Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

φωτογραφία

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα φωτογραφία.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

protagon.gr

Στο γνωστό ιστολόγιο protagon.gr διαβάζουμε ένα κείμενο γεμάτο όμορφες φωτογραφίες, με τίτλο "η καλαθοπλεκτική στο Βώλακα της Τήνου", από την Έβελυν Φώσκολου (2.10.2012). Σας το μεταφέρουμε.

«Συνάντησα τον Αντώνη χαμογελαστό στην καρέκλα του να πλέκει. Δεν είναι και πολλά χρόνια στη δουλειά, όμως είχε πολύ όρεξη και έτσι έμαθε γρήγορα. Μου εξηγεί πως δεν είναι δύσκολη υπόθεση, θέλει όμως υπομονή και μεράκι. Ήταν ο πατέρας του χρόνια στην δουλειά και έτσι, από μικρός, πήρε πολλά μαθήματα.

»Στο χωριό οι καλαθοπλέκτες είναι πια τρεις, τα άλλα δύο αδέλφια του Αντώνη. Οικογενειακή υπόθεση. Πρώτα από όλα μαζεύουν τα καλάμια την άνοιξη, κάτι που είναι πολύ δύσκολο και επικίνδυνο, γιατί δεν βρίσκονται πάντα σε προσβάσιμα μέρη. Έπειτα ξεχωρίσουν τα γερά και πετούν τα σπασμένα ή αδύναμα. Αφού γίνει ο διαχωρισμός ξεκινάει το πλέξιμο. Ποιος είπε πως το πλέξιμο είναι γυναικεία υπόθεση;

»Βρέχει πρώτα το καλάμι με νερό έτσι ώστε να μαλακώσει και έπειτα αρχίζει να πλέκει τη βάση του καλαθιού. Τα χέρια του αρχίζουν και "τρέχουν" δεν προλαβαίνω να δω τι κάνει, οι κινήσεις του είναι γρήγορες και μεθοδικές. Σε μόνο δύο ώρες είχε ντύσει ένα μικρό μπουκαλάκι με καλάμι. Ιδανικο για ρακί όπως που είπε.

»Παλιότερα τα καλάθια ήταν απαραίτητα για ένα νοικοκυριό, αλλά και για τους αγρότες, ψαράδες και κυνηγούς... Ήταν η καλύτερη αποθηκευτική λύση τόσο για τρόφιμα, όσο και για τα σιτηρά, τα ψάρια, αλλά και για το κρασί και το λάδι. Σήμερα όλα έχουν αντικατασταθεί από πλαστικά. Οι μόνοι που αγοράζουν πια καλάθια είναι οι γηραιότεροι και οι τουρίστες.

»Η Βianca έξω φυλάει την πραμάτεια. "Η δουλειά θέλει υπομονή και φοβάμαι πως γρήγορα θα εξαφανιστεί" λέει με παράπονο ο Αντώνης. Είναι μια δουλειά που πάει από γενιά σε γενιά, αλλά δυστυχώς οι νέοι δεν έχουν την υπομονή να την συνεχίσουν. Γι' αυτόν το λόγο λοιπόν ο δήμος διοργανώνει σεμινάρια καλαθοπλεχτικής, με δάσκαλο τον Αντώνη, κάθε χειμώνα στο παραδοσιακό εργαστήρι του στον Βώλακα».

 

Δείτε το σύνολο των φωτογραφιών της Έβελυν, εδώ!

Για την μεταφορά nikal_06.15

Πιάσε τις φωτογραφίες να τις δείξω στο παιδί που θέλει. Αλλά κοίτα να δεις, αυτό θέλει ώρα. Α, όλα κι όλα! Δεν λέει γρήγορα· τι να προλάβεις; Εδώ μέσα είναι όλο το χωριό· από το χίλια οκτακόσα τόσο... Ούτε ξέρω από πότε. Να βάλω και μια να τα πούμε μαζί ωραία; Εδώ είμαστε! Πάρε και κάνα σύκο, αλλιώς μόνο το ποτό μπορεί να σε χτυπήσει... Να, δες αυτές που είναι πολύ παλιές. Έχω να σου λέω ίσαμε αύριο...

