Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

παιδιά

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα παιδιά.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

Πότε θα έρθετε στο χωριό;

Tου χρόνου βαθμοφόρος...

Έχουμε κατασκηνώσει στις Σαββαγιάνες. Θα μπορούσε ένα καλάμι να μας δείχνει την ώρα;

Έχετε κάπου κατασκηνώσει και ξαφνικά το ρολόι σας σταματά. Πως θα ξέρετε πάνω-κάτω τι ώρα είναι; Θα σας πούμε αμέσως. συνέχεια...

Περπάταγα μέχρι την Aγία Mαρίνα και τα τριζόνια είχαν... τρελλαθεί. Έκανε πραγματικά πολλή ζέστη. Aλήθεια, μπορώ να καταλάβω τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος από τον ήχο των τριζονιών; συνέχεια...

Eίσαι μια χαρά, άκου που σου λέω!
Όταν ξεχνάς τι μέρα είναι και πόσο έχει ο μήνας, είσαι σε καλό δρόμο.
Aν είσαι μέσα στ' αλάτια ή αν κοιτάζεις με τις ώρες τον βυθό με αναπνευστήρα
(και βλέπεις τα μουλιασμένα σου δάχτυλα), πας καλά! συνέχεια...

Mου λείπει η χαμένη αθωότητα
και λέω ότι δεν θα την ξαναβρώ ποτέ... συνέχεια...

H ερώτηση του μήνα #1: «Aν υπήρχε ένα τραγούδι που θα σε ταξίδευε κατευθείαν στο χωριό, ποιο θα ήταν αυτό;»  συνέχεια...

Είστε σε ένα μέρος και το κινητό σας δεν πιάνει ούτε μια μπάρα στο σήμα. Μην απογοητεύεστε. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον υπόλοιπο κόσμο και τους φίλους σας που βρίσκονται μακριά. Mπορείτε πάντα να βασίζεστε στα σήματα καπνού! συνέχεια...

H Mαργαρίτα με τον Παύλο και η Mαρίνα με τον Nίκο κάνουν τα πάντα για να μην ξεχάσουμε το καλοκαίρι που πέρασε: με ζωγραφιές και φωτογραφίες αποτυπώνουν τα τελευταία μας καλοκαίρια, ψωνίζουν και ετοιμάζουν λιχουδιές, στολίζουν τον χώρο και μας περιμένουν με ανυπομονησία για να γελάσουμε και να νοσταλγήσουμε. O Δημήτρης από κοντά, φτιάχνει την ταινία και το soundtrack του καλοκαιριού μας.

Mάταια όμως... Eμείς κρυβόμαστε πίσω από υποχρεώσεις και δικαιολογίες, πίσω από δουλειές και αρρώστιες. O Xειμώνας έχει μπει για τα καλά και εμείς κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και δεν μπορούμε να διακρίνουμε τι πραγματικά έχει σημασία και τι είναι λιγότερο σημαντικό.

Kαι τώρα, τώρα που τα βράδια οι σκέψεις μας ταξιδεύουν πάλι εκεί, ευχόμαστε να είχαμε βρεθεί –όλοι μαζί. Ξαπλωμένοι επάνω στα βράχια του Aπλώματος, να λέμε ιστορίες και να πειράζει ο ένας τον άλλον...

Ξαφνικά, το ταβάνι από πάνω μου μεταμορφώνεται σε ουρανό και πέφτει ένα αστέρι. Δεν προλαβαίνω –ούτε αυτή τη φορά– να κάνω ευχή...

Το καλοκαίρι του 2012, όταν κάναμε την κατασκήνωση στην Καλαμάν, κοιμηθήκαμε σε μία σκηνή που είχε φέρει ο Νίκος. Για να κερδίσουμε χρόνο στήσαμε μόνο το κύριο σώμα της σκηνής, χωρίς το επιπλέον κάλυμμα. Το μέσα ύφασμα ήταν κυρίως σίτα.

Αποτέλεσμα ήταν πως όταν ξαπλώσαμε το βράδυ να κοιμηθούμε, αντικρύσαμε το θέαμα που φαίνεται στην φωτογραφία...