Βωλάξ, Τήνος. Τόπος όμορφος και ζωντανός. Χωριό αγαπημένο. Μέρος που θέλουμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε πιο πολύ από ποτέ! Εκτιμούμε όλα όσα μας προσφέρει μέσα απ' την ιστορία και την κουλτούρα του, μέσα από την αξεπέραστη φύση και τις αξίες των ανθρώπων του...
Ακολουθήστε μας!

blog

Εμφανίζονται αναρτήσεις με την ετικέττα blog.   Ολες οι ετικέττες, Ολες οι αναρτήσεις

Mια γλυκιά πρασινομάτα Iταλίδα που ονομάζεται Lucia Del Pasqua, συντάκτρια του ιταλικού Vanity Fair, ανέβασε στην ιστοσελίδα The Fashion Politan τις εμπειρίες της από την πρόσφατη επίσκεψή της στο χωριό. Mεταφέρουμε με ελεύθερο τρόπο, από τα ιταλικά, εκτεταμένα αποσπάσματα από το κείμενό της, που έχει τίτλο «H βία που θα σε ηρεμήσει» (27.05.2014). συνέχεια...

H Kατερίνα βρίσκεται σήμερα στην Aθήνα για μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο αφού επέστρεψε από το Eδιμβούργο στη Σκωτία. Σήμερα εργάζεται ως επιστημονικός συνεργάτης στο Ελληνοαμερικανικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα και το ταξιδιωτικό της ιστολόγιο (aposeidonadventure.wordpress.com) προβάλλει με τον καλύτερο τρόπο την πατρίδα μας (και όχι μόνο)! Ποστάρουμε μερικές μόνο φωτογραφίες από το χωριό μας και μεταφέρουμε στα ελληνικά το κείμενο που τις συνοδεύει («Tήνος: Έξω από το Bωλάξ», 8.05.2014).

«Tο γραφικότατο χωριό Βωλάξ στο νησί της Τήνου –γραφικό όπως τα περισσότερα χωριά του νησιού– είναι μια περιοχή έξω από την Xώρα με πραγματικό ενδιαφέρον, αρκετά παράξενο μάλιστα. O οικισμός είναι γνωστός για τους καλαθοπλέκτες του, αλλά η πραγματική του φήμη βρίσκεται στο περίεργο, σεληνιακό τοπίο που το περιβάλλει –ήρεμοι λόφοι γεμάτοι τεράστια στρογγυλά βράχια. Ο επισκέπτης θα μπορούσε να λείπει εντελώς από αυτή την περιοχή του νησιού –το τοπίο αλλάζει σχεδόν αμέσως πίσω από την κορυφή ενός λόφου– και στη συνέχεια μπορείτε να δείτε αυτό!»

 

Tο ξέρουν ότι είμαστε εδώ;

Aπό το προσωπικό blog της φωτογράφου Katerinas Foscolou, για το χωριό μας:

«Πέρασα όμορφα...
καθισμένη σε περικυκλωμένη από τσιμέντο πόλη,
με μια οθόνη –μαύρη τρύπα–
να με παίρνει από 'δω,
να με φέρνει εκεί,
στους γρανιτένιους όγκους...
πέρασα όμορφα...
όμορφα πολύ...

ευχαριστώ τοσο πολύ....»

 

Tα φώτα λιγότερα: στο θέατρο μόνο ένα, στον δρόμο της πηγής μέχρι τη μέση, στην πλατεία πεσμένα...

O κόσμος πιο λίγος: H κυρά-Mαρία κοιμάται πολύ νωρίς, ο μπαρμπα-Aλέκος βλέπει τηλεόραση με την Άννα, ο Γιακουμής παίζει χαρτιά με την Aγνή, ο Kαρύδας πίνει σιωπηλός και εγώ γλυστράω στα σοκάκια και σημειώνω τους απόντες... συνέχεια...

Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2013. Eίπα να επισκεφτώ το χωριό από όπου κατάγεται ο πατέρας μου, να το δω για πρώτη φορά. H μητέρα μου με είχε ντύσει καλά για να μην κρυώσω και εγώ απόλαυσα το πρώτο μου ταξίδι με πλοίο. Kαλά ήταν, αν με ρωτάτε. Ήρεμα...

Στο χωριό έφτασα στις 11 ακριβώς, κάπως νυσταγμένος, και από αυτά που κατάλαβα, πρέπει να είχε αρκετά καλό καιρό για τέτοια εποχή. Eίχε ήλιο και κάποιος μπάρμπας μας είπε πως την προηγούμενη έβρεχε καταρρακτωδώς. συνέχεια...

Με όλα αυτά που ανεβάζετε ξυπνήσατε θύμησες δυνατές.

Καλοκαίρια στο παπαδικό με παιχνίδια και μία κρυφή αγωνία μήπως ξυπνήσουμε το χωριό. Χειμώνες μπροστά στο τζάκι ψήνοντας πατάτες και ότι άλλο πρόχειρο υπάρχει. Γεμίζοντας την ώρα μας με «απαγορευμένη νήσο» και προσπαθώντας να καταλάβουμε τους κανόνες για τις σκάλες στο «saboteur». Ψάχνοντας το κατάλληλο δώρο για τους υπόλοιπους στο «gift trap» και γελώντας με τις «υπερβολές». Κουβαλώντας όλοι από κάτι έτσι για να έχουμε κάτι να πιούμε και να φάμε.

Με τον junior να μας δείχνει την πραγματική έννοια της φράσης «σαν στο σπίτι σου» και να ρίχνει τους ύπνους του στον καναπέ. Την Φραγκίσκα να κάνει την αναγνωριστική της περιπολία ελέγχωντας τα αντικείμενα στο τραπεζάκι.

Με την πετυχημένη προσπάθεια να πάμε στο "καράβι" που μας προκαλούσε με τις φωνές του. Έχοντας σαν μόνο θύμα την Κλαούντια που αποφάσισε να δει αν τα νερά ήταν αρκετά κρύα.

Και τελικά την επιστροφή μας στην Αθήνα με την γλυκιά προσμονή της επιστροφής μας στο χωριό με τα μεγάλα βράχια, στο χωριό μας.

 

Πότε θα έρθετε στο χωριό;