Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

παιχνίδια

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα παιχνίδια.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

Ένα από τα παιχνίδια με χαρτιά που έπαιζαν στο χωριό ήταν και το σκαμπίλι. Παιχνίδι που παιζόταν με τα 28 από τα 52 χαρτιά της τράπουλας και που απαιτούσε τεχνική κατάρτιση, εξ’ ού και η εξευγενισμένη έκδοση της ρήσης «η πρέφα θέλει υπομονή και το σκαμπίλι τέχνη». 

συνέχεια...

Το χωριό, απομακρυσμένο από τα αστικά κέντρα, είχε ελάχιστη επιρροή από κάθε είδους τεχνολογική εξέλιξη. Τα παιχνίδια που μας έκαναν να νιώθουμε "μικροί εξερευνητές", ειδικά σήμερα, αναδύουν πάντα την ίδια αίσθηση της γλυκιάς νοσταλγίας. Η αλήθεια είναι ότι θέλουμε να μείνουμε πάντα παιδιά. Κυρίως στο μυαλό και την ψυχή. Ακολουθήστε μας!

Εισαγωγή 
Στο τέλος της ταινίας «American Beauty» ο πρωταγωνιστής, την ώρα που πεθαίνει, βλέπει εικόνες από την ζωή του να περνούν αστραπιαία μπροστά από τα μάτια του. Οι εικόνες αυτές δεν κρατάνε «μια στιγμή» όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά πολύ περισσότερο. Ίσως μια ολόκληρη αιωνιότητα. 

Κρατούν πάντως τόσο, ώστε να μπορούν να ταιριάξουν ως κινηματογραφικό φλας μπακ ολόκληρης της ζωής του. Τι εννοούμε; Το χόρτο, για παράδειγμα, όπου ξάπλωνε στην κατασκήνωση μικρός για να παρατηρείσει το φεγγάρι, ήταν «ίδιο» με το χόρτο όταν ξάπλωνε στην εφηβεία και αγγάλιαζε την κοπέλα του. Και το γρασίδι αυτό, ήταν πάλι «ίδιο» με αυτό που ως μεσήλικας, πλέον, γονάτιζε για να επισκευάσει τη μηχανή του αυτοκινήτου του...

Η διάφορες εικόνες από το παρελθόν, μας φέρνουν ένα γλυκό συναίσθημα, την υλοποίηση της συμφιλίωσης με ότι έχουμε ζήσει. (Αναρωτιώμαστε, μάλιστα, μήπως όλα αυτά τα πράγματα έχουν από μόνα τους μνήμη...)συνέχεια...

Σας δίνουμε όλα τα στοιχεία από το καλοκαιρινό κυνήγι θησαυρού που έγινε στο χωριό τον Αύγουστο του 2010.

Μαζέψαμε το γραπτό υλικό, που χρησιμοποιήθηκε στο 1ο κυνήγι θησαυρού, και σας το παρουσιάζουμε κατ' αποκλειστικότητα. Το χαρτάκι #0 απαγγέλθηκε δυνατά και στις δύο ομάδες για να μπορούν να ξεκινήσουν, ενώ, το χαρτάκι #15 διαβάστηκε στους νικητές για να καταλάβουν όλη την ιστορία. Να πούμε ό,τι έχουμε παραλείψει τον κώδικα των Ντάντα Ούρκα (που μπορείτε να βρείτε στο θέμα με τους κώδικες), για να μη μπερδευτεί κανείς. συνέχεια...

Επιστημονικά η φωτογραφία είναι η αποτύπωση του φωτός. Είναι όμως και έκφραση• είναι η καταγραφή της όρασής μας• και ότι έχουμε βιώσει θα μπορούσε να καταγραφεί. Μερικές φορές μπορεί να είναι και ντοκουμέντο: να δείχνει για παράδειγμα το Πρώτο Κυνήγι Θησαυρού που έγινε στο χωριό Βωλάξ, το καλοκαίρι του 2010.

Οι οκτώ εικόνες της Εύας Καλούδη δεν αποτελούν μόνο ένα ντοκουμέντο. Είναι και ένα μικρό δείγμα ότι η φωτογραφία μπορεί να λειτουργήσει και ως μέσο μνήμης. Μνήμη για όλους εμάς που ζήσαμε και ευχαριστηθήκαμε αυτό το παιχνίδι. Στο τέλος μάθαμε ότι ο μεγαλύτερος θησαυρός είναι ότι μπορέσαμε και επικοινωνήσουμε, όλοι εμείς, που μένουμε στον ίδιο τόπο, και δεν γνωρίζαμε –μέχρι εκείνη την ημέρα– τα ονόματα όλων των κατοίκων του. Θησαυρός ήταν, φυσικά, η συμμετοχή όλωςν των παιδιών του χωριού από 2.5 μέχρι 78 χρονών! συνέχεια...