Θα σου δείξω κι άλλες. Χρόνο νά΄χεις και δω είμαι γω. Είπαμε, αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο. Πιες, εκεί έχω το φλασκί! (Ξεκινάμε· στις παρενθέσεις οι ημερομηνίες γέννησης)


Βλέπω ότι ξεκινάμε απ' τα δύσκολα! Ποιος ξέρει τώρα ποια είναι αυτή; Που βρήκες τη φωτογραφία; Στο μουσείο... Τι να σου πω, δεν ξέρω... Είναι πολύ παλιά. Πάμε παρακάτω και ξαναγυρνάμε μετά σ' αυτήν.   συνέχεια...

TinosOnThe Run.blogspot.com

Τον θυμούμαι το χειμώνα, την καλή εποχή, την ευτυχισμένη, όταν πήγαινα σ' αυτό το συγγενικό μου σπίτι κι έμενα λίγες ώρες το βράδυ. Ερχόταν κι αυτός, κι ερχότανε για να πει παραμύθια. Μα τι μανία είχε πάθει μ' αυτά!... Και την ημέρα ακόμη, όσες φορές τον είδα, μέσα στην ομιλία, προσπαθούσε να χώσει κι ένα παραμύθι. Και θυμόταν παραμύθια πολλά, πλήθος, που τα κρατούσε καλά η μνήμη του. Αλλ' όταν τα τελείωνε και δεν είχε άλλα, έλεγε και δικά του. Δε μας το 'λεγε ότι ήταν δικά του, αλλά το καταλαβαίναμε, γιατί κομπίαζε, σκεπτόταν και πολλές φορές δεν μπορούσε να βρει τέλος.

Κι όταν θ' άρχιζε το παραμύθι, θ' άρχιζε έτσι, τις βραδιές τις χειμωνιάτικες: «Ακούτε, μας έλεγε, να σας πω ένα παραμύθι! Κανείς δεν το ξέρει, κανείς άλλος!»

Δημοσθένης Βουτυράς, Πατώντας στις Αναμνήσεις (1921)

 

Η Αλίκη στην Νήσο των Θαυμάτων

Το μεγάλο κήτος μας άφησε να μπούμε στην σκοτεινή κοιλιά του...

Ένα σκοτεινό πέπλο καλύπτει τις ώρες μέχρι το επόμενο πρωί οπότε, ο ύπουλος γάτος υπάκουσε στις νοερές μου οδηγίες και στις επτά και δέκα ακριβώς προσέγγισε την εξώπορτα.

Ξύπνησε το ανυποψίαστο παιδί της πόλης νούμερο ένα και προσποιήθηκε τον πεινασμένο. Παράλληλα, η καφετιέρα ολοκλήρωσε τον συνωμοτικό κύκλο: με αργές, υπό άλλες συνθήκες βασανιστικές, σταγόνες, εκχύλισε ποσότητα καφέ ικανή για να ξυπνήσει το παιδί της πόλης νούμερο δύο. Ανεβήκαμε στο αυτοκίνητο, που είχαμε στα χέρια μας από το προηγούμενο βράδυ. συνέχεια...

Επιτρέψτε μας να σκανάρουμε τις παλιές φωτογραφίες του χωριού.

«Στα σπίτια δεν θα βρεις κορνιζαρισμένα πτυχία, επαίνους, πορτρέτα, χρυσούς δίσκους και μεγαλόσταυρους. Στη σάλα τους θα δεις να κρέμονται φωτογραφίες απλές και ο παλιός ξεθωριασμένος καθρέφτης –κι αυτός με την σειρά του φωτογραφίες κρατάει στην ξύλινη κορνίζα του. Φωτογραφίες από γάμους, βαφτίσια, στρατιωτικές θητείες, πανηγύρια, γλέντια τρικούβερτα. Φωτογραφίες με τους μετανάστες του σπιτιού να τους παίρνουν μακριά τα υπερωκεάνια. Φωτογραφίες σταλμένες από το Σίδνεϋ, το Σικάγο, το Μόντρεαλ. Καθισμένοι οκλαδόν πάνω στο πάτωμα μιλούσαμε ώρες ατελείωτες με τις φωτογραφίες, μπαίναμε στα υπερωκεάνια, ταξιδεύαμε στις πέντε θάλασσες, γυρνούσαμε σε άγνωστους, μακρινούς τόπους με μαγικά ονόματα, περνούσαμε τεράστιες γέφυρες, τρέχαμε σε αυτοκινητόδρομους, αρραβωνιαζόμασταν, παντρευόμασταν, χωρίζαμε».


