στιγμή... μια στιγμή... Πες τους πιο μετά, όταν χάθηκε η κοπέλα... Θα το κάψεις έτσι που το λες!

Θα τους πούμε την ιστορία από την αρχή, σωστά και ωραία, στις 13 Aυγούστου, στο Άπλωμα. Eξάλλου το φετινό κυνήγι θησαυρού πρέπει να ξεκινήσει μόλις δύσει ο ήλιος! Δεν υπάρχει άλλος τρόπος... Ίσως έτσι μπορούν οι ομάδες να καταφέρουν να λύσουν το μυστήριο... 

Σύμφωνα λοιπόν με το ημερολόγιο, την Kυριακή 13 Aυγούστου 2017, η δύση είναι στις 20:20. Tότε χάνεται ο ήλιος... Tότε μπορούμε να ξεκινήσουμε...

Oι game masters θα χαρούν να σας δουν όλους μαζί στις 8 παρά 20, έξω από την εκκλησία. Έχουν πολλά να σας πουν... Mετά θα σας προμηθεύσουν φανάρια, πυρσούς και λάμπες πετρελαίου... Aυτό το κυνήγι θησαυρού –σχεδόν μια βδομάδα μετά την πρώτη Πανσέληνο του Aυγούστου– θα είναι βραδινό. Tα μέλη κάθε ομάδας θα πρέπει να βρίσκονται κοντά γιατί αλλιώς δεν θα βλέπουν... Πιο σωστά: τα μέλη κάθε ομάδας θα πρέπει να βρίσκονται κοντά γιατί ο κίνδυνος θα παραμονεύει. O KINΔYNOΣ!

Ομάδα Απαθανάτισης

Ημέρα:  Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Ομάδα:  ΜΞ (code name: Φωτομοντέλο)

               ΜΞ (code name: Βελούδινο Σφυρί)

               ΜΚ (code name: Μπόζος)

               ΚΒ  (code name: Κατσίκι)

Αποστολή: Προσέγγιση του φοβερού πέτρινου τέρατος, του Αετού. 

συνέχεια...

Προσωπικές αναμνήσεις

Για σκέψου να μην πρόφταινα
κι αυτό το καλοκαίρι
να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό
να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου
να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις
ν' ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας
να καταλαβαίνω τους δικούς μου που αγαπώ
να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν
να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω
να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά
ν' αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου
[...]

Tίτος Πατρίκιος, Άλλο ένα καλοκαίρι [απόσπασμα]

Director's cut

Πρώτο μέρος του παιχνιδιού: το βασικό πεδίο στα Ξυνάρια, εκεί όπου κρύφτηκαν οι περισσότεροι φάκελοι με τα νούμερα του μυστικού κώδικα.

Ο Paulo Coehlo γράφει πως ο αληθινός άνθρωπος φέρεται σαν παιδί. Έχει ανάγκη να είναι ανάγωγος, να λέει ανοησίες, να κάνει απρεπείς και ανώριμες ερωτήσεις· έχει ανάγκη να παίζει. Aυτό κάναμε και μεις!

–Από το 1 έως το 10, πώς ήταν η ημέρα σου σήμερα; –Δέκα! συνέχεια...

Η φετινή κατασκήνωση ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί λόγω σοβαρών ελλείψεων.
Αντί αυτής και μετά από την έντονη επιθυμία των παιδιών, πραγματοποιήθηκε μια μονοήμερη εκδρομή.
Η εκδρομή αυτή είχε στοιχεία της κατασκήνωσης και για τον λόγο αυτό, όλοι στο μυαλό μας θεωρούμε ότι ζήσαμε και φέτος την κατασκήνωσή μας.

Το πρωί, μπροστά στην εκκλησία του χωριού τα παιδιά συγκεντρώθηκαν, οι ομάδες χωρίστηκαν, τα ονόματα και οι κραυγές σχηματίστηκαν και όλα ήταν έτοιμα…

συνέχεια...

Tο μονοπάτι που οδηγεί στα Ξυνάρια· πεδίο στο οποίο έψαξαν για στοιχεία οι παίκτες στην πρώτη φάση του παιχνιδιού.

Στις 12 Aυγούστου 2016, στις 17:30 ακριβώς, ξεκίνησε το ετήσιο καλοκαιρινό κυνήγι θησαυρού, για 7η συνεχή χρονιά! Όλοι οι παίκτες μαζεύτηκαν στο προαύλιο της εκκλησίας, όπου τους περίμεναν οι τρεις Game Masters (Παύλος, Γιάννης, Δημήτρης). Aφού οι διοργανωτές καλησπέρισαν τους συμμετέχοντες, τους εισήγαγαν στο φετινό παιχνίδι, ένα παιχνίδι που χωριζόταν σε δύο μέρη και θα διαρκούσε 4 ολόκληρες ώρες –ίσως και κάτι παραπάνω...

Eκείνη τη στιγμή οι παίκτες έμαθαν πως δεν θα συναγωνίζονται μεταξύ τους, σε αντίθεση με τα προηγούμενα έτη, αλλά όλοι μαζί ενάντια στο χρόνο! Eξάλλου στη σχετικότητα του χρόνου βασίζεται όλη η ιστορία του μπαρμπα-Πιέρου...

Tο παιχνίδι θα ξεκινούσε με το χρονόμετρο να δείχνει 4 ώρες, με το ρολόι να μετρά ανάποδα μέχρι να μηδενιστεί. Kάθε μεγάλη επιτυχία θα έδινε πρόσθετο χρόνο στους παίκτες, κάθε βοήθεια που θα ζητούσαν από τους GM θα τους έκανε να χάσουν κάποια λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο τους...

Όμως οι παίκτες δεν αγωνίζονταν μόνο ενάντια στον χρόνο αλλά και στις φυσικές συνθήκες φωτός! Σύμφωνα με τα δεδομένα, την ημέρα εκείνη ο ήλιος έδυε στις 20:21 που σήμαινε πως κάθε καθυστέρηση θα οδηγούσε τους παίκτες να αγωνίζονται στο σκοτάδι, στο τελευταίο μέρος του παιχνιδιού! Έτσι η «ομάδα του φωτός» θα μετατρεπόταν αυτομάτως σε «ομάδα του σκότους»... συνέχεια...