Δεκαετία του '80

Στην αρχή δεν υπήρχε τίποτα• εμείς και τα παιχνίδια μας –και αυτά ήταν λιγότερα από μας... Η έλλειψη χώρου για παιχνίδι, δημιούργησε την αγάπη μας για «εξερευνήσεις» και μας οδήγησε στο πηγάδι και τα χωράφια. Καλοκαίρι με καλοκαίρι πέρναμε θάρρος, κάτι που μας οδήγησε στα βράχια και τις συστάδες τους –τα «όροι» όπως λέγαμε. Μεγαλώναμε, όμως, και μεγαλώναν και οι απαιτήσεις μας. Από την ηλικία της φαντασίας είχαμε φτάσει στην ανάγκη μας για ιδιωτικότητα. Τα βράχια ήταν το εξοχικό μας. Χρειαζόμασταν την πρώτη μας κατοικία!

Το παιχνίδι και η κίνηση αποτελεί ζωτική ανάγκη για κάθε νεαρή ζωή μέσα στη φύση. Το συναντάμε στα ζώα, που τρέχουν, πηδούν, παίζουν μεταξύ τους, με την μητέρα τους ή κυνηγώντας άλλα μικρότερα. Αυτή η φυσική ανάγκη δεν μπορεί να λείπει από τα παιδιά. Παιδί και παιχνίδι είναι δύο λέξεις που συνεπάγεται η μία την άλλη. Μέσα από το παιχνίδι, εδώ και χιλιάδες χρόνια, τα παιδιά σε όλο τον κόσμο ψυχαγωγούνται, αυτοδιαπαιδαγωγούνται, δοκιμάζουν και ασκούν τις δυνάμεις τους, ανταγωνίζονται σωστά με τα συνομήλικα τους, μαθαίνουν να πειθαρχούν στους κανόνες, φτιάχνουν χαρακτήρα, δημιουργούν προσωπικότητα, κοινωνικοποιούνται, ασκούν το σώμα και το πνεύμα τους, κρατώντας τα σε καλή φυσική κατάσταση.


Το παπαδικό
Η δεκαετία του '80, μας έφερε ως «δώρο» την λέσχη μας! [1] Μέχρι τότε δίναμε ραντεβού σε κάποια σπίτια και από εκεί αποφασίζαμε που και πως θα παίξουμε.

Aπό αριστερά: Γιώργος, Aντώνης, Aνδρέας, Δημήτρης

Παιδική χαρά δεν είχε δημιουργηθεί ακόμα και ο «ξεχασμένος» χώρος του παπαδικού σοβατίστηκε και φροντίστηκε από την αρχή. Ο –πάντα θετικός– π. Ανδριώτης, έδωσε την άδειά του και όλα τα παιδιά βρήκαμε τον χώρο μας! Εκεί, εμείς τα παιδιά, συναντιόμαστε, παίζαμε, χαιρόμαστε. Το παπαδικό έγινε η λέσχη μας, έγινε ο τόπος συνάντησης, το σήμα κατατεθέν της παρέας. Από πού να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Αμέτρητες ιστορίες έχουν καταγραφεί μέσα (και γύρω) από το παπαδικό.συνέχεια...

Και ενώ τα κορίτσια έπαιζαν «λάστιχο» (με διάφορες φιγούρες), που ήταν της μόδας τη δεκαετία του '80, τα αγόρια στην ίδια δεκαετία (και λίγο πιο πριν) έπαιζαν με... καλάμια: Φυσοκάλαμα με τα «μπαλάκια» από τις πασχαλιές (Ξεκινήσαμε χωρίς φυσοκάλαμο τη δεκαετία του '70). Παίρναμε τα καλάθια που έφτιαχναν οι παππούδες μας, μαζεύαμε τα πράσινα μπαλάκια από τις πασχαλιές και πολεμούσαμε μεταξύ μας από τις αυλές και τα δώματα των σπιτιών. Το αποτέλεσμα ήταν να μας φωνάζουν ΟΛΟΙ οι χωρικοί ότι θα γλιστρήσουν και θα «σκοτωθεί κανείς».

Γενικά, τα καλάμια ήταν βάση για τα παιχνίδια μας: πιστολάκια από καλάμι μάς έφτιαχνε ο παππούς, σφυρίχτρες από καλάμι μάς έδειχνε πως γίνονται η γιαγιά, τα μεγάλα καθαρισμένα καλάμια γινόντουσαν σπαθιά και τα χοντρά ήταν η «μαγκούρα» μας για να μας προστατεύει από τα φίδια στις γύρω εξερευνήσεις. Εκτώς των άλλων, φτιάχναμε και καράβια από καλάμι και δοκιμάζαμε να τα «ταξιδέψουμε» (συνήθως με αποτυχία) στις ποτίστρες της πηγής...