 


Από το δώμα του Αγίου Μάρκου (1993)

Mπορεί ο Θεός να μην έχει ανάγκη τα σύμβολα για να ενεργήσει, εμείς όμως τα χρειαζόμαστε... Ο όρος σύμβολο συνδέεται θεολογικά με το ρήμα συμβάλλω που σημαίνει ενώνω δύο πράγματα, αναμειγνύω, συμπλέκομαι, συνάπτομαι. Αυτό σημαίνει ό,τι με την λέξη σύμβολο εννοούμε κυρίως «την συμβολή του ακτίστου με το κτιστό και ότι το σημαίνον δηλοί το σημαινόμενον, το άκτιστον μεταφέρεται στην αισθητή πραγματικότητα με κτιστά ρήματα, εικονίσματα και νοήματα». Η πιο δυνατή ένωση είναι (και εικονογραφικά) το σύμβολο του Σταυρού, γι' αυτό και χρησιμοποιείται συχνότατα στο χωριό ως «φυλαχτό».

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η τιμή και η προσκύνηση του Σταυρού είναι προσκύνηση του ίδιου του Εσταυρωμένου Χριστού. Ο Σταυρός του Κυρίου είναι το καύχημά μας, το νικηφόρο λάβαρο κατά του μεγαλύτερου εχθρού μας –του διαβόλου– το αήττητο όπλο κατά του κακού. Ο Σταυρός είναι το αντικείμενο της αισχύνης που έγινε η δόξα της Εκκλησίας· το ξύλο της οδύνης και του θανάτου που έγινε «χαράς σημείον» και «ζωής ταμείον». Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί επάνω στο ξύλο του Σταυρού, μαζί με το πανάχραντο σώμα του Κυρίου, ο Χριστός κάρφωσε και τις αμαρτίες μας(«πάντα τα παραπτώματα, εξαλείψας το καθ' ημών χειρόγραφον... προσηλώσας αυτό εν τω σταυρώ»). συνέχεια...

Παλιές φωτογραφίες στην σημερινή εικόνα

Πέσαν στα χέρια μας διάφορες παλιές φωτογραφίες. Σε μερικές από αυτές σκεφτήκαμε ότι άξιζε να φωτογραφίσουμε την σημερινή τοποθεσία για σύγκριση.

Κάνοντας κλικ στις εικόνες μεγαλώνουν.

Οι παλιές φωτογραφίες προέρχονται από τον Δ.Βίδο (Ζ) και από τον Αντώνη Ξενόπουλο. Οι σύγχρονες είναι δικές μου, από το καλοκαίρι του 2011.

Αν έχετε παλιές φωτογραφίες και θέλετε να μας στείλετε: info(at)volax.gr, εξηγώντας με δυο λόγια τι ή ποιούς δείχνουν. 

Με... Θηλυκή ματιά

Η Ιωάννα Παπασταθοπούλου είναι μια γυναίκα του σήμερα: ευαίσθητη και δραστήρια, με ανησυχίες και δημιουργικότητα! Ο Μουντάδος –η έδρα της– γίνεται κάτι σαν το Ακρωτήριο Κανάβεραλ: μία βάση εκτοξεύσεως πυραύλων που ταξιδεύουν σε όλο το διάστημα, παντού στο σύμπαν! Βέβαια, στα ταξίδια της χρησιμοποιεί πιο απλά μέσα: το ταπεινό βάδισμα...