Για την μεταφορά: mix_09.2015

Οι ημερολογιακές σημειώσεις ενός κοριτσιού (της Σέι Σόναγκον) της γιαπωνέζικης αυλής του 1002 μ.Χ., έφτασαν στις μέρες μας ως το Βιβλίο του Μαξιλαριού. Εντυπώσεις, παρατηρήσεις, στιγμές ευαισθησίας της και ένα σύνολο από λίστες αποτέλεσαν ένα βιβλίο που έμεινε στους αιώνες ως ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα της ιαπωνικής λογοτεχνίας. Το ημερολόγιο της ζωής της, το φύλαγε κάτω από το μαξιλάρι της και μέσα σε αυτό βρέθηκαν λίστες με απλά πράγματα της καθημερινής ζωής..


«Nα μείνει, να μείνει στο τρύπιο καμίνι...»

Σε ένα μικρό τετραδιάκι ο Δημήτρης του Nάσου κατέγραψε τα παιχνίδια που παίζαμε στο χωριό, όταν ήμασταν παιδιά, από τα πρώτα χρόνια του δημοτικού μέχρι και πρόσφατα, που οι περισσότεροι από μας είναι παντρεμένοι. Στο άρθρο αυτό καταγράφουμε τα περισσότερα για να σωθούν στο χρόνο, και προσθέτουμε κανόνες στα σημαντικότερα από αυτά, επειδή, όπως λέει η Σοφία: «στην Μυστική Παγκόσμια Οργάνωση Παίδων (ΜΠΟΠ) διαχέονται οι κανόνες. Μόλις περάσεις μια ηλικία σβήνονται αυτόματα από τη μνήμη σου».

Το επικίνδυνα φορτισμένο retronio σκάει! συνέχεια...

Οι ομάδες, ο μπάστακας, τα βράχια και τα ... φρούτα

Διήγηση: Ζακ Βίδος, 
ηχογράφηση: 2009, 
διάρκεια: 6:09

 

Για την μεταφορά: mix_09.2015

Δεν υπάρχει θησαυρός χωρίς κάποιον χάρτη. Και επειδή πάντα υπάρχει η πιθανότητα, ο χάρτης αυτός, να πέσει σε λάθος χέρια έπρεπε να γνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι κάποιο κρυφό αλφάβητο... Από αυτό το σημείο ξεκινάει η μικρή μας ιστορία...

Γέννημα φόβου ή απελπισίας, και πάντως προϊόν βαθιάς δεισιδαιμονίας ήταν οι προφητείες των βυζαντινών χρόνων. Όταν όμως, οι προφητείες τελειώνουν, ο λόγος ανήκει στη μαγεία. Και στοιχεία πρακτικής μαγείας βρέθηκαν καταγεγραμμένα σ' ένα μικρό χειρόγραφο τετράδιο Σολομωνικής από έναν συλλέκτη βιβλίων πριν από αρκετά χρόνια σε παλαιοπωλείο της Αθήνας. 

Aνάμεσα στα απόκρυφα βιβλία των δύο τελευταίων προχριστιανικών αιώνων ήταν και η περίφημη Διαθήκη Σολομώντος υιού Δαυίδ. Γύρω από την προσωπικότητα του σοφού βασιλιά, που σύμφωνα με κάποια παλιά ιουδαϊκή παράδοση είχε γράψει βιβλίον ιαμάτων πάθους παντός, πλέχτηκαν με την πάροδο του χρόνου κάθε λογείς θρύλοι –οι περισσότεροι βέβαια στις αρχές του μεσαίωνα, την εποχή ίδρυσης του χωριού Βωλάξ...συνέχεια...

Σε ένα blog διαβάσαμε ότι στον Πειραιά, στα κεντρικά γραφεία του Αγούδημου –που λογικά αυτή την εποχή τελεί υπό εκκαθάριση– βρίσκονται ατάκτως στοιβαγμένα (φαίνονται καθαρά στο ισόγειο) πάνω από 20 arcades από τα πλοία του.

Τι αναμνήσεις μας έφερε αυτό! Πόσοι από εσάς (μέχρι 40-45 χρονών) θυμούνται τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που παίζαμε –ή έστω χαζεύαμε– στα πλοία, πηγαίνοντας στην Τήνο (και γυρίζοντας), ώς πιτσιρίκια στη δεκαετία του '80 μέχρι τα πιο «ζόρικα» arcades της δεκαετίας του '90; Πόσα χρήματα είχαν φαγωθεί στα 6ώρα-7ώρα (εκείνα τα χρόνια) ταξίδια, που έκαναν τα πλοία για τις Κυκλάδες. Κανονικό λιώσιμο δηλαδή!! συνέχεια...