Υπάρχουν κάποιοι περιπατητικοί ταξιδιώτες... Στα ταξίδια δεν ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα, δεν περπατάνε (απαραίτητα) από τα γνωστά περάσματα και δεν ακολουθούν κάποιο συγκεκριμένο δρομολόγιο. Αφήνονται να τους παρασύρει η ροή των πραγμάτων, το τοπίο, ο ήλιος και τα σύννεφα... Πιο συχνά, αφήνονται στον χρόνο. Ο μόνος στόχος με τον οποίο ξεκινάνε, είναι το τελικό μέρος που θέλουν να φτάσουν, αλλά και αυτός ο στόχος είναι ρευστός...

Ταξιδεύουν όχι μόνο για να φύγουνε αλλά και για να επιστρέψουνε κάποτε... Δηλαδή, δεν είναι μόνο αυτό που ανακάλύψαν στον δρόμο, αλλά επαναδιαπραγματεύονται ακόμη και τη σχέση τους με το μέρος στο οποίο ανήκουν. Ταξιδεύουν όχι μόνο για να αντικρίσουνε νέα τοπία, αλλά και για να δούνε με μια νέα, «άλλη ματιά», αυτά που άφησαν πίσω όταν γυρίσουνε. Όταν αντικρίζουν κάποιον τόπο για πρώτη φορά, ή όταν ανακαλύπτουν ένα μέρος –γιατί κάποιοι τόποι, όσες φορές και αν πάει κανείς σ' αυτούς, πάντα έχουν κάτι να μας αποκαλύψουν– υπάρχει εκτός από τη λάμψη του ίδιου του τόπου και η δική τους λάμψη. Και αυτή η λάμψη φαίνεται σε αυτές τις φωτογραφίες. 

Οι ελάχιστες φωτογραφίες της Ιωάννας, που θα δείτε εδώ, «κινούνται» και στον τόπο –τέσσερις είναι από το μονοπάτι που ξεκινάει από τον Φαλατάδο, μέχρι κάτω, χαμηλά στο Αγάπη – και τον χρόνο –οι άλλες τρεις είναι όταν η Άνοιξη αγγίζει το χωριό μας. Απολαύστε τις! συνέχεια...

Με... θηλυκή ματιά

Η Anne-Marie φωτογράφησε το 2008 (με παραδοσιακή, μη ψηφιακή μηχανή) τα κοντινά βράχια του χωριού. Σας παρουσιάζουμε κάποια από αυτά, μαζί με τις γαλλικές λεζάντες που υπήρχαν από πίσω.

συνέχεια...

Με... Θηλυκή ματιά


Deucalion's newborn

Η Κατερίνα Φωσκόλου είναι μια νέα και ταλαντούχα φωτογράφος από την Τήνο. Είναι ένας ενδιαφέρον και ευαίσθητος άνθρωπος που με τον φακό της έχει αποτυπώσει πολλές από τις γωνιές και τους ανθρώπους του χωριού μας. 

Αξίζει να επισκευτείτε την ιστοσελίδα της. Ταξιδέψτε, όχι μόνο με το χωριό μας, αλλά και με την υπόλοιπη δουλειά της. Μικρή νεράιδα, ρίχνε μας αστερόσκονη από ψηλά μήπως ο κόσμος γίνει πιο φωτεινός!

 

 

Για την μεταφορά: mix 09/2015

Μια επίσκεψη σε ένα παλιό ερειπωμένο χωριό, είναι κάτι περισσότερο από μια απλή βόλτα αναψυχής. Είναι ένα καλό μάθημα αυτογνωσίας. Είναι μια πράξη που βοηθάει τον επισκέπτη να συνειδητοποιήσει ορισμένα εξαιρετικής αξίας δεδομένα, όπως είναι για παράδειγμα η μνήμη.

 

Πάντα αναροτιώμουν: Τι έχει ένα παλιό, έρημο, εγκαταλειμμένο και ολοκληρωτικά γκρεμισμένο χωριό, πέρα από σωρούς από πέτρες; Τι περισσότερο μπορεί να είναι, πέρα από αυτό που φαίνεται –σωροί από πέτρες; Με τη δύναμη της φθοράς του χρόνου τα πέτρινα σπίτια σωριάστηκαν και έγιναν πέτρινοι λόφοι· οι ξύλινες πόρτες κρέμασαν και τα τζάμια από τα φθαρμένα παράθυρα έσπασαν από την εγκατάλειψη και τον γερό αέρα. συνέχεια...